Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie nadwzroczności

Nadwzroczność (inaczej dalekowzroczność lub hiperopia) to jedna z najczęściej występujących wad refrakcyjnych wzroku. Badacze  twierdzą, że cierpi na nią około 50-60% całego społeczeństwa. Jej przyczyną jest niewystarczająca siła łamiąca układu optycznego oka lub jego zbyt małe rozmiary przednio-tylne. Nadwzroczność wzrasta wraz z wiekiem, ponieważ z upływem lat słabnie sprawność oka i elastyczność soczewki. Jest już możliwe laserowe leczenie nadwzroczności.

Poniższy obrazek ilustruje tor promieni świetlnych nieprawidłowo wpadających do oka. Jak widzimy promień skupia się za jego siatkówką. Dlatego widziany obraz jest nieostry i zamazany. W takim przypadku mówimy o dalekowzroczności.

Leczenie nadwzroczności 2

Mówiąc prościej, osoba, która cierpi na dalekowzroczność słabo widzi z bliska a lepiej z daleka:

Leczenie nadwzroczności 3

Rodzaje nadwzroczności:

  • osiowa – długość gałki ocznej jest zbyt mała
  • refrakcyjna – siła załamywania soczewki i rogówki jest zbyt mała

Nadwzroczność należy do wad dziedzicznych, dlatego cierpią na nią nawet dzieci. Jednak na szczęście oko niemowlaka ze skłonnością do dalekowzroczności wraz z wiekiem będzie się wydłużać, a ten proces zwykle prowadzi do samoczynnej korekcji wady. W gorszych przypadkach wraz z nadwzrocznością pojawia się również zez zbieżny.  U dzieci starszych patologia jest najczęściej niezauważalna, ponieważ soczewka przy nierozwiniętej jeszcze wadzie (kosztem nadwyrężenia oka) wyrównuje braki w widzeniu. W tym przypadku mamy do czynienia z  nadwzrocznością utajoną. Starsi ludzie cierpią na tzw. nadwzroczność starczą spowodowaną zmniejszeniem ośrodków optycznych oka, które są naturalnym symptomem starzenia.

Jak leczyć nadwzroczność?

  • Korekcja okularowa jest najpowszechniejszą formą leczenia nadwzroczności i innych wad refrakcji (do takich należy na przykład krótkowzroczność). Soczewki sferyczne, wypukłe, plusowe i grubsze w centrum przybliżają punkt przecięcia światła – dzięki temu widzenie z bliska jest możliwe.
  • Terapię okularową zastępują soczewki kontaktowe, które dobiera się w zależności od postępu wady.
  • Dość nową metodą jest wszczepienie elastycznych implantów soczewkowych, które są podobne do tych wszczepianych w przypadku zaćmy. Metody tej nie stosuje się w przypadku leczenia wad dziecięcych, ponieważ gałka oczna nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięta. Minusem tego leczenia jest również to, że soczewka nie ma zdolności akomodacji – ostrości widzenia zarówno z bliska jak i z daleka jest jednakowa.
  • Do częstych metod należy chirurgiczne usunięcie wad krzywizny rogówki w obrębie źrenicy. Najpopularniejszymi sposobami mikrochirurgii okulistycznej są dzisiaj metody laserowe.

Laserowe leczenie nadwzroczności:

W przypadku nadwzroczności, podobnie jak przy innych wadach wzroku wykorzystuje się najczęściej dwie metody:

  • LASIK – to metoda dwuetapowa, której celem jest osiągnięcie na tyle wymodelowanej powierzchni rogówki, by prawidłowo skupiała obraz na siatkówkę. Zabieg jest bezbolesny. Bezpośrednio po operacji nie ma przymusu noszenia opatrunku, a okres rekonwalescencji trwa jedynie kilka dni. Laserową metodą LASIK można korygować dalekowzroczność maksymalnie do +6,0 dioptrii.
  • PRK – to inaczej keratektomia fotorefrakcyjna i jest metodą, która działa na rogówkę oka. Natychmiast po zabiegu następuje poprawa wzroku, jednak na całkowitą stabilizację należy czekać przez kilka tygodni. Niestety tą metodą można korygować tylko niewielką nadwzroczność.

Laserowe leczenie nadwzroczności – przeciwwskazania

  • choroby i schorzenia oczu takie jak: zaćma, jaskra, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki, suchość oczna
  • nieustabilizowana wada
  • choroby autoimmunologiczne, np. łuszczyca
  • choroby metaboliczne, np. cukrzyca
  • skłonność do tworzenia blizn
  • silne alergie i atopia
  • choroby infekcyjne, np. grzybica
  • wszczepiony rozrusznik serca
  • ciąża i okres karmienia
  • wiek poniżej 21 lat (ponieważ wada jest już wtedy ustabilizowana)
  • menstruacja

Jak postępować przed zabiegiem korekcji laserowej oczu?

  • Około miesiąc przed zabiegiem należy przestać nosić szkła kontaktowe.
  • Co najmniej 48 godzin przed zabiegiem zakazane jest spożywanie alkoholu.
  • Na 24 godziny przed zabiegiem należy powstrzymać się od wykonywania makijażu i stosowania kosmetyków.

Ważne!

Jeśli cierpisz na dalekowzroczność to wielce prawdopodobne jest to, że Twoje dziecko również będzie ją miało. Bacznie obserwuj wzrok swojej pociechy już od najmłodszych lat. Nawet, jeśli nie zauważasz niczego niepokojącego profilaktyczna wizyta u okulisty nigdy nie zaszkodzi.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie oczu – przeciwwskazania

Laserowe leczenie oczu

Dobry wzrok jest jednym z najważniejszych czynników stymulujących nasze dobre samopoczucie. Obecnie najskuteczniejszą i coraz bardziej popularną metodą leczenia chorób oczu jest laserowe leczenie oczu. W przypadku tego ważnego zmysłu chcemy jak najwięcej wiedzieć o ewentualnych przeciwwskazaniach do zabiegu. Jednak pamiętajmy, że to nie my sami, ale lekarz specjalista określa naszą predyspozycję do operacji. Oczywiście, zanim okulista zdecyduje o możliwości zastosowania lasera jesteśmy poddawani dokładnym badaniom. Do zabiegu dyskwalifikują nas następujące czynniki:

Laserowe leczenie oczu – przeciwskazania

  • wiek poniżej 20-21 lat

Chociaż oko człowieka nie rośnie, to okres dojrzewania jest czasem, kiedy dochodzi do istotnych procesów, np. rozwija się lub stabilizuje najczęściej spotykana wada – mianowicie krótkowzroczność. Dopiero po jej uregulowaniu może dojść do zabiegu.

  • nieustabilizowana wada

Nieustabilizowana wada nie dotyczy jedynie dzieci i młodzieży w okresie dojrzewania. Problem odnosi się także do ludzi starszych. Co to znaczy, że wada jest nieustabilizowana? Oznacza to, że w ciągu roku nasz wzrok nie powinien ulec większej zmianie niż o 0,25 dioptrii, ale i tak wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji pacjenta.

  • choroby i schorzenia oczu

Laseroterapia jest przeciwwskazana jeśli cierpimy na: zaćmę (w początkowym zmętnieniu soczewki), jaskrę, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki lub suchość oczu. Dlaczego? Ponieważ możemy przez to pogorszyć aktualny stan naszego zdrowia. Oczywiście wykonuje się laserowe leczenie jaskry, ale tylko wtedy, kiedy terapia kroplami okazuje się nieskuteczna. Natomiast w przypadku zaćmy laserowo leczy tylko jej wtórną odmianę.

  • choroby autoimmunologiczne

Choroby układu immunologicznego znacznie obniżają odporność, która jest jednym z najważniejszych czynników kwalifikujących do zabiegu. Niektórych można się pozbyć zmieniając styl życia, jednak inne nie mają takiego prostego rozwiązania. Do chorób autoimmunologicznych należą m.in.: bielactwo, łuszczyca, choroba Basedowa, choroba Crohna, choroba Parkinsona, cukrzyca młodzieńcza, nadczynność i niedoczynność tarczycy, zapalenie mięśni oraz wiele innych. Pacjent, który cierpi na którąś z  wyżej wymienionych chorób dłużej powraca do zdrowia.

  • choroby metaboliczne

Dzięki poprawnej przemianie materii w naszym organizmie dochodzi do wielu istotnych przemian. Ich zaburzenia stymulują nieprawidłowe funkcjonowanie organizmu. Choroby metaboliczne dotykają wiele ważnych układów naszego ciała. Działają przede wszystkim na wątrobę, nerki i kości. Niestety są zazwyczaj dziedziczne – np. cukrzyca. Ale paradoksalnie laseroterapia jest jedyną skuteczną metodą leczenia chorób oczu pacjentów cierpiących na zaburzenia glikemii.

  • silne alergie i atopia

Alergia i atopia są po prostu objawami zapalnymi. Wszelkie stany zapalne dyskwalifikują pacjenta do laseroterapii oczu.

  • choroby infekcyjne

Choroby infekcyjne takie jak: grzybica, gronkowiec, lambioza, ale przede wszystkim choroby infekcyjne oczu sprawiają, że nasz organizm przeżywa stany zapalne, które muszą być wyleczone do czasu laseroterapii.

  • wszczepiony rozrusznik serca

Nie tylko wszczepiony rozrusznik serca, ale i inne implanty elektroniczne dyskwalifikują pacjenta do zabiegu.

  • ciąża i okres karmienia

Kobieta, która jest w ciąży lub w okresie karmienia powinna szczególnie dbać o siebie i dziecko.  Poza tym wahania poziomu hormonów mogą utrudnić zabieg. Laseroterapię (jeśli nie ma innych przeciwwskazań) można wykonać w innym dowolnym czasie.

  • menstruacja

W okresie menstruacji układ odpornościowy kobiety jest słabszy, dlatego laserowa ingerencja w tym czasie nie jest zalecana.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie astygmatyzmu

Laserowe leczenie astygmatyzmu

Nieostrość widzenia jest problemem dotykającym większą część naszego społeczeństwa. Praca polegająca na ciągłym wpatrywaniu się w ekran monitora, zbyt długie przesiadywanie przed telewizorem, czytanie książek w pomieszczeniu słabo oświetlonym i inne tego typu czynniki stymulują nasz wzrok do wytężonego wysiłku. Typowym wadom wzroku takim jak nadwzroczność czy krótkowzroczność towarzyszy jeszcze często niezauważalny astygmatyzm. Jedną z metod jest laserowe leczenie astygmatyzmu.

Co to takiego jest?

Astygmatyzm (inaczej niezborność) to wada wzroku spowodowana przede wszystkim nieprawidłową krzywizną rogówki. Wówczas promienie świetlne niejednakowo załamują się wzdłuż różnych południków gałki ocznej. Nierówna praca mięśni znajdujących się w okolicach soczewki doprowadza do jej zniekształcenia  – w związku z tym nie jest idealnie sferyczna. Mówiąc prościej – wpadająca do oka wiązka promieni świetlnych nie skupia się w jednym punkcie. A to powoduje, że na przykład patrząc na literę i widzimy pochylone o. Są różne typy astygmatyzmu. Jedne dzielimy ze względu na sposób w jaki porusza się oko, a drugie ze względu na charakter krzywizny rogówki. Natomiast, jeśli chodzi o stopień zaawansowania niezborności wyróżniamy:

  • niski – do około 1 dioptrii
  • średni – między 1 a 2 dioptrie
  • wysoki – od 2 do 3 dioptrii
  • bardzo wysoki – 3 dioptrie i więcej

Rodzaje astygmatyzmu ze względu na patologię ruchów oka:

  • Nieregularny – dotyczy chorych po urazach, kiedy powierzchnia rogówki jest nierówna. Patologia oka polega na wytworzeniu się więcej niż dwóch ogniskowych. Korekcję wykonuje się za pomocą szkieł kontaktowych lub przeznaczonych do tego żeli okulistycznych, które wyrównują rogówkę. Nie zaleca się przy tym rodzaju astygmatyzmu korekcji okularowej. Polecana jest natomiast terapia laserowa.
  • Regularny –  w tym przypadku rogówka jest spłaszczona, w związku z tym obraz na siatkówce również ulega spłaszczeniu i oko ma dwie ogniskowe. Leczenie polega na noszeniu specjalnych okularów ze szkłami cylindrycznymi.

Rodzaje astygmatyzmu ze względu na charakter krzywizny rogówki:

  • Nadwzroczny – wówczas oba ogniska oka są poza jego siatkówką.
  • Krótkowzroczny – wtedy oba ogniska oka są przed jego siatkówką.
  • Mieszany –  wówczas jedno ognisko oka jest przed drugim.
  • Nieprawidłowy – w tym wypadku korekcja wzroku jest najtrudniejsza, ponieważ krzywizna rogówki jest nierównomierna.

Leczenie astygmatyzmu 2

Chociaż astygmatyzm bardzo często nie daje żadnych objawów, to przez pewne symptomy możemy stwierdzić, że zaatakował również nasz wzrok. Wada może być również dziedziczna. Badania pokazują, że u coraz większej liczby noworodków stwierdza się zniekształcenie rogówki. Astygmatyzm może być także skutkiem jakiegoś urazu mechanicznego. Wyróżniamy nasŧępujace objawy niezborności:

  • zakłócenia widzenia zarówno z bliska, jak i z daleka
  • bóle głowy
  • zmęczenie oczu
  • w niektórych przypadkach brak wyczucia przestrzeni
  • nadmierne mruganie
  • nadwrażliwość na lampę błyskową aparatu fotograficznego – tzw. fotofobia
  • wyczuwalne napięcie oczne
  • siadanie blisko telewizora, niechęć do czytania i pisania oraz tarcie i mrużenie oczu (szczególnie u dzieci)

Przykład obrazu widzianego przez osobę cierpiącą na astygmatyzm

Leczenie astygmatyzmu 3

Metody leczenia astygmatyzmu:

Przy łagodnej niezborności najpopularniejszą metodą jest wykorzystanie szkieł cylindrycznych. Jednak nie każdy rodzaj astygmatyzmu leczy się w jednakowy sposób. Jak już zostało wspomniane wcześniej – najtrudniej leczy się astygmatyzm nieregularny.  Stosuje się w tym celu specjalne soczewki. Obecnie wyróżniamy trzy rodzaje soczewek: sztywne, gazoprzepuszczalne i kontaktowe. W przypadku astygmatyzmu najbardziej polecane są soczewki silikonowo-hydrożelowe kontaktowe. Dlaczego? Ponieważ niezależnie od tego, co robisz, czy pracujesz, uprawiasz sport lub oglądasz telewizję zapewniają ostre widzenie. Astygmatyzm usuwa się także operacyjnie, np. podczas usuwania zaćmy. Najbardziej nowoczesną metodą jest jednak laseroterapia.

Laserowe leczenie astygmatyzmu to najnowocześniejsza metoda chirurgii refrakcyjnej:

  • Technika „wave front” – to obecnie najczęściej polecana metoda w leczeniu skomplikowanego astygmatyzmu. Na pewno zajmuje więcej czasu ze względu na konieczność dokładniejszych pomiarów., ale zapewnia skuteczne działanie.
  • LASIK – dzięki tej metodzie korygujemy astygmatyzm do 6 dioptrii. Okres rekonwalescencji trwa praktycznie kilka dni.
  • PRK – to inaczej keratektomia fotorefrakcyjna. Zabieg polega na odpowiednim wymodelowaniu rogówki, by skupiała obraz dokładnie na powierzchni siatkówki. Korygujemy nim astygmatyzm do 2,5 dioptrii. Całkowitą zdolność ostrości widzenia pacjent osiąga kilka dni po zabiegu.

Laserowe leczenie astygmatyzmu – przeciwskazania

  • choroby i schorzenia oczu takie jak: zaćma, jaskra, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki, suchość oczna
  • nieustabilizowana wada
  • choroby autoimmunologiczne, np. łuszczyca
  • choroby metaboliczne, np. cukrzyca
  • skłonność do tworzenia blizn
  • silne alergie i atopia
  • choroby infekcyjne, np. grzybica
  • wszczepiony rozrusznik serca
  • ciąża i okres karmienia
  • wiek poniżej 21 lat (ponieważ wada jest już wtedy ustabilizowana)

Przed zabiegiem laseroterapii niezborności należy:

  • przestać nosić szkła kontaktowe (co najmniej na 3-4 tygodnie przed zabiegiem)
  • nie spożywać alkoholu (przynajmniej na 48 godzin przed zabiegiem)
  • powstrzymać się od wykonywania makijażu i stosowania kosmetyków (na 48 godzin przed zabiegiem)
  • nie odstawiać doustnych tabletek antykoncepcyjnych (na 3 miesiące przed i po zabiegu)

Ważne!

Astygmatyzm jest wadą, która może występować samodzielnie lub wraz z innymi wadami, np. z krótkowzrocznością albo dalekowzrocznością. Najczęściej rozwija się bezobjawowo albo jego symptomy są podobne do tych występujących przy innych schorzeniach. Tylko wizyta w gabinecie okulistycznym może rozwiać nasze wątpliwości. Dlatego nie odkładajmy jej w nieskończoność i regularnie badajmy wzrok.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie krótkowzroczności

Krótkowzroczność jest jedną z najczęstszych wad refrakcji oka ludzkiego. Badania dowodzą, że jej objawy są widoczne już w pierwszych dwudziestu latach życia – zwłaszcza w okresie szkolnym. Dla Azjatów jest ona istną plagą. Dotyka około 60%  całego ich społeczeństwa, gdy tymczasem w Europie ta liczba jest mniejsza niemal o połowę. Najnowsze metody to laserowe leczenie krótkowzroczności za pomocą dwóch metod korekcji wzroku.

Aby rozpoznać krótkowzroczność określa się wielkość i stan układu optycznego narządu wzroku. Charakterystyczne cechy tej wady to: zbyt duże rozmiary oka – szczególnie jego przednio-tylnej części i zbyt duża siła łamiąca elementów optycznych. Wówczas punkt skupienia promieni świetlnych znajduje się przed siatkówką i widziany z oddali obraz jest zniekształcony oraz rozmazany.

Leczenie krótkowzroczności 2

Podział krótkowzroczności ze względu na przyczynę:

  • Osiowa – oś gałki ocznej jest zbyt długa.
  • Krzywiznowa – krzywizna elementów układu optycznego jest zbyt wypukła.
  • Refrakcyjna – siła łamiąca układu optycznego jest zbyt duża.

Krótkowzroczność jest wadą dziedziczną. Wielce prawdopodobne jest to, że jeśli mamy krótkowzroczność to będą na nią cierpiały również nasze dzieci. Jak każde schorzenie oczne ulega ona zmianom na lepsze lub gorsze. Jej największe pogorszenie ma miejsce w czasie dojrzewania, kiedy dochodzi do szybkiego wzrostu ciała człowieka. Współcześnie inne przyczyny krótkowzroczności nie są znane.

Wyróżniamy cztery stopnie krótkowzroczności:Leczenie krótkowzroczności 3

  • Niska – do -3 dioptrii
  • Średnia od -3 do -6 dioptrii
  • Wysoka od -6 do -9 dioptrii
  • Bardzo wysoka od -9 dioptrii

Wysoka krótkowzroczność jest przypadłością głównie małych dzieci. Niska pojawia się zwykle około 10 roku życia. Stabilizacja wady ustaje wraz z zakończeniem okresu dojrzewania, czyli około 20 roku życia. W późniejszym okresie wysoka krótkowzroczność może nieść ze sobą bardzo niebezpieczne powikłania, np. zwyrodnienie naczyniówki i ciała szklistego oraz odwarstwienie siatkówki.

Rodzaje krótkowzroczności:

  • Wrodzona – to taka, z którą się rodzimy. Zwykle wiążą się z nią inne zmiany oczne. Wada jest korygowana, by spróbować osiągnąć normalny poziom ostrości wzroku.
  • Zwykła–  jest spowodowana wzrostem ciała towarzyszącym okresowi dojrzewania. Z jej początkami mamy do czynienia w wieku szkolnym (około 6 – 7 roku życia). Prawidłowa diagnoza i dostosowanie do niej odpowiedniej korekty może doprowadzić wzrok do prawidłowego poziomu.
  • Silna – przy tym rodzaju krótkowzroczności rozmiar oka znacznie odstaje od normy. To niesie ze sobą poważne schorzenia oczne, np. oddzielenie siatkówki czy zaćmę.
  • Tymczasowa – jest najczęściej skutkiem ubocznym przyjmowania leków (sterydów) bądź powikłaniem różnego rodzaju urazów gałki ocznej. W takich przypadkach krótkowzroczność ustaje po kilku tygodniach.

Objawy krótkowzroczności:

Z krótkowzrocznością mamy do czynienia, kiedy musimy znacznie wytężać wzrok, by zobaczyć lub przeczytać coś z daleka. Natomiast nie mamy problemów z widzeniem z bliska. Osoba krótkowidząca zwykle mruży oczy, by widziany przez nią obraz stał się bardziej ostry.

z daleka                          z bliska

Leczenie krótkowzroczności 4

Jak leczyć krótkowzroczność?

Leku na całkowite wyleczenie krótkowzroczności nie ma. Wadę możemy korygować za pomocą specjalnych soczewek wklęsłych, które umożliwiają ogniskowanie promieni świetlnych na płaszczyznę siatkówki. Obecnie mamy dość spory wybór metod leczenia wady, np.

  • Korekcja za pomocą okularów – jest to najprostsza metoda korekcji krótkowzroczności. Szkła za pomocą soczewek wklęsłych wydłużają ogniskową soczewki oka – dzięki temu obraz skupia się na siatkówce, a nie przed nią.
  • Korekcja za pomocą soczewek kontaktowych – zastępuje okularową korekcję wzroku – mają dokładnie takie samo zastosowanie i przez wielu ludzi uznawane są za wygodniejszą metodę.
  • Korekcja za pomocą implantów soczewkowych – są one wszczepiane wewnątrzgałkowo. Zabieg odbywa się pod znieczuleniem (podobnie jak w przypadku operacji zaćmy) i polega na wszczepieniu pacjentowi sztucznej soczewki o właściwie dobranej mocy w miejsce starej. Wraz z postępami korekty wszczepioną soczewkę wymienia się na mocniejszą lub słabszą. Tę metodę wykorzystuje się jedynie u ludzi dorosłych, ponieważ sztuczna soczewka wciąż utrzymuje jednakową wielkość. Naukowcy wskazują na jeszcze jedną wadę – mianowicie implant nie ma zdolności akomodacji – pozwala zachować ostrość widzenia tylko z daleka, a z bliska już nie.
  • Korekcja za pomocą  zabiegu chirurgicznego – przeprowadzana jest, by zmienić krzywiznę rogówki poprzez zastosowanie kilku nacięć rogówki ręcznie (keratotomia promienista) bądź za pomocą lasera (PRK, LASIK).

Laserowe leczenie krótkowzroczności

Laser excimerowy jest ogólnie wykorzystywany w leczeniu wad wzroku – między innymi krótkowzroczności. Obecnie jest to metoda, która cieszy się dużym zainteresowaniem i charakteryzuje się wysoką skutecznością. Dokładność metody jest zdumiewająca, ponieważ wynosi do 0,25 mikrona. Zmianę krzywizny rogówki osiąga się dzięki precyzyjnym nacięciom. Można usunąć odpowiednią ilość jej tkanki, by osiągnąć zadowalające rezultaty. Emitowane przez laser zimne światło daje gwarancję, że oko nie ulegnie oparzeniom.

Laserowe leczenie krótkowzroczności metody korekcji wzroku:

  • LASIK (laser assisted in situ keratomileusis) możemy nim redukować wadę do -13,0 dioptrii. To dwuetapowa metoda, która ma na celu w taki sposób wymodelować rogówkę, by miała zdolność prawidłowo skupiać obraz na siatkówce. Pierwszym etapem jest częściowe odcięcie i odkrycie rogówki za pomocą mikrokeratomu  – czyli specjalnego urządzenia, które stymuluje dokładność zabiegu. Odkryty płat rogówki jest precyzyjnie modelowany, a po zakończeniu operacji umiejscowiony z powrotem na swoje miejsce. Nowoczesna technologia pozwala na przeprowadzeniu korekty jednego i drugiego oka w tym samym momencie. Pacjent odczuwa niewielki dyskomfort jedynie przez kilka godzin po zabiegu. Dodatkowym atutem tej metody jest brak konieczności noszenia opatrunku, a rekonwalescencja jest okresem mieszczących się w czasie kilku dni. Minusem  zabiegu jest natomiast nieprzyjemny efekt skoncentrowanego światła, który może utrudniać prowadzenie pojazdu w nocy.
  • PRK (photo – refraktive keratectomy) – to inaczej fotoablacja rogówki. Korygujemy nią krótkowzroczność od 1,0 do 8,0 dioptrii. Jest metodą fotorefrakcyjną, której celem jest oczywiście odpowiednie wymodelowanie rogówki. Jednak PRK jest zabiegiem silnie działającym na głębokie warstwy nabłonka rogówki i zoperowane miejsce wymaga opatrunku. W związku z tym rekonwalescencja może potrwać nawet kilka tygodni. Efekty zabiegu można ocenić dopiero po pół roku, kiedy ustali się ostateczny kształt rogówki. PRK nie zawsze jest zabiegiem udanym. Nieraz kształt rogówki może być daleki od zamierzonego i doprowadzić do astygmatyzmu. W przypadku większych wad, metoda ta nie daje satysfakcjonujących efektów. Nie daje również możliwości jednoczesnej korekcji obu oczu. Między zabiegiem jednego a drugiego oka musi upłynąć co najmniej trzymiesięczna przerwa.

Laserowe leczenie krótkowzroczności niesie ze sobą dość zadowalające efekty. Nieraz może się zdarzyć, że wykonanie jednorazowego zabiegu daje satysfakcjonujące rezultaty. Jeśli po jednej operacji wada wciąż jest dla nas uciążliwa możemy poddać się kolejnej. Niezależnie od tego na którą metodę się zdecydujemy musimy pamiętać, że każda z nich jest trwała i nieodwracalna. Jakiekolwiek błędy popełnione w trakcie zabiegu są praktycznie nie do poprawienia.

Laserowe leczenie krótkowzroczności – przeciwwskazania

  • choroby i schorzenia oczu takie jak: zaćma, jaskra, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki, suchość oczna
  • nieustabilizowana wada
  • choroby autoimmunologiczne, np. łuszczyca
  • choroby metaboliczne, np. cukrzyca
  • skłonność do tworzenia bliznLeczenie krótkowzroczności 5
  • silne alergie i atopia
  • choroby infekcyjne, np. grzybica
  • wszczepiony rozrusznik serca
  • ciąża i okres karmienia
  • wiek poniżej 21 lat (ponieważ wada jest już wtedy ustabilizowana)

Laserowe leczenie krótkowzroczności – przed zabiegiem

  • Około miesiąc przed zabiegiem należy przestać nosić szkła kontaktowe.
  • Co najmniej 48 godzin przed zabiegiem zakazane jest spożywanie alkoholu.
  • Na 24 godziny przed zabiegiem należy powstrzymać się od wykonywania makijażu i stosowania kosmetyków.

Jak uchronić się przed krótkowzrocznością?

  • Przede wszystkim należy unikać pracy w nocy, kiedy niemożliwy jest dostęp do naturalnego oświetlenia.
  • Podczas długotrwałej pracy powodującej nadwyrężenie wzroku powinno się stosować częste przerwy.
  • Przy słonecznej pogodzie wskazane jest noszenie okularów przeciwsłonecznych.

A co jeśli już cierpisz na krótkowzroczność?

  • Unikaj ciężkiej pracy fizycznej, by nie doprowadzić do krwawień.
  • Chroń oczy przed oślepiającymi promieniami słonecznymi (zakładaj okulary przeciwsłoneczne).
  • Noś szkła korekcyjne zgodnie z zaleceniami lekarza specjalisty.

Pamiętaj!

Regularne wizyty w gabinecie okulistycznym mogą uchronić Twój wzrok przed zagrożeniem pogłębiania się wady. Jeśli cierpisz na krótkowzroczność bardzo możliwe, że Twoje dziecko również będzie ją miało – koniecznie obserwuj jego wzrok i w razie jakichkolwiek wątpliwości od razu zwróć się do lekarza specjalisty.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie zaćmy wtórnej

Zaćma (inaczej zwana kataraktą) jest chorobą oczu, która dotyczy zarówno ludzi starszych jak i dzieci. Powoduje zmętnienie dyskowatego tworu soczewki, który pozbawiony patologicznych zmian ma postać przejrzystą. Skutkiem działania tego schorzenia jest stopniowe upośledzenie wzroku doprowadzające do jego utraty. Leczenie zaćmy jest uzależnione od jej rodzaju i wieku pacjenta. Na szczęście spowodowana przez nią ślepota jest najczęściej odwracalna.

Czynniki sprzyjające powstawaniu zaćmy:

  • substancje dostające się do oka przez krwiobieg na skutek palenia papierosów
  • promieniowanie: rentgenowskie, podczerwone, nadfioletowe

Ogólne objawy zaćmy:

  • zaburzenie ostrości widzenia (tzw. widzenie „za mgłą”, zniekształcone i podwójne widzenie)
  • krótkowzroczność bądź nadwzroczność
  • biała źrenica (zaawansowany przypadek)
  • brak widzenia przejrzystych kolorów
  • pogorszenie widzenia w nocy
  • słabe widzenie w mocnym świetle
  • szybkie męczenie się oka

Leczenie zaćmy wtórnej 2

Rodzaje zaćmy ze względu na wiek:

  • starcza –  90% przypadków

W ciągu całego naszego życia soczewkę obrasta coraz grubsza warstwa włókien. Ich wielość wraz z wiekiem nie może być równomiernie odżywiana. Odwodnienie doprowadza do twardnienia jądra soczewki i pozbawia ją przejrzystości. Staje się to przyczyną powolnej utraty ostrości widzenia.

Zaćma starcza pojawia się wraz z wiekiem człowieka. Wykrywa się ją najczęściej dopiero między 50 a 60 rokiem życia, jednak  nawet  czterdziestolatek może mieć jej bezobjawowe początki. Jak leczy się zaćmę starczą? Objętą chorobą soczewkę usuwa się i na jej miejsce wszczepia nową – sztuczną. Dzięki temu pacjent może powoli odzyskiwać wzrok.

Objawami zaćmy starczej są: powolna utrata ostrości widzenia (zamglony lub zniekształcony obraz) lub zmętnienie soczewki wykryte w badaniu wykonanym po jakimś urazie, wypadku czy upadku.

  • wrodzona

Zaćma wrodzona dotyczy przede wszystkim dzieci. Jej przyczyna nie jest zwykle znana. Chyba, że rodzice są chorzy na cukrzycę bądź w pierwszym trymestrze ciąży doszło do zakażenia wewnątrzmacicznego. W pierwszych miesiącach życia do zauważalnych objawów należą: zmętnienie soczewki, wzrokowa nieuwaga dziecka, zez czy biała plamka na źrenicy. Problem polega na tym, że nie zawsze zaćma u dzieci przebiega w sposób objawowy. Pewną diagnozę może nam dać jedynie badanie ostrości wzroku.

Rodzaje zaćmy będącej powikłaniem chorobowym:

  • toksyczna – pokarmowa

Pojawia się najczęściej po leczeniu steroidami (sterydami). Stosuje się je miedzy innymi w przebiegu astmy oskrzelowej, chorobach płuc, alergii, schorzeniach dermatologicznych, chorobach zapalnych jelit i stawów. Dlatego powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na skutki uboczne zażywania sterydów, by jeśli można zastosować inną terapię.

  • metaboliczna

Zaćma metaboliczna powstaje w wyniku chorób mających wpływ na metabolizm człowieka. Podstawową w tym przypadku jest cukrzyca, której obecność zwiększa ryzyko zaćmy aż o 60%.

  • tężykowa

Powstaje na skutek usunięcia przytarczyc będących przyczyną patologii tarczycy. Z tym rodzajem zaćmy mamy do czynienia również u dzieci chorych na tężyczkę samoistną (spazmofilię).

  • pourazowa

Może wystąpić na skutek nawet niewielkich urazów oka, które są przyczyną uszkodzenia torebki siatkówki. Poważniejsze urazy będące następstwem zaćmy pourazowej to: porażenie prądem elektrycznym, promieniowanie, ciała obce znajdujące się w gałce ocznej.

  • wikłająca

Zaćma wikłająca jest powikłaniem chorób oka o charakterze zapalnym, np. jaskry, cukrzycy, tężyczki, krótkowzroczności, atopowego zapalenia skóry.

Ostrość wzroku osoby chorej na zaćmę

Leczenie zaćmy wtórnej 3

Jak pozbyć się zaćmy?

W przypadku zaćmy starczej operację można przeprowadzić w każdym stadium choroby. Jednak najpierw próbuje się środków farmakologicznych w postaci specjalnych kropel aplikowanych do zaatakowanego oka. Do interwencji chirurgicznej dochodzi najczęściej wtedy, kiedy choroba doskwiera w codziennym życiu pacjenta. W przypadku zaćmy wrodzonej wskazane jest jak najszybsze usunięcie choroby, by zapobiec konsekwencjom ujemnie procentującym na dalsze życie (prawidłowy rozwój psychiczny i fizyczny dziecka). Jednak wszczepienie sztucznej soczewki może nastąpić dopiero po ukończeniu przez dziecko drugiego roku życia. W przypadku zaćmy wrodzonej jednostronnej leczenie jest żmudne i długotrwałe, wymaga wieloletniej obserwacji okulistycznej. Po usunięciu zmętniałej soczewki wymagane jest noszenie szkieł korekcyjnych.

Co to jest zaćma wtórna?

Powstaje po chirurgicznej interwencji usunięcia zaćmy na skutek zmętnienia torebki soczewki, którą zostawia się  celowo w oku. Inne schorzenia mające wpływ na pojawienie się zaćmy wtórnej to: upośledzenia gałki ocznej lub ogólnoustrojowe (takie same, jak w przypadku zaćmy starczej czy wrodzonej).

Laserowe leczenie zaćmy

Leczy się ją za pomocą lasera (kapsulotomia tylna). Jeśli współpraca pacjent – lekarz układa się pomyślnie laseroterapia jest absolutnie bezbolesna. Zabieg polega na wykonaniu otworu w zmętniałej torebce tylnej. Praktycznie po jego wykonaniu pacjent może cieszyć się z powrotem dobrym wzrokiem.

Pamiętaj!

Na szczęście zaćma jest chorobą odwracalną, jednak wczesne jej zapobieganie oddala nas od przymusowej interwencji chirurgicznej. Dlatego w przypadku jakichkolwiek problemów zdrowotnych oczu powinniśmy od razu zwrócić się do lekarza specjalisty.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej

Cukrzyca jest przewlekłą chorobą metaboliczną, która dotyka miliony osób na całym świecie. Jej najczęstszymi powikłaniami są uszkodzenia narządu wzroku, spowodowane między innymi patologicznymi zmianami w układzie krążenia. Na niebezpieczne oddziaływanie cukrzycy najbardziej jest narażona siatkówka oka, która wraz z rozwojem choroby ulega coraz dalej to idącym zmianom.

Co to jest retinopatia cukrzycowa?

Retinopatia cukrzycowa jest najczęstszym schorzeniem oczu. Dotyka około 97% chorych z typem 1. oraz 80% z typem 2. i niestety niezmiennie od 15 lat jest główną przyczyną utraty wzroku.

Siatkówka jest jednym z najważniejszych elementów budowy oka. To właśnie ona umożliwia nam widzenie i rozpoznawanie kolorów. Jej prawidłowe funkcjonowanie jest stymulowane przez ilość substancji odżywczych i tlenu, które docierają do niej dzięki sieci naczyń krwionośnych. Najogólniej retinopatia cukrzycowa polega na zamknięciu niektórych naczyń, a to uniemożliwia poprawne odżywianie siatkówki.

Wyróżniamy dwa rodzaje retinopatii cukrzycowej:

  • nieproliferacyjna
  • proliferacyjna

Retinopatia nieproliferacyjna dotyka od 90 do 95% wieloletnich cukrzyków. Nieodżywione i osłabione naczynia krwionośne są przyczyną zmian w ostrości widzenia. W rezultacie dochodzi do stopniowego zamazywania się obrazu.

Retinopatia proliferacyjna niesie ze sobą dużo poważniejsze skutki. Objawia się poprzez zamknięcie naczyń włosowatych, a to doprowadza do ich nawarstwiania i wrastania nawet w ciało szkliste. Ścianki nowych naczyń krwionośnych są bardzo słabe i najczęściej są przyczyną krwotoków. Jednoczesny rozwój tkanki łącznej powoduje najbardziej zaawansowane stadium retinopatii, czyli odwarstwienie siatkówki. Co ostatecznie może doprowadzić do ślepoty.

Obydwa typy retinopatii powstają w wyniku podwyższonego poziomu glukozy. Dlatego cukrzycy powinni wyjątkowo dbać o utrzymanie odpowiedniego stężenia cukru we krwi. Prawidłowa glikemia gwarantuje zmniejszenie ryzyka retinopatii, a co za tym idzie nie naraża naszego wzroku na groźne zmiany w obrębie siatkówki oka.

Czynniki stymulujące rozwój retinopatii cukrzycowej

  • długoletnia cukrzyca
  • cukrzyca insulinozależna
  • cukrzyca + nadciśnienie tętnicze, choroby nerek, niedokrwistość, ciąża
  • stany zapalne organizmu i operacje chirurgiczne, które powodują deregulację poziomu glukozy we krwi

Laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej

Terapia laserowa (inaczej fotokoagulacja laserowa) jest typowym zabiegiem przeprowadzanym w każdym stadium retinopatii cukrzycowej. Pozwala on na zatrzymanie powikłań cukrzycowych w obrębie oka. Tylko u niewielkiej części pacjentów zaobserwowano poprawę ostrości widzenia (praktycznie tylko u tych, którzy zaczęli terapię we wczesnym stadium schorzenia).

Zanim dochodzi do leczenia tą metodą wykonuje się angiografię fluoresceinową (w skrócie fluorografię). Badanie to polega na dożylnym wprowadzeniu wodnego roztworu fluoresceiny do naczyń siatkówki. Dzięki temu można zweryfikować stan naczyń krwionośnych, a zatem ich drożność, szczelność i obszar. Angiografia fluoresceinowa może niezwykle rzadko powodować reakcje alergiczne, nudności albo wymioty. Jednak jego wykonanie jest konieczne w planowaniu dalszego leczenia laserowego.

Jak działa laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej?

We wcześniejszych stadiach chorobowych laseroterapia może nieznacznie poprawić aktualną ostrość widzenia. Takie efekty leczenia odnotowano u 15% pacjentów. Laser ma za zadanie zniszczyć mikrowłośniaki i uszkodzone maleńkie naczynia siatkówki. Najczęstszym obszarem zabiegu jest plamka, która odpowiada za poprawne widzenie. Niestety fotokoagulacja powoduje oparzenia siatkówki, które prowadzą do wyłączenia niektórych jej funkcji. Ale musimy pamiętać, że terapia laserowa ma nam pomóc, więc nie martwmy się, że stracimy przez nią wzrok. Pozostała część nieuszkodzonej siatkówki wystarczy, by funkcje plamki były zachowane i wytwarzały odpowiednie pole widzenia.

Fotokoagulacja laserowa polega na wysyłaniu wielu pojedynczych wiązek światła lasera w określone miejsca na siatkówce. Średnica lasera jest bardzo mała, ponieważ wynosi jedynie 100-500 mikronów – gwarantuje to niesamowitą precyzję i bezpieczeństwo zabiegu. Jednak najwięcej zależy od reakcji pacjenta na emitowane przez laser światło. Nadmierna ruchliwość chorego często uniemożliwia działanie lasera. Zabieg jest oczywiście przeprowadzany pod znieczuleniem, ale delikatna struktura oka, mimo wszystko jest powierzchnią bardzo wrażliwą. Dlatego delikatne ukłucia czy błyski mogą powodować odczucie bólu.

Leczenie retinopatii cukrzycowej 2

Laserowe leczenie retinopatii cukrzycowej – po zabiegu

Zaraz po zabiegu oślepione przez światło lasera oko może odczuwać dyskomfort w przejściowym braku ostrości widzenia. Pacjentowi może przeszkadzać również specjalna soczewka kontaktowa oraz działające jeszcze znieczulenie rogówki.  Wszystkie te objawy powinny ustąpić w ciągu dwóch tygodni (wszystko zależy od indywidualnych predyspozycji pacjenta – u niektórych wszelki dyskomfort ustępuje już kilka godzin po zabiegu). Dlatego fotokoagulację laserową przeprowadza się jednorazowo tylko na jedno oko. Zaleca się, aby do ustąpienia objawów przy chorym znajdowała się osoba, która przez ten czas będzie się nim opiekowała.

Czy jeden zabieg wystarczy?

O wszystkim decyduje badanie kontrolne, które jest wykonywane po miesiącu lub dwóch. Do następnego dochodzi po pół roku bądź roku. Nie ma określonej liczby powtórnych zabiegów. Najczęściej powtarza się je do czasu aż efekt działania leczenia będzie widoczny.

Retinopatia cukrzycowa jest najgroźniejszym i najczęstszym powikłaniem, które dotyka osoby chore na cukrzycę. Jej laserowe leczenie przeprowadza się w każdym stadium choroby. Pamiętajmy, że polepszenie ostrości widzenia jest zauważalne tylko u chorych z niezaawansowanym rozwojem choroby. Jej podstawowym celem jest zapobieganie postępowania patologii oka. Dlatego warto jest codziennie rano sprawdzać ostrość naszego wzroku i jeśli zauważymy jakiekolwiek zmiany od razu wybierzmy się do okulisty.