Lasery w chirurgii ogólnej

Lasery mają w chirurgii ogromne zastosowanie. Pierwszy raz zastosował go w 1967 roku Alfred S. Ketcham. Coraz powszechniej zastępują skalpele na sali operacyjnej, pozwalając na skuteczniejsze, bezpieczniejsze i mniej inwazyjne przeprowadzanie niektórych zabiegów. W odróżnieniu od tradycyjnej chirurgii, właściwości lasera pozwalają na ograniczenie krwawienia pooperacyjnego (skondensowana wiązka promieni światła działa na otwartą ranę, powodując zgrzewanie poprzecinanych naczyń krwionośnych pod wpływem ciepła) oraz ułatwiają dostęp do miejsc, do których dotarcie przy pomocy tradycyjnego skalpela byłoby niemożliwe. Co więcej, laser dzięki swojej precyzyjności jest idealnym narzędziem do przeprowadzania zabiegów na np. mózgu człowieka, które wymagają cięć nierzadko subtelniejszych od ludzkiego włosa.

Również przy pomocy skalpela można bezproblemowo i w stosunkowo mało bolesny sposób zdejmować naskórek. Funkcja ta jest przydatna w przypadku leczenia ciężkich poparzeń, gdzie lekarz musi najpierw usunąć warstwę spalonej skóry i odsłonić zdrową warstwę, aby pozostała część skóry mogła się wygoić.

Natężenie wiązki promienia lasera można dowolnie dostosowywać do potrzeb. Lasery o małej mocy służą do spajania rozerwanych tkanek lub krwawiących naczyń krwionośnych, natomiast przy dużej mogą przebijać lub unicestwiać tkanki i są użyteczne do oczyszczania zablokowanych arterii lub niszczenia chorych tkanek.

Przykładowym zastosowaniem lasera w chirurgii może być udrażnianie przy jego pomocy przełyku w chorobach nowotworowych, hamowanie krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego czy leczenie łagodnych nowotworów jelita grubego. W neurochirurgii są wykorzystywane do usuwania oponiaków, glejaków i nerwiaków, natomiast w chirurgii naczyniowej za pomocą laserów wykonywana jest przezskórna angioplastyka.

Chirurgia laserowa 2

Dodaj komentarz