Kategorie
Urologia

Laserowe leczenie nietrzymania moczu u kobiet

Laserowe leczenie nietrzymania moczu u kobiet

Schorzenie ginekologiczno-urologiczne charakteryzujące się nietrzymaniem moczu dotyczy głównie kobiet (aż do 60 % populacji). Jest ono bardzo poważne i co najgorsze, liczba dotkniętych tą przypadłością kobiet ciągle wzrasta. Jest to nie tylko problem medyczny, ale także społeczny. Wbrew powszechnej opinii, schorzenie to nie dotyczy tylko i wyłącznie starszych pań – faktycznie, częściej występuje u kobiet w podeszłym wieku, jednakże przypadłość ta może dotknąć również te młodsze. Nietrzymanie moczu to bardzo wstydliwa przypadłość. Często zdarza się, że pacjentki nie przyznają się do tego i nie podejmują też prób leczenia. Lekarze też, niestety, nie starają się pomóc, często ograniczając się tylko do posiewu i analizy moczu oraz przepisania leków przeciwzapalnych. U podłoża tego problemu leżą złożone przyczyny anatomiczne i funkcjonalne.

Czynniki predysponujące:

  • uwarunkowania genetyczne
  • płeć
  • rasa
  • czynniki anatomiczne
  • czynniki neurologiczne
  • czynniki urazowe

Czynniki wywołujące:

  • ciąża
  • wiek

Czynniki przyczyniające się:

  • wiek
  • leki
  • czynniki środowiskowe
  • otyłość
  • zaparcia
  • palenie papierosów
  • infekcje układu moczowego
  • choroby neurologiczne, np. udar, choroba Parkinsona

Postacie nietrzymania moczu:

  • wysiłkowe nietrzymanie moczu
  • naglące nietrzymanie moczu
  • nietrzymanie moczu o typie mieszanym
  • nietrzymanie moczu z przepełnienia
  • przejściowe nietrzymanie moczu

Nietrzymanie moczu

Wysiłkowe nietrzymanie moczu

Wysiłkowe nietrzymanie moczu występuje zazwyczaj, gdy wraz z kaszlem, kichaniem, ciężką pracą fizyczną, itp., pojawia się niewielki wyciek moczu bez uczucia parcia. Najczęstszym powodem są zaburzenia statyki pęcherza moczowego i połączenia pęcherzowo-cewkowego przy wzroście ciśnienia śródbrzusznego. Innymi słowy – mięśnie wiotczeją i tym samym powodują zmiany w prawidłowym położeniu pęcherza i cewki. Obniżony pęcherz tworzy z cewką kąt rozwarty zamiast ostrego i uniemożliwia szczelne zamknięcie zwieracza.

Pierwsze objawy:

  • częste oddawanie moczu w małych ilościach
  • parcie na pęcherz
  • wrażenie pełnego pęcherza zaraz po wyjściu z toalety
  • popuszczanie

Choroba ta często dotyczy także młodych mam, gdyż podczas porodu mogło dojść do uszkodzenia mięśni i więzadeł. Nie wolno lekceważyć pierwszych objawów, gdyż im później pacjentka zgłosi się z nimi do lekarza tym trudniej jest ją leczyć.

Trzy stopnie wysiłkowego nietrzymania moczu:

  • I stopień – nietrzymanie moczu następuje tylko w pozycji stojącej
  • II stopień – nietrzymanie moczu występuje zawsze w następstwie wysiłku i napięcia mięśni brzucha
  • III stopień – nawet niewielki wzrost ciśnienia śródbrzusznego w pozycji leżącej powoduje wypływ moczu z cewki – bezwiedna utrata moczu

Naglące nietrzymanie moczu

Naglące nietrzymanie moczu jest spowodowane niezależnymi od woli skurczami wypieracza pęcherza moczowego. Związane jest to z nieprawidłowościami w funkcjonowaniu mięśniówki gładkiej pęcherza moczowego. Pacjentki skarżą się często na nietrzymanie moczu występujące podczas spoczynku i bezwiedną utratę moczu poprzedzoną silnym parciem. Ilość bezwiednie oddawanego moczu jest zazwyczaj dosyć duża, jednak badania neurologiczne często nie wykazują żadnych nieprawidłowości.

Nietrzymanie moczu o typie mieszanym

Zdarza się czasem, iż u pacjentek występują równocześnie oba wcześniej wymienione typy. Typ mieszany jest dosyć skomplikowany, gdyż jest kompilacją dwóch typów nietrzymania moczu. Zwiększa się zatem lista czynników etiologicznych, utrudnione zostaje diagnozowanie oraz leczenie.

Nietrzymanie moczu z przepełnienia

U około 3 – 4% pacjentek występuje upośledzenie kurczliwości wypieracza, które powoduje nadmierne wypełnianie się pęcherza moczowego i w ostateczności do nietrzymania moczu w wyniku przepełnienia. Choroby, jakie predysponują do wystąpienia tego typu nietrzymania moczu to:

  • stwardnienie rozsiane
  • przepuklina jądra miażdżystego krążka międzykręgowego
  • polineuropatia cukrzycowa

Stosowanie różnych leków również może wpłynąć na wystąpienie tego rodzaju schorzenia, np. leki antycholinergiczne, blokery zwojów nerwowych, itp.

Przejściowe nietrzymanie moczu

Ta postać nietrzymania moczu ma bardzo zróżnicowaną etiologię, jednakże ocenia się, iż akurat ten przypadek nietrzymania moczu, jest aż u 30% leczonych kobiet całkowicie odwracalny – pod warunkiem całkowitej eliminacji przyczyny wystąpienia zaburzeń.

Jak wygląda diagnostyka nietrzymania moczu?

Podstawą do ustalenia prawidłowej diagnozy jest wzięcie pod uwagę jak największej liczby zgłaszanych objawów. Oprócz udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przy przeprowadzeniu zwykłego lekarskiego wywiadu, warto jest też skorzystać ze specjalnie przygotowanych kwestionariuszy, np. kwestionariusz opracowany przez Gaudenza w roku 1972. Następnie należy zbadać stan neurologiczny pacjentki, oraz to czy wystąpiły jakieś zmiany w narządach miednicy małej, które ocenia się dzięki badaniu ginekologicznemu. Główny problem w zdiagnozowaniu nietrzymania moczu to współwystępowanie objawów charakterystycznych dla różnych typów tej choroby. Ważnym źródłem wiedzy dla lekarza jest, tzw. „dziennik mikcji”, w którym chora opisuje epizody bezwiednego oddawania moczu oraz odstępy czasowe występujące między nimi.

Dodatkowe testy

Kolejnymi testami jakie wykonuje się aby zdiagnozować nietrzymanie moczu to test podpaskowy, który ocenia ilość gubionego moczu oraz test patyczkowy, wykazujący nadmierną ruchomość szyi pęcherza moczowego. Dalszym etapem diagnostyki jest wykonanie badania cystometrycznego. Badanie to daje ogląd na czynność wypieracza i ilość wprowadzanego do pęcherza płynu, przy którym występuje uczucie parcia na pęcherz. Wyniki badania są podstawą do określenia odpowiedniej terapii, następująco:

Pieluchomajtki

Wysiłkowe nietrzymanie moczu:

  • ćwiczenia mięśni Kegla
  • leki adrenergiczne
  • laparoskopowa kolposuspensja sposobem Burcha – plastyka tylna pochwy i krocza
  • ciśnienie zamykające cewki <20 cm TVT lub IVS
  • sztuczny zwieracz AMS

Naglące nietrzymanie moczu:

  • terapia behawioralna
  • farmakoterapia
  • selektywna modulacja nerwów krzyżowych S2-S4

Nietrzymanie moczu o typie mieszanym:

  • ćwiczenia mięśni Kegla
  • terapia behawioralna
  • farmakoterapia
  • laparoskopowa kolposuspensja sposobem Burcha – plastyka tylna pochwy i krocza

W obecnych czasach istnieje możliwość zastąpienia chirurgicznych sposobów leczenia nietrzymania moczu (czyli plastyki tylnej pochwy i krocza), metodą laserową. Zabieg polega na tym, aby ustawić pęcherz i narządy znajdujące się w miednicy we właściwym miejscu i naprawić wszelkie nieprawidłowości anatomiczne, przy pomocy lasera zamiast skalpela. Zabieg laserowy jest o tyle lepszy niż zabieg chirurgiczny, że pacjentki szybciej wracają do zdrowia, odbywa się bezkrwawo, jest szybszy i bardziej precyzyjny. Oczywiście zabieg taki wykonuje się w ostateczności, kiedy wszelkie inne środki zawiodą, także lepiej najpierw spróbować innych metod, chociażby ćwiczeń.

Kategorie
Urologia

Laserowe leczenie raka pęcherza moczowego

Najbardziej narażone na występowanie raka pęcherza moczowego są osoby w wieku 60-80 lat. Pod względem częstotliwości występowania, jest to czwarty nowotwór u mężczyzn, a ósmy u kobiet. Na czynniki zwiększające ryzyko jego wystąpienia składają się: styl życia, oddziaływanie na organizm związków chemicznych takich jak kauczuk, aminy, barwniki, spożycie wyrobów tytoniowych, czy napromieniowanie okolic podbrzusza podczas radioterapii. Podstawowym objawem, towarzyszącym rakowi pęcherza moczowego, jest bezbolesny, masywny krwiomocz. Dolegliwości takie, jak ból przy oddawaniu moczu oraz jego częste oddawanie, również kwalifikują się do występowania raka pęcherza moczowego. Rozpoznanie choroby można podzielić na dwa etapy. Pierwszy, to etap wstępny, gdzie podczas badania USG, diagnozuje się guza nowotworowego. Drugi etap polega na zbadaniu stopnia zaawansowania i zróżnicowania guza. Na podstawie wycinków pobranych z błony śluzowej, potwierdza się jego obecność. Jeśli wynik okaże się pozytywny, pacjent przechodzi do dalszych etapów leczenia pod okiem urologa.

Dotychczas stosowane, powszechne metody leczenia nowotworu pęcherza moczowego, wymagają zabiegów otwartych. Te z kolei mogą nieść ze sobą poważne powikłania pozabiegowe.

Laserowe leczenie raka pęcherza moczowego

Coraz częściej wraz z rozwojem technologicznym mówi się o metodzie leczenia za pomocą lasera. W dziedzinie urologii, tego rodzaju  terapia wciąż się rozwija, nie mniej jednak niektóre kliniki już teraz decydują się na wykonywanie zabiegów za jego pomocą.
Z przeprowadzonych badań wynika, że laseroterapia, jest równie skuteczna, co potocznie znana elektroresekcja (TURP). Korzystając z leczenia laserem ryzyko wystąpienia ewentualnych powikłań jest znacznie mniejsze niż ma to miejsce w przypadku elektroresekcji. Aby laseroterapia okazała się w pełni skuteczna, leczenie odbywać się musi w bardzo wczesnym stadium wykrycia nowotworu, gdyż laser przeznaczony jest tylko do usuwania małych guzów.

Zaletą laseroterapii, jest niska inwazyjność oraz zminimalizowanie pozabiegowych zaburzeń funkcji seksualnych. Decydując się na zabieg za pomocą lasera, nie jest wymagane długotrwałe przebywanie w szpitalu.

Do minusów leczenia laserem zaliczyć można jego wysokie koszty oraz brak możliwości leczenia większych nowotworów. Specjaliści jednak przewidują, że za kilka lat laseroterapia będzie swego rodzaju standardem w leczeniach dolegliwości związanych z układem moczowym.

Leczenie raka pęcherza moczowego 2

Kategorie
Urologia

Laserowe kruszenie kamieni nerkowych

Bezobjawowe przebieganie kamicy układu moczowego powoduje, że wielu ludzi dowiaduje się o niej niespodziewanie, podczas badania USG jamy brzusznej. Interwencja zabiegowa wymagana jest u 50% osób, u których zalegają kamienie. W Europie 5 – 10 % populacji zmaga się problemem kamieni w układzie moczowym. Najczęściej są to mężczyźni w wieku 30 – 50 lat. Problem ten u kobiet, występuje trzy razy rzadziej.

Dla wielu osób kamica układu nerwowego brzmi jak okrutny wyrok. Diagnoza kamieni w układzie moczowym oznacza chirurgiczny, skomplikowany zabieg. Postęp technologiczny spowodował jednak, że usuwanie kamieni przebiega dziś mało inwazyjnie. Do jednej z takich metod zalicza się laserowe usuwanie kamicy moczowej (ESWL), zwaną fachowo litotrypsją.

Wielkość zalegającego kamienia ma znaczenie przy wyborze metody usuwania. 80% pacjentów, u których kamienie osiągnęły średnicę nie większa niż 4 mm, mogą je samoistnie wydalić wraz z moczem. Osoby, u których wykryto kamienie o średnicy większej niż 7 mm, muszą poddać się odpowiedniemu zabiegowi.

Laserowe kruszenie kamieni nerkowych

Laserowe kruszenie kamieni nerkowych (ESWL), wykorzystano pierwszy raz w Polsce w 1988 roku. Dziś jest ona najczęściej stosowaną metodą leczenia, ze względu na swoją skuteczność i bezpieczeństwo. Zabieg ten wykonuje się u osób, u których wykryto kamienie o średnicy 1,5 – 2,0 cm. Przed przystąpieniem do zabiegu, pacjent zostaje znieczulony dożylnie lub farmakologicznie. Leczenie odbywa się przy wykorzystaniu fal elektromagnetycznych, emitujących sygnały ultradźwiękowe do miejsca, gdzie występują kamienie. Dzięki oddziaływaniu fal, kamienie rozkruszają się i ich fragmenty są wydalane drogą moczową. Skuteczność laserowego usuwania kamieni nerkowych i moczowodowych szacuje się na 50 – 95%, w zależności od położenia kamienia i jego wielkości. Nie każdy jednak może poddać się tego rodzaju leczeniu. Kobiety w ciąży oraz osoby cierpiące na zakażenie dróg moczowych, czy zaburzenia krzepnięcia krwi, szczególnie powinny zwracać uwagę na dobór odpowiedniej metody. Powikłania, jakie mogą występować, ograniczają się do kolki nerkowej i krwiomoczu. Odnotowano także nieliczne przypadki, gdzie rozkruszone fragmenty kamieni, zalegały w drogach moczowych. Niekiedy metodę laserowego kruszenia kamicy moczowej, stosuje się jako zabieg uzupełniający w chwili, gdy wcześniejsza interwencja przy użyciu danej metody, nie przyniosła oczekiwanych rezultatów.

Kruszenie kamieni nerkowych 2

Kategorie
Urologia

Laserowe wydłużanie wędzidełka

Laserowe wydłużanie wędzidełka

Wędzidełko jest fałdem skórnym penisa, który przebiega między dolną częścią żołędzi a brzegiem napletka. Kiedy jest zbyt krótkie, mocno się napina podczas wzwodu, a w czasie stosunku może dojść do bolesnego pociągania żołędzi, co prowadzi do dużego dyskomfortu i często unikania intymnych zbliżeń. W skrajnym wypadku wędzidełko może zostać naderwane podczas stosunku, co wymaga pilnej konsultacji z lekarzem. Wielokrotne zostawianie rany do samoistnego wygojenia prowadzi do bliznowacenia i dalszego skracania wędzidełka. W celu uniknięcia takich niedogodności, należy udać się do urologa, aby umówić się na zabieg wydłużenia wędzidełka. Laserowe wydłużanie wędzidełka jest bezpieczne, nie występuje ryzyko infekcji.

Przebieg zabiegu

Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, które wstrzykiwane jest w okolice wędzidełka. Następnie wykonywane jest poprzeczne laserowe nacięcie wędzidełka. Cała operacja trwa ok. 10 minut. Dzięki laserowi, zabieg jest praktycznie bezkrwawy i nie wymaga szwów.  Cena waha się między 200-400 zł.

Rekonwalescencja jest stosunkowo krótka – ok. 2 tygodni w zależności od indywidualnych predyspozycji pacjenta. W tym czasie absolutnie konieczne jest zrezygnowanie z wszelkich aktywności seksualnych i cięższego wysiłku fizycznego. Po zabiegu wymagane są przynajmniej 2 kontrole lekarskie. Zabieg jest bezpieczniejszy i bardziej higieniczny od tradycyjnego, ze względu na to, że jest bezkrwawy, ponieważ przy gojeniu się rany nie występuje ryzyko infekcji.

Kategorie
Urologia

Laserowe leczenie prostaty

Laserowe leczenie prostaty

Laser służy do leczenia łagodnego przerostu prostaty (BPH – od angielskiego benign prostatic hyperplasia). Jest to schorzenie, które polega na przeroście elementów gruczołowych i komórek zrębu strefy przejściowej gruczołu krokowego. Choroba ta jest bardzo popularna wśród starszych mężczyzn i ściśle wiąże się z naturalnym procesem starzenia. Wraz z wiekiem gruczoł krokowy rośnie – od wielkości pestki wiśni u niemowląt do rozmiarów przeszkadzających w codziennym życiu w wieku starczym. Szacuje się, że około 90% mężczyzn w wieku 80 lat cierpi z powodu przerostu prostaty.

Aby przynieść ulgę pacjentom, stosuje się dwie techniki w tego rodzaju zabiegach:

  • technika HoLEP – wyłuszczania (enukleacja) prostaty
  • technika PVP – fotoselektywna waporyzacja prostaty

Obie wymienione techniki działają na zasadzie absorbowania światła w hemoglobinie (gruczoł prostaty jest dobrze ukrwiony) lub w wodzie (każda tkanka składa się w dużej mierze z wody). Podczas zabiegu wykorzystuje się laser o długości fali 980nm, co pozwala na podwójną absorpcję światła w wodzie i hemoglobinie.

Laserowe leczenie prostaty – przebieg

Operacja usunięcia przerostu prostaty przebiega bezkrwawo i nie obciąża układu krążenia. Może być również wykonywana w przypadku pacjentów z chorobami kardiologicznymi, gdyż nie wchodzi z nimi w konflikt. Wykonywana często ambulatoryjnie, zapewnia brak ryzyka jeśli chodzi o późniejsze powikłania, jak np. nietrzymanie moczu, impotencja czy powstanie zespołu poresekcyjnego. Ogromnym plusem zabiegu laserowego jest fakt, że nie niweluje on szans na późniejsze wykonanie radykalnej prostatektomii w razie takiej potrzeby oraz fakt, że mogą do takiego zabiegu zgłosić się również osoby po przebytej radioterapii.

System PVP, nazywany GreenLight HPS – fotoselektywna waporyzacja prostaty – to tzw. zielony zabieg, którego nazwa wzięła się od koloru wiązki światła lasera (do tego typu zabiegów używa się lasera Neodymowo-Yagowego, zbudowanego z potasu, tytanu i fosforu).

Fotoselektywna waporyzacja stercza – czyli inaczej odparowanie gruczołu krokowego. Jest to najmniej inwazyjny sposób leczenia przeprowadzany endoskopowo. Polega on na wprowadzeniu przez cystoskop włókna światłowodowego. Emitowane światło lasera niszczy zainfekowaną tkankę gruczołu krokowego. Metoda ta jest obecnie najbezpieczniejszą i najmniej inwazyjną metodą usuwania przerostu prostaty. Specjalnie zaprojektowany laser KTP gwarantuje pacjentowi jak najmniej bólu i dyskomfortu podczas zabiegu oraz niweluje ryzyko wystąpienia powikłań podczas i po operacji. Dzięki wprowadzeniu tego nowoczesnego rozwiązania zabieg usunięcia przerośniętego gruczołu krokowego może być wykonany jednego dnia w warunkach ambulatoryjnych, co ma duże znaczenie dla osób aktywnych zawodowo. Szansę na wyleczenie dzięki niemu mają pacjenci, którzy wcześniej z różnych powodów byli dyskwalifikowani z leczenia zabiegowego.

Dzięki zastosowaniu zielonego lasera, objawy prostaty ustępują bardzo szybko. Do normy wraca poziom strumienia moczu, dzięki czemu pacjenci czują znaczną poprawę życia codziennego. Zabieg PVP nie ma wpływu na życie seksualne mężczyzn, którzy się mu poddali. Te wszystkie czynniki determinują fakt, że zabieg laserowy w przypadku usunięcia przerośniętegoo gruczołu krokowego jest najlepszą z możliwych, obecnie dostępnych opcji.

Kategorie
Urologia

Lasery w urologii

Lasery w urologii

Lasery w urologii i ich historia rozpoczyna się w 1966 roku. Wtedy to Parsons użył go po raz pierwszy do leczenia pęcherza moczowego psa. Początkowe eksperymenty na zwierzętach były na tyle udane, że autorytety medyczne postanowiły prowadzić użycie lasera przy leczeniu ludzi. Rozwinęło się ono na początku lat 80. XX wieku. W 1984 roku zastosowano laser Nd:YAG w leczeniu raka stercza, a w 1987 roku laser barwnikowy do kruszenia kamieni moczowych.

Obecnie lasery są stosowane do kruszenia złogów w moczowodach, leczeniu przerostu prostaty, leczeniu raka stercza, raka pęcherzy moczowych, w chirurgii raka nerek oraz wielu innych. Laser pomaga milionom osób corocznie pozbyć się problemów i pozwala im na wykorzystywanie pełni życia.