Kategorie
Laserowe leczenie chorób skóry

Laserowe leczenie łuszczycy

Laserowe leczenie łuszczycy

Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry, mimo to, nadal do końca nie wiadomo skąd tak naprawdę się bierze. Jednak dzięki odpowiedniemu leczeniu i pielęgnacji, można skutecznie złagodzić jej objawy i poprawić komfort życia chorych. Szacuje się, że na łuszczycę choruje ok. 1 – 3% ludzi na świecie. Choroba ta ma kilka postaci, zależnie od rodzaju zmian i miejsca ich występowania. U większości ludzi najczęściej pojawia się na łokciach, kolanach i owłosionej skórze głowy. Występuje pod postacią czerwonych grudek pokrytych suchymi łuskami. Mogą one występować pojedynczo lub w większych skupiskach. Jest możliwe laserowe leczenie łuszczycy o tej metodzie w dalszej części artykułu.

Wyróżnia się następujące rodzaje łuszczycy:

  • wysiękowa lub odwrócona – zmiany sączące, znajdujące się w fałdach i zgięciach skóry;
  • krostkowa – w obrębie grudek pojawiają się jałowe krosty;
  • kropelkowata – wywoływana zakażeniem paciorkowcowym gardła, obserwowana najczęściej u dzieci i młodzieży;
  • stawowa – zmianom skórnym towarzyszy ból, obrzęk i zniekształcenie stawów palców i/lub kręgosłupa (łuszczycowe zapalenie stawów);
  • uogólniona – zmiany występują na całym ciele – erytrodermia.

Objawy łuszczycy

Łuszczyca ma kilka objawów i zawsze występuje przynajmniej jeden z nich. Ich zróżnicowanie zależne jest od rodzaju choroby.

  • wykwity – przeważnie w odcieniach czerwieni. Wyraźnie odgraniczone od zdrowej skóry. Mogą to być czerwone plamy, grudki lub ropne krosty;
  • łuszczenie – łuski skóry zbierające się na wykwitach mogą być cienkie, lub grube i nawarstwiające się. Przy występowaniu na skórze głowy mogą przypominać łupież;
  • świąd – najczęściej występuje przy nieleczonych zmianach;
  • ból – w przypadku dużych, pękających zmian i łuszczycy krostkowej;
  • gorączka i ogólny zły stan zdrowia – w bardzo skrajnych przypadkach.

Leczenie łuszczycy 2

Cykl życia skóry

Normalny cykl życia zdrowej skóry trwa ok. 28 dni. Komórki naskórka przemieszczają się z warstwy podstawnej, w której są wytwarzane, na powierzchnię skóry, gdzie się złuszczają. U chorych na łuszczycę, cały ten proces trwa nie dłużej niż 4 dni, przez co złuszczanie naskórka jest o wiele bardziej intensywne, a ponieważ komórki naskórka dojrzewają zbyt szybko, tworzą na skórze czerwone grudki. Według naukowców, winę za taki stan ponosi zapalenie skóry właściwej, który z kolei wywoływany jest przez nieprawidłowe działanie układu odpornościowego.

Organizm zaczyna wytwarzać przeciwciała atakujące jego własne tkanki. Nie wiadomo skąd właściwie bierze się autoagresja. Łuszczyca jest chorobą o podłożu genetycznym. Jeżeli występuje u obojga rodziców, u dzieci pojawi się na 70%. Często dziedziczona jest po dalszych przodkach, przynajmniej dwa pokolenia wstecz. Pierwszy rzut łuszczycy występuje przeważnie między 10. a 30. rokiem życia. Zdarzają się też przypadki zachorowań po 70. roku życia, albo we wczesnym dzieciństwie, kiedy choroba pojawi się raz, a potem znika raz na zawsze. Należy wyraźnie zaznaczyć, że łuszczyca nie jest w żaden sposób zaraźliwa.

Przyczyny powstawania łuszczycy

Skłonności do zachorowania przekazywane są genetycznie. Duży wpływ na pojawienie się zmian chorobowych mają następujące czynniki:

  • infekcje wirusowe lub bakteryjne, np. angina, grypa, ospa, zapalenie oskrzeli;
  • stany zapalne np. niewyleczone zęby, zatoki, migdałki;
  • stres – pod wpływem silnych i nieprzyjemnych przeżyć, zwiększa się komórkowa produkcja substancji zapalnych, co powoduje szybsze dojrzewanie komórek naskórka;
  • przyjmowanie niektórych leków np. beta blokerów;
  • mechaniczne uszkodzenia skóry – zadrapania, oparzenia, rozcięcia – objaw Koebnera;
  • częste zmęczenie spowodowane regularnym brakiem snu;
  • zmiany hormonalne w organizmie – dojrzewanie, ciąża, pokwitanie;
  • spożywanie alkoholu – u niektórych może powodować nagły wykwit łuszczycy;
  • palenie papierosów – może powodować nasilenie zmian łuszczycowych zwłaszcza u kobiet;
  • żywność – nie ma określonej zasady na to co jeść a czego nie, gdyż jest to kwestia bardzo indywidualna. Należy obserwować jakie składniki pokarmowe sprzyjają nasilaniu się choroby.

Łuszczyca jest niestety chorobą niewyleczalną. Można skutecznie zaleczyć jej objawy, ale nie daje to żadnej gwarancji, że choroba nie powróci. Remisja, czyli okres, kiedy choroba nie daje żadnych objawów, może trwać nawet kilka lat. Zdarzają się też przypadki, że choroba w ogóle nie wraca.

Leczenie łuszczycy

  • Leczenie zewnętrzne zaczyna się od zdjęcia nawarstwionych łusek w celu zapewnienia lepszego wchłaniania leków przez skórę. Polega to na smarowaniu skóry kwasem salicylowym i mlekowym. Do oczyszczenia skóry głowy, gdzie łuska jest szczególnie gruba, używa się podgrzanej oliwy salicylowej. Po kilku godzinach preparat się zmywa, w włosy wyczesuje grubym grzebieniem.
  • Oczyszczoną skórę smaruje się maściami sterydowymi, cygnoliną, dziegci oraz pochodne witaminy D – wszystkie one mają działanie przeciwzapalne.
  • Przyjmowanie leków immunosupresyjnych oraz pochodnych witaminy A, które działają na układ odpornościowy. W przypadku tych drugich, kobiety powinny unikać zachodzenia w ciążę, ponieważ leki z tej grupy mogą powodować uszkodzenia płodu.
  • Bardzo skuteczną metodą jest laserowe leczenie łuszczycy za pomocą promieni UVA, albo terapia PUVA. Polega to na naświetlaniu zmienionej chorobowo skóry za pomocą lasera po przyjęciu środków światłouczulających.

Fototerapia jest metodą światłoleczniczą, w zależności od długości fal świetlnych wyróżnia się pare rodzajów promieniowania:

  • promieniowanie widzialne
  • promieniowanie podczerwone
  • promieniowanie nadfioletowe

Laserowe leczenie łuszczycy – zabieg

Laserowe leczenie łuszczycy wymaga od 7 – 20 zabiegów w zależności od stadium zaawansowania choroby i obszaru zmienionej skóry. Aby zaobserwować poprawę, potrzebne są co najmniej 4 sesje. Zabiegi przeprowadza się co 3 dni. Każda sesja trwa tylko kilka minut. Wskazaniami do tej czynności są:

  • łuszczyca plackowata
  • łuszczyca owłosionej skóry głowy
  • łuszczyca paznokci (tylko w niektórych przypadkach)

Po takim zabiegu objawy łuszczycy ustępują całkowicie lub prawie całkowicie u 75% pacjentów. Laseroterapia jest bezbolesna, jedynie przy zwiększonej dawce światła może być odczuwane ciepło lub lekkie pieczenie skóry. Jest szczególnie bezpieczna dla skóry głowy i twarzy. Możliwym skutkiem ubocznym takiego zabiegu, jest jego toksyczny wpływ na wątrobę – ze względu na środki światłouczulające.

Leczenie łuszczycy 4

Jak pielęgnować skórę ze zmianami łuszczycowymi?

Należy szczególnie dbać o higienę skóry. Częste mycie wcale nie powoduje pogorszenia jej stanu chorobowego, ale koniecznie trzeba zrezygnować z silnych detergentów na rzecz delikatnego mydła i szamponu przeznaczonego do skóry wrażliwej. Woda, zwłaszcza twarda, wysusza skórę, wskazany jest więc prysznic, ponieważ kontakt z wodą jest krótszy. Kąpiele w wannie nie są zabronione pod warunkiem, że do wody dodawane są preparaty natłuszczające, które zapobiegają nadmiernemu przesuszaniu skóry. Po wyjściu z kąpieli należy dość szybko natłuścić skórę, ponieważ jeszcze rozpulchniona lepiej chłonie tego typu kosmetyki.

Osobom dotkniętym łuszczycą sprzyja klimat nadmorski i kąpiele słoneczne. Słońce ma działanie immunosupresyjne, czyli wpływa na układ odpornościowy. Nawet lekarze zalecają opalanie, oczywiście po uprzednim zastosowaniu kremu z filtrem UV.

Dobrze jest też wybrać się do uzdrowiska specjalizującego się w leczeniu łuszczycy. Można tam skorzystać z kąpieli siarczkowych oraz zabiegów na bazie borowiny.

Kategorie
Laserowe leczenie chorób skóry

Laserowe leczenie bielactwa

Bielactwo, znane również jako Vitiligo, to choroba rozjaśniająca skórę nieregularnymi plamami. Zwykle skóra produkuje związek zwany melaniną, która barwi ją na charakterystyczny kolor. Melanina jest wytworem komórek pigmentowych – melanocytów. Pełni ona funkcję ochronną skóry – chroni przed szkodliwym działaniem promieniowania słonecznego, pod wpływem którego ilość barwnika zwiększa się, powodując tymczasową zmianę zabarwienia skóry.

Niektórzy lekarze uważają, że melanocyty są uszkadzane przez słońce, lub poprzez uszkodzenie skóry (cięcie, oparzenie, obtarcie), podczas gdy inni twierdzą, że bielactwo może być przypadkiem, kiedy układ odpornościowy atakuje melanocyty przez pomyłkę. Nie mniej jednak, bielactwo nie jest zaraźliwe i nie wydaje się być dziedziczne.

Vitiligo najczęściej pojawia się w miejscach najbardziej narażonych na działanie promieni słonecznych np. wokół oczu, w fałdach skórnych np. pod pachą, w okolicach znamion i pieprzyków, w obrębie narządów płciowych i wszędzie tam, gdzie skóra została uszkodzona przez ranę lub oparzenie. Czasami pojawia się tylko w jednym miejscu na ciele – jest to bielactwo segmentowe. Mogą to być też objawy innych chorób, takich jak problemy z tarczycą, należy więc udać się do lekarza na badania w celu wykluczenia bielactwa.

Pomimo, że najłatwiej jest po prostu unikać słońca, a białe plamy pokrywać ciemnym podkładem, to jest to tylko tymczasowe rozwiązanie, które nie sprawi, że problem zniknie. Trzeba udać się do lekarza po prawdziwą pomoc, zwłaszcza, że pod pozornym bielactwem mogą kryć się różne inne poważne problemy zdrowotne.

Niektórzy lekarze przepisują kremy steroidowe w celu przyciemnienia jasnych plam. Jednak wiele z tych kremów może spowodować zgrubienia na skórze, zaleca się więc stosowanie ich pod stałą obserwacją lekarza.

Laserowe leczenie bielactwa

Inną możliwością jest fototerapia – laserowe leczenie bielactwa (laser ekscymerowy). Podczas tego zabiegu, skóra jest traktowana specjalnym preparatem (psoralen), a następnie zostaje wystawiona na działanie długich fal ultrafioletowych lasera. Zauważalne efekty widoczne są już po 3 – 5 sesjach. Dawki dopasowuje się w zależności od wieku, typu skóry oraz umiejscowienia zmian. Po pierwszych ośmiu sesjach, oznaki repigmentacji wykazało 95% pacjentów, natomiast 89% uzyskało zadowalające efekty po 3 miesiącach leczenia. Podczas zabiegu mogą pojawić się niewielkie oparzenia i pęcherze, przy czym zmniejszana jest dawka promieni lasera. Wadą tej metody jest wysoka cena zabiegu i ograniczony dostęp. Można ją stosować tylko przy niewielkich zmianach.

Alternatywną opcją jest rozjaśnienie pozostałych części skóry, by dopasować ich kolor do tych pozbawionych barwnika. Taki zabieg jest nieodwracalny, należy go więc przedyskutować ze swoim lekarzem prowadzącym.