Kategorie
Zastosowanie laserów w medycynie i kosmetyce

Zastosowanie laseroterapii

Zastosowanie laseroterapii

Zastosowanie laseroterapii w zabiegach terapeutycznych jest już dostępne ok. 20 lat. Sam laser stosowany jest już praktycznie we wszystkich dziedzinach medycyny, a naukowcy ciągle szukają dla niego nowych zastosowań. W laseroterapii światło lasera wnika głęboko w tkanki i wprowadza w nie energię o wysokim natężeniu nie podgrzewając przy tym skóry. Jego promień wnika nawet do kilku centymetrów w głąb skóry i przyspiesza regenerację tkanek.

Lasery używane w laseroterapii dają nam ogromny wachlarz możliwości. Ich działanie wspomaga naszą nierzadko uciążliwą rekonwalescencję i ułatwia powrót do zdrowia i normalnego funkcjonowania.

Działanie lasera:

  • przeciwbólowe
  • przeciwkrwotoczne
  • przeciwobrzękowe
  • przeciwzapalne
  • rozkurczowe
  • pobudzające przemianę materii
  • przyspieszające regenerację nerwów
  • wpływa na procesy hormonalne i immunologiczne

Promienie lasera, które wnikają w chorą tkankę, stymulują ją w taki sposób, aby pobudzić komórki do szybszego dojrzewania. Przyspieszany jest w ten sposób proces odnowy, który w niektórych przypadkach jest znacznie spowolniony. Osoby w podeszłym wieku lub z zaburzeniami krążenia albo niedoborem pewnych witamin, narażone są na wolniejsze gojenie się ran. Nie muszą jednak cierpieć z tego powodu. Laseroterapia może skutecznie wspomóc organizm i przyspieszyć regenerację uszkodzonych tkanek. Oprócz pobudzania w wyżej wymieniony sposób, może przyczynić się również do widocznej poprawy naszego wyglądu, kiedy stosowana jest np. do leczenia trądziku, lub pobudzania włosów do wzrostu.

Zastosowanie laseroterapii:

  • chondropatia rzepki
  • choroba Dupuytrena
  • choroba zwyrodnieniowa stawów
  • dnawe zapalenie stawu
  • entezopatia
  • gojenie pooperacyjne w obrębie jamy brzusznej
  • gojenie ran w przebiegu cukrzycy (stopa cukrzycowa)
  • leczenie blizn i ran pooperacyjnych
  • leczenie krwiaków i wylewów krwi
  • liszaj płaski
  • łysienie
  • naczynioruchowy nieżyt nosa
  • nerwobóle
  • neuropatia cukrzycowa
  • odleżyny
  • oparzenia
  • opóźnienie procesu starzenia skóry
  • opryszczka
  • ostre i przewlekłe bóle mięśni
  • ostroga piętowa
  • przyspieszenie gojenia się owrzodzeń
  • przyśpieszanie formowania kostniny w złamanych kościach, utrudniony zrost kości
  • reumatoidalne zapalenie stawu
  • stan po wycięciu migdałków
  • trądzik różowaty
  • urazy i przeciążenia wiązadeł stawu kolanowego
  • zapalenie kaletki, nadkłykcia, pochewki ścięgna
  • zapalenie zatok, ucha, gardła, migdałków, krtani
  • zapalenia okołostawowe
  • zespoły bólowe np. przy dyskopatii szyjnej, lędźwiowej
  • zespoły bólowe : „bolesnego barku”, „łokcia tenisisty” i „łokcia golfisty”
  • zespół cieśni nadgarstka
  • zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
  • zmiany troficzne skóry
Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie retinopatii wcześniaczej

Laserowe leczenie retinopatii

Niemałym wyzwaniem dla medycyny jest problem wcześniactwa. Dziecko, które przychodzi na świat zbyt wcześnie zwykle jest narażone na bardzo poważne komplikacje zdrowotne. I nie dotyczy to tylko okresu noworodkowego… Okazuje się, że wcześniakiem jest się przez cale życie. Poważnym schorzeniem, które dotyka większość noworodków z niską masą urodzeniową są problemy ze słabo rozwiniętymi elementami budowy oka. Najgorsze jest to, że nie można temu w żaden sposób zapobiec.  W ostatnim czasie retinopatia wcześniacza stała się jednym z podstawowych tematów poruszanych przez media. W 2001 roku powstał nawet specjalny Program Zapobiegania i Leczenia Retinopatii Wcześniaków, którego podstawowym celem było zebranie pieniędzy na zakup siedmiu  laserów diodowych. Laserowe leczenie retinopatii uznano za najskuteczniejsze narzędzia do walki z tym schorzeniem.

Co to jest retinopatia wcześniacza?

Siatkówka jest dość specyficznym elementem gałki ocznej. Wiąże się to z indywidualnymi procesami związanymi z jej budową. Do 4. miesiąca życia płodowego dziecka jest ona nieunaczyniona, a tlen przedostaje się do niej drogą dyfuzji. Proces tworzenia naczyń w części skroniowej kończy się dopiero około 40. tygodnia ciąży, czyli później niż w przypadku innych części. Po porodzie następuje dalszy rozwój siatkówki. U wcześniaków jest on zaburzony przez czynniki egzogenne i endogenne. Niedotlenienie siatkówki i rozwijające się wolne rodniki symulują przyspieszony wzrost tkanek. Czego konsekwencją jest nieprawidłowy rozwój namnażającej się tkanki włóknistej i naczyniowej do ciała szklistego.

Retinopatia wcześniacza występuje u niektórych  dzieci urodzonych przed wyznaczonym terminem lub z problemem zahamowania wzrostu płodu. Badania wskazują, że początki retinopatii u noworodków winno się upatrywać w rozwoju neonatologii, czyli dziedziny medycyny, która zajmuje się śledzeniem schorzeń, wad wzroku oraz prawidłowego rozwoju dziecka w okresie noworodkowym. Zwiększona przeżywalność noworodków spowodowała wzrost liczby dzieci dotkniętych retinopatią, której obecność jest niestety częstą przyczyną pogorszenia wzroku, a nawet ślepoty.

Przyczyny rozwinięcia się retinopatii:

  • dziecko urodziło się z niską punktacją w skali Apgar
  • zaburzenia oddychania płodu
  • dokomorowe krwawienia III stopnia
  • występowanie krwawień u matki w II i III trymestrze ciąży (bez względu na przyczynę)
  • ciąża mnogaretinopatia u noworodków
  • cukrzyca
  • obecność zielonych wód płodowych
  • stany przedrzucawkowe lub rzucawka
  • zahamowania wzrostu płodu

Fazy retinopatii wcześniaczej:

  1. wytworzenie sfery nieunaczynionej w obrębie siatkówki
  2. wytworzenie linii demarkacyjnej dzielącej strefę unaczynioną i nieunaczynioną
  3. nieunaczyniona część podciąga siatkówkę (tu może dojść do jej odklejenia lub krwawienia)
  4. tworzy się wał z pogrubiającej się linii demarkacyjnej
  5. pojawienie się nieprawidłowych pęczków naczyń
  6. zwłóknienia dalej podciągają siatkówkę

Oczywiście schorzenie może się zatrzymać w pewnej fazie i dalej nie postępować (może dojść nawet do regresji).  Jednak istnieje duże niebezpieczeństwo, że rozwinięta retinopatia może doprowadzić do powstania jaskry wtórnej i zaćmy lub odwarstwienia siatkówki. Dlatego ważne jest w tym przypadku wczesne zdiagnozowanie schorzenia.

Jak wykrywa się retinopatię wcześniaczą?

W celu wykrycia retinopatii wcześniaczej stosuje się badania przesiewowe, które wykonuje się od 4 do 6 tygodni po przyjściu dziecka na świat. Okulista obserwuje dno oka noworodka i ocenia, czy naczynia na siatkówce rozwijają się prawidłowo. Badanie wykonuje się co dwa tygodnie – aż do momentu całkowitego rozwinięcia naczyń krwionośnych.

Metody leczenia retinopatii wcześniaczej:

  • Krioterapia – metoda ta polega na zamrożeniu dotkniętych chorobowo powierzchni siatkówki. Celem tej czynności jest zniszczenie nieprawidłowych naczyń krwionośnych. Krioterapię wykonuje się przy miejscowym lub ogólnym znieczuleniu, stale monitorując stan dziecka. Po zabiegu oczka noworodka są opuchnięte, może pojawić się krwawienie, łzawienie i zaczerwienienie. Wszystkie te objawy są naturalną reakcją organizmu i znikają po upływie tygodnia.
  • Laseroterapia – wykonuje się ją podczas badania siatkówki oka w połączeniu ze specjalną końcówką. Laser niszczy nieprawidłowo rozwiniętą tkankę naczyń krwionośnych i przerywa proces tworzenia się tkanki bliznowatej. Metoda ta jest szczególnie polecana w leczeniu powierzchni niedostępnych dla kriosondy.
  • Zabiegi chirurgiczne – przeprowadza się je przy nieskuteczności krioterapii lub laseroterapii.

laserowe leczenie retinopatii wcześniaczej

Laserowe leczenie retinopatii – zalety

  • zabieg jest praktycznie niebolesny
  • nie ma konieczności stosowania znieczulenia
  • po zabiegu opuchnięcie jest niewielkie
  • mniejsze ryzyko uszkodzenia oka
  • niewielkie ryzyko powikłań rytmu serca i oddychanie w trakcie zabiegu
  • zapobiega odklejeniu siatkówki
  • daje lepsze wyniki częściowe

Po zabiegu krioterapii lub laseroterapii bardzo ważna jest rehabilitacja. Wykonywanie odpowiednich ćwiczeń pomaga maluchowi odnaleźć się w świecie. Rodzice powinni też zadbać o higienę wzroku swojej pociechy.

Kategorie
Laryngologia

Laserowe leczenie otosklerozy

Laserowe leczenie otosklerozy

Otoskleroza to choroba kosteczek ucha środkowego, które stanowią ścianę błędnika. Nieleczona może doprowadzić do częściowej lub całkowitej utraty słuchu. Choroba ta polega na nieprawidłowym rozroście kostniny w obrębie kosteczek ucha środkowego, nie ma jednak nic wspólnego ze stwardnieniem rozsianym. Przyczyny zachorowań na tę chorobę nie zostały jeszcze dokładnie zbadane, ale wiadome jest, że ma ono podłoże genetyczne. W przypadku kiedy oboje rodziców cierpi na otosklerozę, istnieje 50% szans, że ich dziecko również będzie na nią chorowało. Kiedy choruje tylko jedno z rodziców, ryzyko wystąpienia otosklerozy u dziecka wynosi 25%. Dolegliwość ta dotyczy 2 razy więcej kobiet niż mężczyzn i 2 razy cześciej rasy białej niż czarnej i najczęściej daje o sobie znać między 15 a 30 rokiem życia. Czynnikiem, który znacznie pogarsza chorobę lub przyspiesza jej rozwój jest ciąża. Jedną z metod jest laserowe leczenie otosklerozy.

Otoskleroza aż w 80% przypadków obejmuje jedno i drugie ucho. Nowo utworzona kość w uchu wewnętrznym stopniowo zaczyna otaczać strzemiączko. Takie nowo powstałe tkanki kostne mogą pojawiać się w każdym miejscu w uchu wewnętrznym, nie tylko w okolicach strzemion i kosteczek słuchowych.

Dlaczego otoskleroza może prowadzić do utraty słuchu?

Słyszymy dlatego, że fale dźwiękowe, które trafiają do naszych uszu pobudzają do drgań błonę bębenkową, która z kolei stymuluje młoteczek. Dalej fale dźwiękowe przyjmowane są przez kowadełko i strzemiączko, które zmienia je w wibracje. Potem dzięki okienku owalnemu trafiają do ucha wewnętrznego, gdzie drgania zamieniają się w impulsy, które mózg jest w stanie odczytać jako dźwięki. Kiedy wokół strzemiączka, lub innych części ucha rozrasta się tkanka kostna, przekazywanie wibracji jest zaburzone, a impulsy dostarczane do mózgu są zniekształcone. Ostatecznie w ogóle przestają docierać do celu.

Jak zdiagnozować otosklerozę?

Otosklerozę można podejrzewać na podstawie wywiadu z pacjentem, który skarży się na postępujący niedosłuch bez konkretnej przyczyny np. zapalenia ucha. W badaniu otoskopowym rzadko stwierdza się jakieś zmiany, a w badaniu audiometrycznym można stwierdzić niedosłuch i brak reakcji mięśnia strzemiączkowego. Na tej podstawie można mieć już niemalże całkowitą pewność, że przyczyną niedosłuchu jest otoskleroza, ostatecznie jednak można ją najdokładniej zdiagnozować tylko w badaniu śródoperacyjnym.

Jak leczyć otosklerozę?

Do tej pory nie wymyślono żadnego sposobu na farmakologiczne leczenie otosklerozy. Stosowanie wspomagających terapię leków poprawiających ukrwienie układu nerwowego i ucha wewnętrznego zalecane jest tylko w niektórych przypadkach. Nie jest to rutynowa metoda leczenia. Najbardziej uciążliwy objaw otosklerozy, jakim jest niedosłuch, może być leczony operacyjnie (stapedotomia). Zabieg umożliwia przywrócenie prawidłowej funkcji łańcucha kosteczek słuchowych. Jego celem jest zmniejszenie lub całkowite wyeliminowanie niedosłuchu, a także zniwelować towarzyszące otosklerozie szumy uszne. Zabieg ten polega na zastąpieniu strzemiączka przez protezę.

Alternatywą dla operacji jest aparat słuchowy. Jednakże trzeba go wymieniać na mocniejszy wraz z postępem choroby, ponieważ niedosłuch będzie się nadal powiększał. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że z czasem aparat słuchowy stanie się całkowicie bezużyteczny, ponieważ niedosłuch może się przerodzić w całkowitą utratę słuchu.

Kolejną opcją jest laseroterapia. Laserowe leczenie otosklerozy istotnie spowalnia postępującą chorobę, a w 50% przypadków nawet polepsza słuch. Laseroterapię zaleca się także przeprowadzać po rekonstrukcyjnych operacjach na kostkach słuchowych, co pozwala uniknąć procesów zapalnych. Zabiegi wykonywane są w cyklu 10 – 15 w zależności od potrzeb w serii w odstępie 3 – 5 tygodni.

Kategorie
Laryngologia

Laserowe leczenie zapalenia ucha zewnętrznego

Laserowe leczenie zapalenia ucha zewnętrznego

Ból, świąd, wyciek śluzowej lub ropnej wydzieliny z ucha, niedosłuch – mogą to być objawy zapalenia ucha zewnętrznego. Jest to bardzo popularna choroba laryngologiczna, która może przyjmować rożne postacie np. wyprysku lub wyprzenia przewodu słuchowego zewnętrznego, rzadziej małżowiny usznej. Zapalenie ucha jest spowodowane infekcją bakteryjną lub grzybiczą, która mogła wdać się poprzez uszkodzenie skóry wewnątrz ucha np. przy usuwaniu woskowiny, lub na skutek niedokładnego wytarcia uszu po kąpieli lub basenie. Choroba ta może przebiegać ostro i przewlekle. W niektórych przypadkach zapaleniu może towarzyszyć wysoka gorączka, dochodząca nawet do 40ºC. Szczególnie ostro przechodzą tę chorobę dzieci, które jako główny objaw opisują coś, co po prostu przeszkadza i zatyka ucho. Z pomocą może przyjść laserowe leczenie zapalenia ucha zewnętrznego.

Bardzo ważne jest, aby całkowicie wyleczyć zapalenie ucha, ponieważ może się to przeistoczyć  w przewlekłą dolegliwość przez powstały w trakcie choroby otwór w błonie bębenkowej. Leczenie zapalenia ucha polega głównie na przyjmowaniu antybiotyków przepisanych przez laryngologa. Przy bardzo silnym bólu dozwolone jest przyjmowanie środków przeciwbólowych. Dodatkiem do kuracji są krople do nosa, które obkurczają śluzówkę.

Innym sposobem, zwłaszcza przy dużej ilości wydzieliny z ucha, jest jej odsysanie i oczyszczanie ucha ze złuszczającego się nabłonka. Następnie do ucha wpuszczane są krople z antybiotykiem.

W przypadku chronicznego, czyli powracającego, zapalenia ucha, warto zastanowić się nad laseroterapią. Polega ona na napromieniowaniu metodą kontaktowo-skaningową zewnętrznego przewodu słuchowego. Ogólna dawka promieniowania podczas zabiegu w ostrym zapaleniu wynosi 10-15 J/cm2. Przy takim typie choroby wykonuje się od 3 do 7 zabiegów. W przypadku chronicznego zapalenia ucha dawka promieniowania wynosi 2-5 J/cm2. W tym wypadku należy wykonać 7-10 zabiegów. W ostrym zapaleniu ucha laseroterapia jest tylko metodą pomocniczą, ponieważ główny nacisk kładzie się na terapię antybakteryjną. Dzięki laseroterapii szybko mija ostry ból ucha, zmniejsza się proces zapalny, a samo zdrowienie przebiega dużo szybciej. W przypadku chronicznego bólu ucha, laseroterapia zwiększa efektywność każdego kolejnego naświetlania, każda następna sesja jest coraz krótsza, aż w końcu ryzyko ponownego zachorowania zmniejsza się do minimum.

Kategorie
Chirurgia ogólna

Zespół cieśni nadgarstka – laseroterapia

Zespół cieśni nadgarstka

Nadgarstek jest stawem o dość złożonej strukturze. Składa się z ośmiu kości połączonych ze sobą wieloma więzadłami. Otaczają one przestrzeń zwaną kanałem nadgarstka, przez który przechodzą nerwy, naczynia krwionośne oraz ścięgna mięśni zginających palce. Przestrzeń ta może ulec zwężeniu, dochodzi wtedy do ucisku na nerw pośrodkowy. Zespół cieśni nadgarstka powstaje w wyniku intensywnego i długotrwałego ucisku na ten nerw. Przyczyną tej dolegliwości jest zazwyczaj obrzęk zapalny nerwów i otaczających go tkanek. Do zespołu cieśni nadgarstka może dojść również w wyniku jakiegoś mechanicznego urazu, który spowoduje zwężenie kanału nadgarstka.

Objawy zespołu cieśni nadgarstka:

  • zanik mięśni kłębu nadgarstka
  • osłabienie chwytu
  • brak możności zaciśnięcia dłoni w pięść
  • mrowienie w okolicy kciuka, palca środkowego i wskazującego (nie dotyczy małego palca)
  • wypadanie trzymanych przedmiotów z ręki
  • tzw. objaw Tinela – nerw pozbawiony osłonki mielinowej przy ostukiwaniu daje efekt drętwienia
  • tzw. objaw Phalena – nadgarstek zgięty, a następnie wyprostowany po 60 sekundach daje efekt drętwienia i mrowienia

W początkowym stadium choroby, objawy uwidaczniają się najczęściej w nocy. Są intensywniejsze, kiedy ręka unoszona jest ku górze, lub kiedy wykonywane są czynności narażające nadgarstek na częste zgięcia np. mycie naczyń lub pisanie. Nawet przy odrętwieniu większej części dłoni, mały palec nigdy nie drętwieje. Na początku mrowienie pojawia się tylko przy częstym ruchu, w późniejszym etapie może się pojawić nawet wtedy, gdy dłoń jest w spoczynku.

Zespół cieśni nadgarstka może wystąpić w każdym wieku, jednak najczęściej dotyka ludzi po 50 roku życia. Dolegliwość ta dotyka 1% ludzi na całym świecie i częściej kobiet niż mężczyzn. Zwykle też pojawia się w przebiegu chorób reumatycznych. Zespół cieśni nadgarstka częściej obejmuje rękę, której częściej używamy, jednakże może pojawić się w obu.

Przyczyny zespołu cieśni nadgarstka są różne. Może się rozwinąć w wyniku nadmiernego obciążania mięśni nadgarstka odpowiedzialnych za zginanie palców. Do przeciążenia nadgarstka mogą doprowadzić uprawiane sporty, takie jak: tenis, badminton, squash, gimnastyka lub kolarstwo. Praca również może się do tego przyczynić. Wykonywanie takich czynności jak szycie, stolarstwo czy pisanie na komputerze może forsować nadgarstki. Inne czynniki mogące wpływać na rozwój tej choroby to praca z narażeniem na długotrwałe wibracje, np. praca przy młocie pneumatycznym, ciąża, cukrzyca, reumatyzm lub wrodzone zwężenie kanału nadgarstka.

Zespół cieśni nadgarstka – leczenie

  • przyjmowanie witaminy B6
  • fizykoterapia – wykonywanie ćwiczeń relaksacyjnych
  • przyjmowanie leków przeciwzapalnych
  • unieruchomienie nadgarstka (tylko w niektórych przypadkach)
  • laseroterapia

Laseroterapia polega na leczeniu określonej partii ciała za pomocą promieni lasera, które doprowadzają energię o podwyższonym natężeniu do znajdujących się głębiej tkanek. Promienie docierają do tkanek położonych aż kilka cm pod skórą właściwą. Mają właściwości przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwobrzękowe i rozkurczowe, dzięki czemu skutecznie można stymulować nadgarstek i przyspieszyć jego powrót do normalnego stanu. Laser wysyła impulsy, które pobudzają skórę i wewnętrzne tkanki do szybszej regeneracji, dzięki czemu ręka znowu zaczyna funkcjonować normalnie. Ilość zabiegów zależna jest od stopnia zaawansowania choroby, czasami wystarczy nawet jedna sesja.

Nieleczona choroba może spowodować znaczne ograniczenie ruchu ręki i trwałe uszkodzenie nerwu pośrodkowego nadgarstka, więc kiedy tylko zostaną zauważone pierwsze objawy, należy skonsultować się z lekarzem. W początkowej fazie leczenie nie jest skomplikowane i szybko można pozbyć się problemu.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie oczu – przeciwwskazania

Laserowe leczenie oczu

Dobry wzrok jest jednym z najważniejszych czynników stymulujących nasze dobre samopoczucie. Obecnie najskuteczniejszą i coraz bardziej popularną metodą leczenia chorób oczu jest laserowe leczenie oczu. W przypadku tego ważnego zmysłu chcemy jak najwięcej wiedzieć o ewentualnych przeciwwskazaniach do zabiegu. Jednak pamiętajmy, że to nie my sami, ale lekarz specjalista określa naszą predyspozycję do operacji. Oczywiście, zanim okulista zdecyduje o możliwości zastosowania lasera jesteśmy poddawani dokładnym badaniom. Do zabiegu dyskwalifikują nas następujące czynniki:

Laserowe leczenie oczu – przeciwskazania

  • wiek poniżej 20-21 lat

Chociaż oko człowieka nie rośnie, to okres dojrzewania jest czasem, kiedy dochodzi do istotnych procesów, np. rozwija się lub stabilizuje najczęściej spotykana wada – mianowicie krótkowzroczność. Dopiero po jej uregulowaniu może dojść do zabiegu.

  • nieustabilizowana wada

Nieustabilizowana wada nie dotyczy jedynie dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania. Problem odnosi się także do ludzi starszych. Co to znaczy, że wada jest nieustabilizowana? Oznacza to, że w ciągu roku nasz wzrok nie powinien ulec większej zmianie niż o 0,25 dioptrii, ale i tak wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji pacjenta.

  • choroby i schorzenia oczu

Laseroterapia jest przeciwwskazana jeśli cierpimy na: zaćmę (w początkowym zmętnieniu soczewki), jaskrę, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki lub suchość oczu. Dlaczego? Ponieważ możemy przez to pogorszyć aktualny stan naszego zdrowia. Oczywiście wykonuje się laserowe leczenie jaskry, ale tylko wtedy, kiedy terapia kroplami okazuje się nieskuteczna. Natomiast w przypadku zaćmy laserowo leczy tylko jej wtórną odmianę.

  • choroby autoimmunologiczne

Choroby układu immunologicznego znacznie obniżają odporność, która jest jednym z najważniejszych czynników kwalifikujących do zabiegu. Niektórych można się pozbyć zmieniając styl życia, jednak inne nie mają takiego prostego rozwiązania. Do chorób autoimmunologicznych należą m.in.: bielactwo, łuszczyca, choroba Basedowa, choroba Crohna, choroba Parkinsona, cukrzyca młodzieńcza, nadczynność i niedoczynność tarczycy, zapalenie mięśni oraz wiele innych. Pacjent, który cierpi na którąś z  wyżej wymienionych chorób dłużej powraca do zdrowia.

  • choroby metaboliczne

Dzięki poprawnej przemianie materii w naszym organizmie dochodzi do wielu istotnych przemian. Ich zaburzenia stymulują nieprawidłowe funkcjonowanie organizmu. Choroby metaboliczne dotykają wiele ważnych układów naszego ciała. Działają przede wszystkim na wątrobę, nerki i kości. Niestety są zazwyczaj dziedziczne – np. cukrzyca. Ale paradoksalnie laseroterapia jest jedyną skuteczną metodą leczenia chorób oczu pacjentów cierpiących na zaburzenia glikemii.

  • silne alergie i atopia

Alergia i atopia są po prostu objawami zapalnymi. Wszelkie stany zapalne dyskwalifikują pacjenta do laseroterapii oczu.

  • choroby infekcyjne

Choroby infekcyjne takie jak: grzybica, gronkowiec, lambioza, ale przede wszystkim choroby infekcyjne oczu sprawiają, że nasz organizm przeżywa stany zapalne, które muszą być wyleczone do czasu laseroterapii.

  • wszczepiony rozrusznik serca

Nie tylko wszczepiony rozrusznik serca, ale i inne implanty elektroniczne dyskwalifikują pacjenta do zabiegu.

  • ciąża i okres karmienia

Kobieta, która jest w ciąży lub w okresie karmienia powinna szczególnie dbać o siebie i dziecko.  Poza tym wahania poziomu hormonów mogą utrudnić zabieg. Laseroterapię (jeśli nie ma innych przeciwwskazań) można wykonać w innym dowolnym czasie.

  • menstruacja

W okresie menstruacji układ odpornościowy kobiety jest słabszy, dlatego laserowa ingerencja w tym czasie nie jest zalecana.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie astygmatyzmu

Laserowe leczenie astygmatyzmu

Nieostrość widzenia jest problemem dotykającym większą część naszego społeczeństwa. Praca polegająca na ciągłym wpatrywaniu się w ekran monitora, zbyt długie przesiadywanie przed telewizorem, czytanie książek w pomieszczeniu słabo oświetlonym i inne tego typu czynniki stymulują nasz wzrok do wytężonego wysiłku. Typowym wadom wzroku takim jak nadwzroczność czy krótkowzroczność towarzyszy jeszcze często niezauważalny astygmatyzm. Jedną z metod jest laserowe leczenie astygmatyzmu.

Co to takiego jest?

Astygmatyzm (inaczej niezborność) to wada wzroku spowodowana przede wszystkim nieprawidłową krzywizną rogówki. Wówczas promienie świetlne niejednakowo załamują się wzdłuż różnych południków gałki ocznej. Nierówna praca mięśni znajdujących się w okolicach soczewki doprowadza do jej zniekształcenia  – w związku z tym nie jest idealnie sferyczna. Mówiąc prościej – wpadająca do oka wiązka promieni świetlnych nie skupia się w jednym punkcie. A to powoduje, że na przykład patrząc na literę i widzimy pochylone o. Są różne typy astygmatyzmu. Jedne dzielimy ze względu na sposób w jaki porusza się oko, a drugie ze względu na charakter krzywizny rogówki. Natomiast, jeśli chodzi o stopień zaawansowania niezborności wyróżniamy:

  • niski – do około 1 dioptrii
  • średni – między 1 a 2 dioptrie
  • wysoki – od 2 do 3 dioptrii
  • bardzo wysoki – 3 dioptrie i więcej

Rodzaje astygmatyzmu ze względu na patologię ruchów oka:

  • Nieregularny – dotyczy chorych po urazach, kiedy powierzchnia rogówki jest nierówna. Patologia oka polega na wytworzeniu się więcej niż dwóch ogniskowych. Korekcję wykonuje się za pomocą szkieł kontaktowych lub przeznaczonych do tego żeli okulistycznych, które wyrównują rogówkę. Nie zaleca się przy tym rodzaju astygmatyzmu korekcji okularowej. Polecana jest natomiast terapia laserowa.
  • Regularny –  w tym przypadku rogówka jest spłaszczona, w związku z tym obraz na siatkówce również ulega spłaszczeniu i oko ma dwie ogniskowe. Leczenie polega na noszeniu specjalnych okularów ze szkłami cylindrycznymi.

Rodzaje astygmatyzmu ze względu na charakter krzywizny rogówki:

  • Nadwzroczny – wówczas oba ogniska oka są poza jego siatkówką.
  • Krótkowzroczny – wtedy oba ogniska oka są przed jego siatkówką.
  • Mieszany –  wówczas jedno ognisko oka jest przed drugim.
  • Nieprawidłowy – w tym wypadku korekcja wzroku jest najtrudniejsza, ponieważ krzywizna rogówki jest nierównomierna.

Leczenie astygmatyzmu 2

Chociaż astygmatyzm bardzo często nie daje żadnych objawów, to przez pewne symptomy możemy stwierdzić, że zaatakował również nasz wzrok. Wada może być również dziedziczna. Badania pokazują, że u coraz większej liczby noworodków stwierdza się zniekształcenie rogówki. Astygmatyzm może być także skutkiem jakiegoś urazu mechanicznego. Wyróżniamy nasŧępujace objawy niezborności:

  • zakłócenia widzenia zarówno z bliska, jak i z daleka
  • bóle głowy
  • zmęczenie oczu
  • w niektórych przypadkach brak wyczucia przestrzeni
  • nadmierne mruganie
  • nadwrażliwość na lampę błyskową aparatu fotograficznego – tzw. fotofobia
  • wyczuwalne napięcie oczne
  • siadanie blisko telewizora, niechęć do czytania i pisania oraz tarcie i mrużenie oczu (szczególnie u dzieci)

Przykład obrazu widzianego przez osobę cierpiącą na astygmatyzm

Leczenie astygmatyzmu 3

Metody leczenia astygmatyzmu:

Przy łagodnej niezborności najpopularniejszą metodą jest wykorzystanie szkieł cylindrycznych. Jednak nie każdy rodzaj astygmatyzmu leczy się w jednakowy sposób. Jak już zostało wspomniane wcześniej – najtrudniej leczy się astygmatyzm nieregularny.  Stosuje się w tym celu specjalne soczewki. Obecnie wyróżniamy trzy rodzaje soczewek: sztywne, gazoprzepuszczalne i kontaktowe. W przypadku astygmatyzmu najbardziej polecane są soczewki silikonowo-hydrożelowe kontaktowe. Dlaczego? Ponieważ niezależnie od tego, co robisz, czy pracujesz, uprawiasz sport lub oglądasz telewizję zapewniają ostre widzenie. Astygmatyzm usuwa się także operacyjnie, np. podczas usuwania zaćmy. Najbardziej nowoczesną metodą jest jednak laseroterapia.

Laserowe leczenie astygmatyzmu to najnowocześniejsza metoda chirurgii refrakcyjnej:

  • Technika „wave front” – to obecnie najczęściej polecana metoda w leczeniu skomplikowanego astygmatyzmu. Na pewno zajmuje więcej czasu ze względu na konieczność dokładniejszych pomiarów., ale zapewnia skuteczne działanie.
  • LASIK – dzięki tej metodzie korygujemy astygmatyzm do 6 dioptrii. Okres rekonwalescencji trwa praktycznie kilka dni.
  • PRK – to inaczej keratektomia fotorefrakcyjna. Zabieg polega na odpowiednim wymodelowaniu rogówki, by skupiała obraz dokładnie na powierzchni siatkówki. Korygujemy nim astygmatyzm do 2,5 dioptrii. Całkowitą zdolność ostrości widzenia pacjent osiąga kilka dni po zabiegu.

Laserowe leczenie astygmatyzmu – przeciwskazania

  • choroby i schorzenia oczu takie jak: zaćma, jaskra, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki, suchość oczna
  • nieustabilizowana wada
  • choroby autoimmunologiczne, np. łuszczyca
  • choroby metaboliczne, np. cukrzyca
  • skłonność do tworzenia blizn
  • silne alergie i atopia
  • choroby infekcyjne, np. grzybica
  • wszczepiony rozrusznik serca
  • ciąża i okres karmienia
  • wiek poniżej 21 lat (ponieważ wada jest już wtedy ustabilizowana)

Przed zabiegiem laseroterapii niezborności należy:

  • przestać nosić szkła kontaktowe (co najmniej na 3-4 tygodnie przed zabiegiem)
  • nie spożywać alkoholu (przynajmniej na 48 godzin przed zabiegiem)
  • powstrzymać się od wykonywania makijażu i stosowania kosmetyków (na 48 godzin przed zabiegiem)
  • nie odstawiać doustnych tabletek antykoncepcyjnych (na 3 miesiące przed i po zabiegu)

Ważne!

Astygmatyzm jest wadą, która może występować samodzielnie lub wraz z innymi wadami, np. z krótkowzrocznością albo dalekowzrocznością. Najczęściej rozwija się bezobjawowo albo jego symptomy są podobne do tych występujących przy innych schorzeniach. Tylko wizyta w gabinecie okulistycznym może rozwiać nasze wątpliwości. Dlatego nie odkładajmy jej w nieskończoność i regularnie badajmy wzrok.

Kategorie
Chirurgia ogólna

Laserowa rewaskularyzacja serca

Laserowa rewaskularyzacja serca

Laserowa rewaskularyzacja serca jest nową, jeszcze stosunkowo rzadko stosowaną metodą leczenia choroby niedokrwiennej serca. Zalecana osobom, u których niemożliwe jest wykonanie bajpasów, ani angioplastyki wieńcowej, chociaż możliwe jest łączenie tych form leczenia. Zabieg ten, chociaż wprowadzony został już w 1993 roku, do dziś budzi liczne kontrowersje. W dalszym ciągu jest jednak udoskonalany.

Przezmięśniową laserową rewaskularyzację serca przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym. Za pomocą lasera wytwarza się od 12 do 60 kanałów o średnicy 1 mm w mięśniu sercowym wzdłuż tętnicy, która objęta jest zaawansowanym procesem miażdżycowym. Ilość kanałów zależna jest od stopnia zaawansowania choroby. Zabieg ten wykonuje się w połączeniu z metodą chirurgiczną, gdyż do serca dociera się poprzez małe nacięcie między żebrami lub przez nacięcie mostka. Najczęściej zabieg wykonuje się na bijącym sercu, rzadko kiedy dokonuje się jego całkowitego zatrzymania. Oczywiście, zawsze dokonuje się wcześniej szeregu badań, by zabieg nie stanowił zagrożenia dla zdrowia pacjenta. Operacja ta wiąże się z dłuższym pobytem w szpitalu. Poprawa zdrowia odczuwalna jest dopiero po kilku dniach, a nawet tygodniach po zabiegu.

Zabieg ten jest bardzo inwazyjny, w związku z tym niesie też za sobą pewne ryzyko. Nie jest to duże ryzyko, jednak wzrasta wraz z wiekiem pacjenta. Chorzy na cukrzycę oraz niewydolność nerek także są w grupie podwyższonego ryzyka. Powikłania jakie mogą nastąpić w trakcie lub po zabiegu to:

  • zawał serca
  • udar mózgu
  • zgon

Podczas rehabilitacji także mogą wystąpić niepożądane objawy takie jak:

  • krwawienie z kanałów
  • zakażenie rany i wnętrza klatki piersiowej
  • zapalenie płuc
  • ostra niewydolność nerek
  • zatorowość płucna

Każdy pacjent po tej operacji ma prawo i obowiązek przebywać pod opieką specjalisty. Musi też sam obserwować swoje ciało i informować o swoim samopoczuciu lekarza. Wizyty kontrolne są obowiązkowe.

Inny sposób wykonania rewaskularyzacji serca

Istnieje jeszcze jedna metoda odtworzenia krążenia u pacjentów z chorobami serca. Podczas operacji, zamiast nacięcia klatki piersiowej, cewkę z włóknem laserowym wprowadza się w tętnicę przez pachwinę i doprowadza się ją do serca. Dalsze działania są praktycznie takie same jak w przypadku wykonywania zabiegu przez klatkę piersiową. Metoda ta nadal jest niestety mało powszechna i ze względu na cenę, nie każdy może mieć do niej dostęp.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej

Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną, która dotyka miliony osób na całym świecie. Jej najczęstszymi powikłaniami są uszkodzenia narządu wzroku, spowodowane między innymi patologicznymi zmianami w układzie krążenia. Na niebezpieczne oddziaływanie cukrzycy najbardziej jest narażona siatkówka oka, która wraz z rozwojem choroby ulega coraz dalej to idącym zmianom.

Co to jest retinopatia cukrzycowa?

Retinopatia cukrzycowa jest najczęstszym schorzeniem oczu. Dotyka około 97% chorych z typem 1. oraz 80% z typem 2. i niestety niezmiennie od 15 lat jest główną przyczyną utraty wzroku.

Siatkówka jest jednym z najważniejszych elementów budowy oka. To właśnie ona umożliwia nam widzenie i rozpoznawanie kolorów. Jej prawidłowe funkcjonowanie jest stymulowane przez ilość substancji odżywczych i tlenu, które docierają do niej dzięki sieci naczyń krwionośnych. Najogólniej retinopatia cukrzycowa polega na zamknięciu niektórych naczyń, a to uniemożliwia poprawne odżywianie siatkówki.

Wyróżniamy dwa rodzaje retinopatii cukrzycowej:

  • nieproliferacyjna
  • proliferacyjna

Retinopatia nieproliferacyjna dotyka od 90 do 95% wieloletnich cukrzyków. Nieodżywione i osłabione naczynia krwionośne są przyczyną zmian w ostrości widzenia. W rezultacie dochodzi do stopniowego zamazywania się obrazu.

Retinopatia proliferacyjna niesie ze sobą dużo poważniejsze skutki. Objawia się poprzez zamknięcie naczyń włosowatych, a to doprowadza do ich nawarstwiania i wrastania nawet w ciało szkliste. Ścianki nowych naczyń krwionośnych są bardzo słabe i najczęściej są przyczyną krwotoków. Jednoczesny rozwój tkanki łącznej powoduje najbardziej zaawansowane stadium retinopatii, czyli odwarstwienie siatkówki. Co ostatecznie może doprowadzić do ślepoty.

Obydwa typy retinopatii powstają w wyniku podwyższonego poziomu glukozy. Dlatego cukrzycy powinni wyjątkowo dbać o utrzymanie odpowiedniego stężenia cukru we krwi. Prawidłowa glikemia gwarantuje zmniejszenie ryzyka retinopatii, a co za tym idzie nie naraża naszego wzroku na groźne zmiany w obrębie siatkówki oka.

Czynniki stymulujące rozwój retinopatii cukrzycowej

  • długoletnia cukrzyca
  • cukrzyca insulinozależna
  • cukrzyca + nadciśnienie tętnicze, choroby nerek, niedokrwistość, ciąża
  • stany zapalne organizmu i operacje chirurgiczne, które powodują deregulację poziomu glukozy we krwi

Laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej

Terapia laserowa (inaczej fotokoagulacja laserowa) jest typowym zabiegiem przeprowadzanym w każdym stadium retinopatii cukrzycowej. Pozwala on na zatrzymanie powikłań cukrzycowych w obrębie oka. Tylko u niewielkiej części pacjentów zaobserwowano poprawę ostrości widzenia (praktycznie tylko u tych, którzy zaczęli terapię we wczesnym stadium schorzenia).

Zanim dochodzi do leczenia tą metodą wykonuje się angiografię fluoresceinową (w skrócie fluorografię). Badanie to polega na dożylnym wprowadzeniu wodnego roztworu fluoresceiny do naczyń siatkówki. Dzięki temu można zweryfikować stan naczyń krwionośnych, a zatem ich drożność, szczelność i obszar. Angiografia fluoresceinowa może niezwykle rzadko powodować reakcje alergiczne, nudności albo wymioty. Jednak jego wykonanie jest konieczne w planowaniu dalszego leczenia laserowego.

Jak działa laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej?

We wcześniejszych stadiach chorobowych laseroterapia może nieznacznie poprawić aktualną ostrość widzenia. Takie efekty leczenia odnotowano u 15% pacjentów. Laser ma za zadanie zniszczyć mikrowłośniaki i uszkodzone maleńkie naczynia siatkówki. Najczęstszym obszarem zabiegu jest plamka, która odpowiada za poprawne widzenie. Niestety fotokoagulacja powoduje oparzenia siatkówki, które prowadzą do wyłączenia niektórych jej funkcji. Ale musimy pamiętać, że terapia laserowa ma nam pomóc, więc nie martwmy się, że stracimy przez nią wzrok. Pozostała część nieuszkodzonej siatkówki wystarczy, by funkcje plamki były zachowane i wytwarzały odpowiednie pole widzenia.

Fotokoagulacja laserowa polega na wysyłaniu wielu pojedynczych wiązek światła lasera w określone miejsca na siatkówce. Średnica lasera jest bardzo mała, ponieważ wynosi jedynie 100-500 mikronów – gwarantuje to niesamowitą precyzję i bezpieczeństwo zabiegu. Jednak najwięcej zależy od reakcji pacjenta na emitowane przez laser światło. Nadmierna ruchliwość chorego często uniemożliwia działanie lasera. Zabieg jest oczywiście przeprowadzany pod znieczuleniem, ale delikatna struktura oka, mimo wszystko jest powierzchnią bardzo wrażliwą. Dlatego delikatne ukłucia czy błyski mogą powodować odczucie bólu.

Leczenie retinopatii cukrzycowej 2

Laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej – po zabiegu

Zaraz po zabiegu oślepione przez światło lasera oko może odczuwać dyskomfort w przejściowym braku ostrości widzenia. Pacjentowi może przeszkadzać również specjalna soczewka kontaktowa oraz działające jeszcze znieczulenie rogówki.  Wszystkie te objawy powinny ustąpić w ciągu dwóch tygodni (wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji pacjenta – u niektórych wszelki dyskomfort ustępuje już kilka godzin po zabiegu). Dlatego fotokoagulację laserową przeprowadza się jednorazowo tylko na jedno oko. Zaleca się, aby do ustąpienia objawów przy chorym znajdowała się osoba, która przez ten czas będzie się nim opiekowała.

Czy jeden zabieg wystarczy?

O wszystkim decyduje badanie kontrolne, które jest wykonywane po miesiącu lub dwóch. Do następnego dochodzi po pół roku bądź roku. Nie ma określonej liczby powtórnych zabiegów. Najczęściej powtarza się je do czasu aż efekt działania leczenia będzie widoczny.

Retinopatia cukrzycowa jest najgroźniejszym i najczęstszym powikłaniem, które dotyka osoby chore na cukrzycę. Jej laserowe leczenie przeprowadza się w każdym stadium choroby. Pamiętajmy, że polepszenie ostrości widzenia jest zauważalne tylko u chorych z niezaawansowanym rozwojem choroby. Jej podstawowym celem jest zapobieganie postępowania patologii oka. Dlatego warto jest codziennie rano sprawdzać ostrość naszego wzroku i jeśli zauważymy jakiekolwiek zmiany od razu wybierzmy się do okulisty.

Kategorie
Laserowe leczenie chorób skóry

Laserowe leczenie egzemy

Egzema jest przykrą chorobą skóry o podłożu alergicznym. Jej pierwszym objawem jest zapalenie wierzchnich warstw skóry, na której pojawiają się niewielkie, czerwone grudki, a z czasem zmieniają się one w pęcherzyki, które pękając, pozostawiają nadżerki. Kiedy dojdzie do zakażenia, mogą się pojawiać zmiany ropne i wydzielina, która zasychając tworzy żółte strupki. Może też wystąpić obrzęk skóry i tkanki podskórnej. Wszystkim tym zmianom towarzyszy uporczywy świąd. Z upływem czasu, skóra się przebarwia i znacznie traci na elastyczności.

Szczególną forma wyprysku jest wyprysk kontaktowy. Powstaje on na skutek bezpośredniego zetknięcia się skóry z alergenem, np. biżuteria, detergenty, kosmetyki. Często do powstawania takiego wyprysku przyczyniają się różne zaburzenia układu krwionośnego, np. żylaki. Najlepszym sposobem na zapobieganie powstawaniu takiego wyprysku jest unikanie kontaktu z alergenem przez całe życie.

Aby unikać substancji uczulających, koniecznie należy je znać. Aby się tego dowiedzieć, konieczna jest wizyta u dermatologa lub alergologa, który może zlecić wykonanie alergicznych testów skórnych z krwi lub płatkowych, a dodatkowo wywiad z pacjentem. Mimo, że każdy pacjent może przeprowadzić testy skórne lub z krwi w prywatnym laboratorium na własne życzenie, to nie jest to dobra metoda diagnozowania. Każde tego typu badanie powinno być przeprowadzane na zlecenie i pod kontrolą prowadzącego alergologa, ponieważ każdy pacjent powinien być leczony i diagnozowany indywidualnie, dlatego, że nie u każdego można zastosować ten sam schemat.

Laserowe Leczenie Egzemy
Laserowe Leczenie Egzemy

Testy skórne wykonuje się poprzez nakłuwanie skóry i wprowadzanie w nakłucie   antygenu. Tym sposobem można zbadać nawet 100 antygenów. Próby wykonuje się najczęściej na plecach lub przedramieniu. Wynik takiego badania można odczytać już po 15-20 minutach. Jeżeli organizm wykazuje alergiczne reakcje na dany antygen, na miejscu wkłucia pojawia się bąbel skórny i zaczerwienienie. W zależności od jego wielkości, stawia się odpowiednią diagnozę.

Testy z krwi są bardziej czułe niż te skórne. W celu przeprowadzenia badania, pobierana jest krew pacjenta, a następnie zostaje ona poddana licznym testom laboratoryjnym na działanie antygenów. To niezastąpiona metoda badania alergii u małych dzieci oraz alergii pokarmowych.

Testy płatkowe wykonuje się w celu potwierdzenia alergii kontaktowej. Ten test nie wywołuje objawów ogólnoustrojowych – tylko miejscowe, w wyniku kontaktu alergenu ze skórą. Najczęstszymi alergenami mogą być: nikiel, chrom, guma, balsam peruwiański, niektóre maści, składniki perfum, dezodorantów i mydeł.

Laserowe Leczenie Egzemy
Laserowe Leczenie Egzemy

Egzema a zioła

Zioła mają niezwykłe właściwości lecznicze i łagodzące. Ich regularne stosowanie pozwala zauważyć naprawdę dobre efekty wspomagające leczenie farmakologiczne.

  • napar z mieszanki kory kaliny koralowej, kory wierzby, ziela fiołka trójbarwnego, korzenia mniszka pospolitego, korzenia kozłka, liścia brzozy, ziela nostrzyka, kłącza tataraku i ziela drapacza lekarskiego – wszystkie składniki należy wymieszać w równych proporcjach po 50 gramów, zalać gorącą wodą i odstawić na 3 godziny. Napar zaleca się pić 3 razy dziennie przed posiłkiem;
  • oliwa dziurawcowa – smarowanie nią jest pomocne przy egzemie usznej – należy podgrzać jedną łyżkę stołową oliwy z oliwek i dodać łyżeczkę soku z dziurawca
  • napar z koniczyny i pokrzywy do picia;
  • odwar z korzenia łopianu do picia;
  • chłodny napar z fiołka trójbarwnego lub koniczyny łąkowej – okłady na skórę;
  • maść nagietkowa lub żywokostowa  – przyspiesza gojenie ran;
  • kompres z wody mineralnej – łagodzi swędzenie;
  • kąpiele z dodatkiem nadmanganianu potasu lub z 2 łyżeczkami sody oczyszczonej – 15 minut takiej kąpieli łagodzi swędzenie skóry;
  • okłady z ziemniaka – łagodzi swędzenie – skuteczne tylko i wyłącznie, gdy nie pojawiły się żadne inne objawy oprócz swędzenia;
  • picie soku z marchwi przed każdym posiłkiem – łagodzi wszystkie objawy;
  • przypieczona cebula – przyłożona do nadżerki i miejsc sączących – łagodzi ich objawy.

Należy jednak pamiętać, że we wszystkim trzeba zachować umiar. Ziół nie powinno się pić dłużej niż przez 3 tygodnie.

Dobry wpływ na poprawę stanu zdrowia skóry może mieć zmiana diety. Należałoby odstawić:

  • krowie mleko
  • nabiał
  • cukier
  • ostre przyprawy
  • kawę
  • herbatę
  • alkohol
  • tłuszcze zwierzęce
  • smażone potrawy

Laserowe leczenie egzemy

Bardzo skuteczną metodą w leczeniu egzemy okazuje się laseroterapia. Prowadzona jest ona za pomocą laserów biostymulacyjnych o średniej mocy 100 – 200 mW. Leczenie wymaga 15 – 20 seansów, które przeprowadzane są codziennie lub co drugi dzień. W zależności od wielkości zmian chorobowych, czas naświetlania skóry może wynosić od 5 do 30 minut. Zabieg przeprowadza się przed naniesieniem jakichkolwiek maści, kremów czy zasypek. Skóra musi być dokładnie oczyszczona spirytusem.

Przy niektórych chorobach skóry wystarcza stosowanie jedynie laseroterapii. W przypadku bardziej złożonych dolegliwości, konieczne jest łączenie jej z innymi stosowanym zewnętrznie środkami doraźnymi. Można ich używać po ok. 1,5 godziny od zakończenia naświetlania.

Laserowe Leczenie Egzemy
Laserowe Leczenie Egzemy

Przeciwwskazania do laseroterapii:

  • choroby krwi
  • choroby układu nerwowego
  • nadczynność tarczycy
  • zaawansowana rozedma płuc, gruźlica płuc, intoksykacja gruźlicza
  • nowotwory złośliwe i nowotwory łagodne w obszarze głowy i szyi
  • podwyższona wrażliwość na oddziaływanie światła
  • zaawansowana cukrzyca

Leczenie uzależnione jest od stopnia zaawansowania egzemy i od jej rodzaju.

  • egzema potnicowa – naświetlanie zogniskowanym lub rozogniskowanym promieniowaniem obszaru zmian chorobowych. Przy rozprzestrzenionym procesie chorobowym oprócz bezpośredniego oddziaływania na ogniska chorobowe, naświetla się także obszary przykręgowe lub punkty akupunktury;
  • egzema modzelowata – naświetlanie ognisk choroby (dłonie, stopy) przeciętnie po 5 min na każde ognisko;
  • egzema pieniążkowata – naświetla się zogniskowanym promieniowaniem poszczególne duże ogniska zmian chorobowych po 1-1,5 min, a także obszary przykręgowe lub punkty akupunktury;
  • egzema podudzi – naświetla się obszary zmian chorobowych promieniowaniem zogniskowanym lub rozogniskowanym. W razie konieczności można stosować naświetlanie obszarów przykręgowych w zależności od lokalizacji ogniska chorobowego;
  • egzema dziecięca – prowadzi się według ogólnych zasad laseroterapii stosowanych w leczeniu egzem, zmniejszając ekspozycję na promieniowanie o połowę w porównaniu z ekspozycją dla dorosłych.
Laserowe Leczenie Egzemy
Laserowe Leczenie Egzemy