Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie wad wzroku

Laserowe leczenie wad wzroku

Czy zabieg laserowej korekcji wzroku jest bezpieczny?

Tak. Laserowe leczenie wad wzroku jest absolutnie bezpieczne. Badania specjalistów wykazały, że laserowe leczenie jest bezpieczniejsze niż korekcja wady za pomocą soczewek kontaktowych.

Na czym polega zabieg laserowej korekcji wzroku?

Celem laseroterapii jest wymodelowanie rogówki tak, by promienie świetlne były poprawnie skupiane na siatkówce. Do tego celu wykorzystuje się specjalnie do tego przystosowany laser excimerowy.

Jakie badania powinien przejść pacjent przed przystąpieniem do zabiegu laserowej korekcji wzroku?

Zanim pacjent będzie zakwalifikowany do zabiegu przechodzi szereg badań:

  • szczegółowe badanie ostrości wzroku
  • topografię rogówki
  • badanie dna oka
  • badanie długości gałki ocznej

Jakie są przeciwwskazania do zabiegu laserowej korekcji wad wzroku?

  • wiek poniżej 20. roku życia
  • nieustabilizowana wada
  • jaskra
  • zaćma
  • patologie siatkówki spowodowane cukrzycą
  • schorzenia oczu o charakterze zapalnym
  • ciąża
  • laktacja
  • wszczepiony rozrusznik serca
  • choroby psychiczne
  • choroby nowotworowe
  • choroby autoimmunologiczne
  • bliznowce
  • jednooczność
  • niedowidzenie

Laserowe leczenie wad wzroku – omówienie zabiegu

Czy zabieg laserowej korekcji wzroku jest bezbolesny?

Tak. Zabieg jest absolutnie bezbolesny, ponieważ odbywa się pod znieczuleniem miejscowym. Pacjent nie odczuwa praktycznie żadnego dyskomfortu.

Czy zabieg laserowego leczenia wzroku jest wykonywany pod znieczuleniem?

Tak. W tym celu aplikuje się do oka chorego środek znieczulający w postaci kropel.

Czy znieczulenie wykonywane przed laserową korekcją wzroku jest bolesne?

Nie. Znieczulenie nie polega na wykonaniu zastrzyku w okolice oka, ale aplikacji specjalnych kropel znieczulających. Jedyny dyskomfort jaki czuje pacjent to trwające kilka sekund szczypanie.

Jak długo trwa zabieg laserowej korekcji wzroku?

Zabieg laserowej korekcji wad wzroku trwa zaledwie kilkanaście minut.

Czy laserowa korekcja wad wzroku jest zabiegiem trwałym trwały?

Tak. Specjaliści twierdzą, że zabieg laserowej korekcji wzroku w 99% jest zabiegiem trwałym. Rzadko się zdarza, by konieczne było ponowne wykonanie laseroterapii.

Laserowe leczenie wad wzroku – rehabilitacja

Jak długo trwa rehabilitacja po laserowej korekcji wad wzroku?

Z pewnością pacjentowi przyda się kilka dni urlopu, by pozwolić oczom się zregenerować. Potem można przystąpić do codziennych czynności.

Czy zabieg laserowej korekcji wzroku niesie ze sobą jakieś skutki uboczne?

Nie. Jeśli już coś takiego się zdarzy, to ryzyko poważnych infekcji wynosi 1 na 10000, a znacznego pogorszenia widzenia wynosi 1 na 2000.

Czy po zabiegu laserowej korekcji wad wzroku trzeba ograniczyć aktywność fizyczną?

Nie. Na początku oczywiście trzeba się oszczędzać, ale potem spokojnie można wrócić do starych przyzwyczajeń. Dowodem na to jest poddawanie się laserowej korekcji wzroku przez sportowców. Dzięki niej mogą oni bez żadnych przeszkód kontynuować karierę.

Czy podczas laserowej korekcji wad wzroku może dojść do poparzeń?

Nie. Może się wydawać, że działanie lasera polega na wysyłaniu sporej ilości ciepła. Otóż nie. Laser wysyła tylko zimne wiązki światła. Nawet, jeśli podczas zabiegu czuć lekki zapach dymu, to znak, że uwalniają się z niego atomy węgla, które są niezbędne do wykonania operacji.

Czy poruszanie okiem podczas laserowej korekcji wad wzroku może wpłynąć na jakość zabiegu?

Nie. Pacjent może swobodnie poruszać okiem podczas zabiegu. Ruchy narządem wzroku nie wpływają w żaden sposób na przebieg operacji.

Jak dokładny jest zabieg laserowego leczenia wad wzroku?

Zabieg laserowej korekcji wzroku jest bardzo dokładny. Promień lasera jest czterysta razy cieńszy niż włos ludzki.

Jakie choroby i wady wzroku nie dyskwalifikują pacjenta do laserowej korekcji wad wzroku?

  • jaskra
  • jednooczność
  • niedowidzenie
Kategorie
Okulistyka

Leczenie czerniaka naczyniówki

Leczenie czerniaka naczyniówki

Czerniak jest nowotworem złośliwym, który powstaje w błonie naczyniowej oka. Zmiana ta, jak w przypadku czerniaka skóry, wywodzi się z melanocytów, czyli komórek odpowiedzialnych za tworzenie barwnika melaniny. Przez długi czas czerniak może nie dawać żadnych objawów – zwłaszcza, gdy znajduje się w obwodowych częściach dna oka. Najczęściej orientujemy się, że coś jest nie tak, gdy czerniak spowoduje już odwarstwienie się siatkówki i powstaną zmiany w ostrości widzenia oraz polu widzenia. Niektóre z typów naczyniaków dają się wykryć wcześniej, inne zbyt późno. Tylko lekarz za pomocą specjalistycznych badań jest w stanie zdiagnozować u pacjenta wystąpienie tego nowotworu. Czerniak jest bardzo niebezpieczny, również ze względu na to, że jest to jeden z niewielu nowotworów dających tak odległe i rozległe przerzuty, np. do mózgu, wątroby itd.

Rozróżnia się 3 rodzaje czerniaków naczyniówki:

  • Czerniak złośliwy spojówki – stanowi 2 % wszystkich nowotworów złośliwych atakujących oczy. Może mieć lekkie zabarwienie lub też występować w formie bezbarwnej.
  • Czerniak złośliwy tęczówki – często występuje u osób starszych. Istnieją dwie odmiany: rozsianą i ograniczoną. Pojawia się w dolnej części tęczówki i rośnie dosyć wolno.
  • Czerniak złośliwy ciała rzęskowego – występuje częściej niż powyższy i zazwyczaj wiąże się z usunięciem całej gałki ocznej.

czerniak na oku

Leczenia czerniaka naczyniówki – metody

Wyróżnia się kilka sposobów leczenia czerniaków, jednak żadna z nich nie wyklucza w 100 % zastosowania zabiegu chirurgicznego. Leczenie czerniaka jest trudne i często długotrwałe, nie zawsze przynosi pożądane efekty, szczególnie w przypadku guzów zbyt późno wykrytych. Jednak jeśli wcześnie nastąpi zdiagnozowanie czerniaka w gałce ocznej, to możliwe jest zastosowanie którejś z poniższych metod.

Brachyterapia polega na zastosowaniu aplikatorów zawierających pierwiastki promieniotwórcze, które czasowo zostają przymocowane do twardówki w rzucie guza. Metoda ta jest stosowana tylko i wyłącznie „z wyboru”, czyli, gdy pacjent sam ją wybierze, gdyż wiąże się ona z powikłaniami takimi jak: zaćma, uszkodzenie nerwu wzrokowego.

Radioterapia zewnętrzna promieniowaniem cząsteczkowym polega na niszczeniu nowotworu za pomocą strumienia protonów lub jonów helu o wysokiej energii liniowej. Metoda ta jest bezpieczniejsza niż brachyterapia ze względu na możliwość lepszego zogniskowania wiązki promieniowania.

Radioterapia stereotaktyczna jest nową metodą, w której stosuje się nóż gamma, który wysyła do zlokalizowanej tkanki nowotworowej odpowiednią dawkę promieniowania. Metodą tą leczy się większe guzy.

Termoterapia przezziernicza to metoda wykorzystująca laser. Nie stosuje się jej w celu usunięcia czerniaka, tylko aby zmniejszyć jego objętość. Często tę metodę stosuje się jako przygotowanie do innego zabiegu. Polega ona na podgrzaniu guza wiązką promieniowania laserowego (diodowego), zbliżonego do podczerwieni, przez co guz zmniejsza się i jest łatwiejszy do usunięcia.

Usunięcie guza może nastąpić tylko i wyłącznie za pomocą tradycyjnego chirurgicznego zabiegu, polegającego na wycięciu niewielkiego guzka wraz ze zdrową tkanką otaczającą go (w celu uniknięcia nawrotu), lub też poprzez całkowite wycięcie gałki ocznej.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie starczowzroczności

Laserowe leczenie starczowzroczności

Wraz z biegiem lat wzrok człowieka staje się coraz słabszy. Przyczyną tego stanu jest powolna utrata zdolności akomodacji oka, do której dochodzi zazwyczaj po 45. roku życia. Okazuje się, że jest to naturalny proces starzenia się organizmu, wynikający z rozwoju fizjologicznego człowieka. Takie zmiany noszą nazwę starczowzroczności (pamiętajmy, to nie jest wada wzroku!). Niestety żaden człowiek nie jest w stanie przed nią uciec. Pomocne w tym wypadku są jednak propozycje współczesnej medycyny, oferującej wiele rozwiązań, które ułatwiają z nią żyć. Starczowzroczność (presbiopia)  może występować w pojedynkę lub wspólnie z innymi wadami, np. krótkowzrocznością lub nadwzrocznością. Zazwyczaj korekcja odbywa się poprzez zastosowanie okularów, szkieł kontaktowych albo proponuje się laserowe leczenie starczowzroczności.

Pierwszymi odczuwalnymi objawami starczowzroczności są problemy z widzeniem obrazów z bliska. Kłopot sprawia również wykonywanie precyzyjnych, codziennych czynności, np. nawlekanie igły czy czytanie.

Symulacja obrazu widzianego przez osobę ze starczowzrocznością

symulacja obrazu widzianego przez osobę ze starczowzrocznością

Jak wykrywa się starczowzroczność?

Starczowzroczność można wykryć dzięki badaniu autorefraktometrem. Pacjent, opierając się na specjalnej podpórce zamontowanej w urządzeniu, patrzy na obraz pewnego punktu, najczęściej usytuowanego na tle krajobrazu, nieba, albo żaglówki. Autorefraktometr zmniejsza i zwiększa ostrość, jednocześnie ustalając korekcję. Badanie to jest całkowicie bezbolesne. Dodatkowo wzrok sprawdza się jeszcze dzięki tablicy Jägera, która zawiera teksty napisane w rozmaity sposób wielkimi literami. Za jej pomocą lekarz może określić z jakiej odległości pacjent widzi swobodnie. Potem pozostaje już tylko dobranie odpowiednich szkieł, które pomogą badanemu osiągnąć  swobodne widzenie. Czyni się to za pomocą specjalnych okularów i wachlarzem różnych szkieł korekcyjnych.

Laserowe leczenie starczowzroczności:

Laseroterapia w przypadku starczowzroczności swój początek upatruje w 1999 roku, kiedy to Lin wprowadził innowacyjną metodę LAPR (Laser Presbyopia Reversal), dzięki której stała się możliwa laserowa ablacja rogówki. Pierwszy zabieg wykonano już w 2001 roku – dzisiaj zoperowanych tą metodą jest już kilkaset pacjentów. Na czym ona polega? Na wykonaniu promienistych nacięć twardówki o długości 4,5mm. Oczywiście zabieg odbywa się pod znieczuleniem nasiękowym. Parametry lasera: energia pulsu 20mJ, częstotliwość 20 Hz, fale o długości 2940mm gwarantują precyzję operacji, ograniczając tym sposobem jakiekolwiek uszkodzenia. Druga metodą laseroterapii starczowzroczności jest zastosowanie procedury Intractor TM – za pomocą lasera femtosekundowego FEMTEC firmy Technolas Perfect Vision. Sposób ten jest jeszcze bardzo młody, ponieważ swoje pierwsze zastosowanie miał w 2009 roku. Polega na wykonaniu pięciu śródrogówkowych, precyzyjnych nacięć, które powodują uwypuklenie centralnej części rogówki i tym samym pozwalają zwiększyć moc optyczną. Trzecią metodą leczenia starczowzroczności za pomocą lasera jest wykorzystanie lasera ekscimerowego (metoda LASIK). Za pomocą LASIK można operować pacjentów, którzy dobrze tolerują monowizję (czyli stan, który można osiągnąć za pomocą szkieł kontaktowych). Jednak metoda ta ma sporo minusów: zmusza pacjenta do przystosowania się do nowych warunków widzenia i adaptacji pogorszenia widzenia przestrzennego.badanie strczowzroczności

Inne metody leczenia starczowzroczności

  • Termokeratoplastyka za pomocą fal radiowych – zabieg wykonuje się u osób powyżej 40. roku życia z nieobecnymi innymi, poważniejszymi wadami wzroku. Metoda ta polega na wysyłaniu fal radiowych, które wnikają w strukturę rogówki i sprawiają, że dochodzi do jej wypiętrzenia. Skutkami ubocznymi zastosowania tej metody mogą być: zbyt mała lub nadmierna korekcja, astygmatyzm, stan zapalny lub zakażenie.
  • Implanty śródrogówkowe – jest polecana u pacjentów z nierozwinięta jeszcze starczowzrocznością. Ich wszczepianie jest bardzo bezpieczną metodą, co więcej, odwracalną.
  • Implanty twardówkowe – polega na wszczepieniu implantów silikonowych do twardówki przez powiększenie jej obwodu.
Kategorie
Okulistyka

Laserowa chirurgia dróg łzowych

Laserowa chirurgia dróg łzowych

Choroby układu łzowego dotykają bardzo wielu ludzi. Najczęściej wydaje się, że nadmierne wydzielanie łez jest związane z nadwrażliwością narządu wzroku lub alergią. Jednak okazuje się, że łzawienie może być objawem stanów zapalnych tęczówki lub ciała rzęskowego. Nieprawidłowe funkcjonowanie układu łzowego skutkuje zakłóceniami w aktywności gruczołu łzowego, patologią dróg łzowych i zaburzeniami woreczka łzowego. Najczęściej spotykany jest tzw. „zespół suchego oka”, który charakteryzuje się słabą jakością płynu łzowego lub jego brakiem. Wówczas pacjent powinien natychmiast przestać nosić soczewki kontaktowe. Wskazuje się również na dziedziczność chorób związanych z drogami łzowymi. Wiąże się to z nieprawidłowościami w budowie anatomicznej kanalików łzowych. Sposób leczenia tych schorzeń jest uzależniony od stopnia zaawansowania choroby.

Laserowa chirurgia dróg łzowych

Laser znalazł zastosowanie w leczeniu niedrożności dróg łzowych. Okazuje się, że schorzenie to dotyka najczęściej noworodków. Jego przyczyną jest zamknięty przewód nosowo-łzowy, który powinien pęknąć w pierwszych miesiącach życia dziecka. Rodziców powinno zaniepokoić nagromadzenie się ropy w oczkach malucha lub spuchnięte powieki. Dziecko nie jest w stanie samo sobie z tym poradzić. W przypadku ostrego zapalenia gruczołu łzowego schorzenie może przejść w postać przewlekłą, dlatego konieczna jest konsultacja z lekarzem.

Objawy chorób dróg łzowych:

  • uczucie suchości spojówek, nosa i gardła
  • świąd i pieczenie
  • kłucie
  • bóle powiek
  • obrzęk powiek
  • bolesność węzłów przyusznych
  • nagromadzenie ropy

Zaawansowane stadium choroby

laserowa chirurgia dróg łzowych
laserowa chirurgia dróg łzowych

Przyczyny chorób dróg łzowych:

  • urazy narządu wzroku
  • na skutek działania kurzu, pyłów i dymu tytoniowego
  • silne światło
  • zimno
  • utrudniony odpływ łez
  • nadprodukcja łez przez gruczoł łzowy
  • podwijanie lub odwijanie powiek
  • wysychanie spojówki i rogówki
  • noszenie soczewek kontaktowych
  • nadużywanie leków okulistycznych
  • reumatyzm
  • nieprawidłowo leczone choroby spojówek
  • niedobór witaminy A
  • porażenie nerwu twarzowego lub trójdzielnego
  • zapalenie zatok

Na czym polega laserowa chirurgia dróg łzowych?

Najpierw należy znaleźć miejsce uszkodzenia. Robi się to za pomocą ultraminiaturowego endoskopu, który jest wprowadzany do kanalików. Kiedy lekarz odnajdzie patologię, uruchamia laser i dokonuje rekonstrukcji dróg łzowych. Finałem zabiegu jest założenie na 6 miesięcy silikonowych rureczek, które pełnią funkcję ochronną przed zarastaniem operowanych miejsc. Tym sposobem można leczyć wszystkie typy niedrożności dróg łzowych. Laser umożliwia wizualizację wnętrza zaatakowanych patologią miejsc i precyzyjną rekonstrukcję. Zabieg może być przeprowadzany w każdym wieku – również u dzieci.

Inne metody:

  • Sondowanie – jej celem jest rozerwanie zrostów i uzyskanie swobody przepływu łez. Zabieg wykonuje się pod znieczuleniem miejscowym. Polega na wprowadzeniu sondy przez kanalik górny aż do nosa.
  • DCP dacrycystoplastyka – wykonuje się ją, kiedy przewód nosowo-łzowy jest drożny, ale wymaga rozszerzenia. Zabieg przeprowadza się za pomocą balonika. Efekty DCP nie są zazwyczaj zadowalające.
  • Leczenie farmakologiczne – stosowanie antybiotyków.
Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie retinopatii wcześniaczej

Laserowe leczenie retinopatii

Niemałym wyzwaniem dla medycyny jest problem wcześniactwa. Dziecko, które przychodzi na świat zbyt wcześnie zwykle jest narażone na bardzo poważne komplikacje zdrowotne. I nie dotyczy to tylko okresu noworodkowego… Okazuje się, że wcześniakiem jest się przez cale życie. Poważnym schorzeniem, które dotyka większość noworodków z niską masą urodzeniową są problemy ze słabo rozwiniętymi elementami budowy oka. Najgorsze jest to, że nie można temu w żaden sposób zapobiec.  W ostatnim czasie retinopatia wcześniacza stała się jednym z podstawowych tematów poruszanych przez media. W 2001 roku powstał nawet specjalny Program Zapobiegania i Leczenia Retinopatii Wcześniaków, którego podstawowym celem było zebranie pieniędzy na zakup siedmiu  laserów diodowych. Laserowe leczenie retinopatii uznano za najskuteczniejsze narzędzia do walki z tym schorzeniem.

Co to jest retinopatia wcześniacza?

Siatkówka jest dość specyficznym elementem gałki ocznej. Wiąże się to z indywidualnymi procesami związanymi z jej budową. Do 4. miesiąca życia płodowego dziecka jest ona nieunaczyniona, a tlen przedostaje się do niej drogą dyfuzji. Proces tworzenia naczyń w części skroniowej kończy się dopiero około 40. tygodnia ciąży, czyli później niż w przypadku innych części. Po porodzie następuje dalszy rozwój siatkówki. U wcześniaków jest on zaburzony przez czynniki egzogenne i endogenne. Niedotlenienie siatkówki i rozwijające się wolne rodniki symulują przyspieszony wzrost tkanek. Czego konsekwencją jest nieprawidłowy rozwój namnażającej się tkanki włóknistej i naczyniowej do ciała szklistego.

Retinopatia wcześniacza występuje u niektórych  dzieci urodzonych przed wyznaczonym terminem lub z problemem zahamowania wzrostu płodu. Badania wskazują, że początki retinopatii u noworodków winno się upatrywać w rozwoju neonatologii, czyli dziedziny medycyny, która zajmuje się śledzeniem schorzeń, wad wzroku oraz prawidłowego rozwoju dziecka w okresie noworodkowym. Zwiększona przeżywalność noworodków spowodowała wzrost liczby dzieci dotkniętych retinopatią, której obecność jest niestety częstą przyczyną pogorszenia wzroku, a nawet ślepoty.

Przyczyny rozwinięcia się retinopatii:

  • dziecko urodziło się z niską punktacją w skali Apgar
  • zaburzenia oddychania płodu
  • dokomorowe krwawienia III stopnia
  • występowanie krwawień u matki w II i III trymestrze ciąży (bez względu na przyczynę)
  • ciąża mnogaretinopatia u noworodków
  • cukrzyca
  • obecność zielonych wód płodowych
  • stany przedrzucawkowe lub rzucawka
  • zahamowania wzrostu płodu

Fazy retinopatii wcześniaczej:

  1. wytworzenie sfery nieunaczynionej w obrębie siatkówki
  2. wytworzenie linii demarkacyjnej dzielącej strefę unaczynioną i nieunaczynioną
  3. nieunaczyniona część podciąga siatkówkę (tu może dojść do jej odklejenia lub krwawienia)
  4. tworzy się wał z pogrubiającej się linii demarkacyjnej
  5. pojawienie się nieprawidłowych pęczków naczyń
  6. zwłóknienia dalej podciągają siatkówkę

Oczywiście schorzenie może się zatrzymać w pewnej fazie i dalej nie postępować (może dojść nawet do regresji).  Jednak istnieje duże niebezpieczeństwo, że rozwinięta retinopatia może doprowadzić do powstania jaskry wtórnej i zaćmy lub odwarstwienia siatkówki. Dlatego ważne jest w tym przypadku wczesne zdiagnozowanie schorzenia.

Jak wykrywa się retinopatię wcześniaczą?

W celu wykrycia retinopatii wcześniaczej stosuje się badania przesiewowe, które wykonuje się od 4 do 6 tygodni po przyjściu dziecka na świat. Okulista obserwuje dno oka noworodka i ocenia, czy naczynia na siatkówce rozwijają się prawidłowo. Badanie wykonuje się co dwa tygodnie – aż do momentu całkowitego rozwinięcia naczyń krwionośnych.

Metody leczenia retinopatii wcześniaczej:

  • Krioterapia – metoda ta polega na zamrożeniu dotkniętych chorobowo powierzchni siatkówki. Celem tej czynności jest zniszczenie nieprawidłowych naczyń krwionośnych. Krioterapię wykonuje się przy miejscowym lub ogólnym znieczuleniu, stale monitorując stan dziecka. Po zabiegu oczka noworodka są opuchnięte, może pojawić się krwawienie, łzawienie i zaczerwienienie. Wszystkie te objawy są naturalną reakcją organizmu i znikają po upływie tygodnia.
  • Laseroterapia – wykonuje się ją podczas badania siatkówki oka w połączeniu ze specjalną końcówką. Laser niszczy nieprawidłowo rozwiniętą tkankę naczyń krwionośnych i przerywa proces tworzenia się tkanki bliznowatej. Metoda ta jest szczególnie polecana w leczeniu powierzchni niedostępnych dla kriosondy.
  • Zabiegi chirurgiczne – przeprowadza się je przy nieskuteczności krioterapii lub laseroterapii.

laserowe leczenie retinopatii wcześniaczej

Laserowe leczenie retinopatii – zalety

  • zabieg jest praktycznie niebolesny
  • nie ma konieczności stosowania znieczulenia
  • po zabiegu opuchnięcie jest niewielkie
  • mniejsze ryzyko uszkodzenia oka
  • niewielkie ryzyko powikłań rytmu serca i oddychanie w trakcie zabiegu
  • zapobiega odklejeniu siatkówki
  • daje lepsze wyniki częściowe

Po zabiegu krioterapii lub laseroterapii bardzo ważna jest rehabilitacja. Wykonywanie odpowiednich ćwiczeń pomaga maluchowi odnaleźć się w świecie. Rodzice powinni też zadbać o higienę wzroku swojej pociechy.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie gradówki

Laserowe leczenie gradówki

Gradówka to przewlekłe zapalenie gruczołu tarczkowego. Najczęściej jest mylona z jęczmieniem, jednak w przeciwieństwie do niego nie boli. Powieka zaatakowana przez gradówkę jest zgrubiona i obrzęknięta, a po pewnym czasie, na skutek zalegania w niej treści zapalnej, powstaje niebolesny, twardy guzek. Zwykle objawy ustępują same i dochodzi do samowyleczenia, jednak w pewnych przypadkach przeprowadza się nawet interwencję chirurgiczną. Alternatywą również jest laserowe leczenie gradówki.

Kogo najczęściej dotyka gradówka?

  • osoby zarażone gronkowcem
  • osoby mające problemy z trądzikiem różowatym
  • osoby cierpiące na łojotokowe zapalenie skóry
  • dzieci z  niewyrównanymi wadami wzroku
  • osoby ze słabą odpornością

Objawy gradówki:

  • podrażnienie oka
  • zgrubienie powieki
  • pojawienie się guzka
  • zaczerwienienie oka
  • zmiana ostrości wzroku

Kontakt z lekarzem jest niezbędny, jeśli wyżej wymienione objawy występują dłużej niż dwa tygodnie. Po tym czasie gradówka może przebić się do worka spojówkowego i wywołać poważne powikłania. Zaawansowany guzek najczęściej krwawi i osiąga dość spore rozmiary. Głębokie stadium gradówki przedstawia poniższe zdjęcie:

gradówka objwyJak uchronić się przed gradówką?

Osoby, które często padają ofiarami gradówki powinny szczególnie dbać o swoje powieki. W tym celu bardzo pomocne okazuje się przemywanie oczu wacikiem nasączonym ciepłą wodą.

Metody leczenia gradówki:

  • naturalne – przez stosowanie ciepłych okładów, które zmniejszają stan zapalny (kilka razy dziennie przez około 20 minut)
  • farmakologiczne –  przez zakraplanie oczu kroplami z antybiotykami lub sterydami albo smarowanie specjalnymi maściami
  • chirurgiczne – polegające na nacięciu i wyłyżeczkowaniu gradówki (cały zabieg trwa około 8-15 minut)

Laserowe leczenie gradówki:

Ten sposób wykorzystuje się głównie przy leczeniu gradówki u małych dzieci, by zaoszczędzić im nieprzyjemnego zabiegu chirurgicznego.  Laserowe niwelowanie gradówki upatruje swe podstawy w medycynie ludowej, która wykorzystuje  do tego celu światło słoneczne. Technologia ta polega na wysyłaniu inteligentnego źródła światła, które działa w bardzo szerokim spektrum  – w obrębie światła widzialnego i po części podczerwieni.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie siatkówczaka

Laserowe leczenie siatkówczaka

Bardzo ciężką chorobą oczu występującą głównie u dzieci do lat 3 jest siatkówczak. Obok nerwiaka zarodkowego jest on najczęściej rozpoznawalnym nowotworem złośliwym narządu wzroku. Zwykle jego ofiarą pada jedno oko. Obuoczny siatkówczak występuje rzadziej (20-30% wszystkich przypadków). Choroba należy do grona dziedzicznych. Jest mutacją genu RB, który, niestety, jest również przyczyną innych ciężkich chorób – przede wszystkim nowotworów. W dzisiejszych czasach jest możliwe laserowe leczenie siatkówczaka.

Rodzaje siatkówczaków:

  • Wewnątrzgałkowe – jego zaawansowanie określa się w pięciostopniowej skali. Chorzy zakwalifikowani do pierwszej grupy mają oczywiście najlepsze rokowania. Ale co ważne! Skala nie określa szans na przeżycie chorego.
  • Pozagałkowe – rozwinięty może wpływać na wewnątrzgałkowego siatkówczaka.

Jaka jest przyczyna występowania siatkówczaka?

Przyczyną zachorowań na siatkówczaka są predyspozycje dziedziczne. Jeśli u rodzica był kiedyś stwierdzony obuoczny siatkówczak istnieje 45% prawdopodobieństwo, że dojdzie do mutacji wirusa i dziecko również będzie na niego narażone. W przypadku postaci jednoocznej ryzyko jest mniejsze i wynosi od 10 do 20%. W związku z tym dziecko w wieku niemowlęcym powinno być poddawane dogłębnym badaniom okulistycznym.

Gałka oczna zaatakowana przez siatkówczaka:

Jak rozpoznać siatkówczaka?

Siatkówczak najczęściej jest rozpoznawalny już w momencie narodzin dziecka. Jednak badania dowodzą, że obuoczna postać nowotworu jest wykrywana wcześniej niż jednooczna. Najbezpieczniej jest stwierdzić, że średnia wieku dziecka ze zdiagnozowanym siatkówczakiem to 2 lata. Lekarz wskazuje na obecność nowotworu głównie dzięki trzem badaniom: oftalmoskopowemu i ultrasonograficznemu oraz tomografii komputerowej. Nie są wskazane wszelkie biopsje, by nie zmienić stadium zaawansowania choroby.

  • badanie oftalmoskopowe

Jest wykonywane pod znieczuleniem ogólnym przy rozszerzonej źrenicy, która daje wgląd na stan siatkówki oka. Jeśli występują na niej bladoróżowe lub śnieżnobiałe twory, mamy do czynienia z siatkówczakiem.

  • tomografia komputerowa

Przeprowadza się ją, jeśli doszło do krwawienia lub rozsiewu do ciała szklistego. Badanie to pozwoli określić stopień zwapnień w gałce ocznej.

  • ultrasonografia

Badanie pozwoli jednoznacznie określić przyczynę patologii ocznej i dać wgląd na obraz siatkówczaka.

  • rezonans magnetyczny

Pozwala na dokładne stwierdzenie szkód, jakie zdążył wyrządzić siatkówczak (szczególnie nerwu wzrokowego i opon).

  • badanie cytologiczne

Wykonuje się je u dzieci starszych (około 6. roku życia). Objawy przypominają wówczas stan zapalny i postawienie poprawnej diagnozy jest niezwykle trudne. Materiał do badania wykonuje się wtedy igłą, której średnica nie przekracza 1mm.

  • badanie szpiku i płynu mózgowo-rdzeniowego

Jest to badanie wykonywane zazwyczaj rzadko i ustala się je indywidualnie. Zwykle wystarczy tylko badanie tomografii komputerowej.

Bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie siatkówczaka, ponieważ nieleczony postępuje bardzo szybko. W przypadku typu wewnątrzgałkowego nie można dopuścić do rozrostu na naczyniówkę, ponieważ wtedy trudno zatrzymać postęp choroby. Natomiast drugi typ – siatkówczak pozagałkowy może doprowadzić do przerzutów do kości, szpiku i mózgu.siatkówczak

Objawy siatkówczaka:

  • biała źrenica
  • tzw. „koci” błysk
  • w przypadku krwawienia z naczyń guza źrenica jest czarna
  • zez
  • różnobarwność tęczówek (guzki tęczówki, krwawienie z guzków tęczówki)
  • krwiak gałki ocznej

Jak leczyć siatkówczaka?

  • Krioterapia – stosuje się ją, kiedy siatkówczak nie jest grubszy niż 2 mm, a jego średnica nie jest większa niż 3,5 mm. Efekty terapii nie są widoczne zaraz po pierwszej sesji. Oczekiwane rezultaty mają miejsce po 2 albo 3 sesjach stosowanych w odstępach miesięcznych. Skutki uboczne krioterapii mają zwykle charakter ogniskowy i dotyczą siatkówki.
  • Napromienianie miejscowe – to metoda szczególnie polecana w przypadku guzów zlokalizowanych w plamce. Polega na napromieniowaniu miejscowym  i raczej nie powoduje powstawania nowotworów wtórnych. Powikłaniem jest jednak retinopatia  (szczególnie u chorych leczonych wcześniej chemioterapią) .
  • Radioterapia – wykonuje się ją zwykle przy diagnozie siatkówczaka obuocznego z rozsiewem do ciała szklistego. Rezultaty terapii są uzależnione od stadium choroby. Niestety, badania wykazują, że zastosowanie tej metody nie hamuje występowania nowotworów wtórnych.
  • Termochemioterapia – metoda ta polega na ociepleniu całej gałki ocznej za pomocą lasera diodowego po uprzednim podaniu dziecku karboplatyny. Termochemioterapię stosuje się przy guzach nie większych niż 3mm i w pozostałościach po chemioterapii. Ewentualnymi skutkami ubocznymi tej metody jest występowanie ogniskowych atrofii (zmniejszania) tęczówki.
  • Enukleacja – czyli usunięcie gałki ocznej  lub jej części w przypadku całkowitej utraty wzroku.
  • Chemioterapia – to metoda połączona z krioterapią i laseroterapią. Zmniejsza rozległość siatkówczaka.

oko dziecka z siatkówczakiemLaserowe leczenie siatkówczaka:

Siatkówczak może być leczony również za pomocą fotokoagulacji z zastosowaniem lasera argonowego. Zaleca się ją w przypadku guzków nie przekraczających średnicy 4,5 mm i grubości 2,5 mm. Celem metody jest zniszczenie naczyń krwionośnych, które doprowadzają krew do guzka. Zazwyczaj wykonuje się trzy sesje w odstępach miesięcznych. Około 70% przypadków może liczyć na całkowite pozbycie się guzka. Jakiekolwiek nawroty choroby leczy się poprzez założenie płytki radioizotopowej. Najczęstszymi powikłaniami laseroterapii są ubytki siatkówki, zwłóknienie przedsiatkówkowe czy zarastanie naczyń siatkówki.

Ważne!

Natychmiast zgłoś się  z dzieckiem do lekarza okulisty, jeśli zauważysz jakiekolwiek zmiany oczne u swojego malucha. Dzieci, u których podejrzewa się zachorowanie na siatkówczaka są przyjmowane poza kolejnością. Najważniejsze, by zdążyć przed przerzutem i rozpocząć laserowe leczenie siatkówczaka.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie guzów oczodołów

Laserowe leczenie guzów oczodołów

Gdyby kilka lat temu ktoś powiedział o wykorzystaniu lasera w usuwaniu guzów oczodołów, na twarzy wielu specjalistów pojawiłby się ironiczny uśmiech. Dziś laserowe leczenie guzów oczodołów jest pomocne w usuwaniu chorych tkanek odpowiedzialnych za występowanie guzów w oczodołach jest dla wielu ludzi szansą na przebycie zabiegu, bez zbędnego stresu, który wcześniej spowodowany był eskalacją problemu ze względu na inwazyjność metody chirurgicznej.

Wszelkie choroby oczodołu wywoływane są miejscowymi zaburzeniami krążenia w obrębie oczodołu oraz procesami zapalnymi i zaburzeniami wewnątrzwydzielniczymi.
Istotne jest, aby nie lekceważyć pierwszych objawów wskazujących na występowanie guzów oczodołów, do których zaliczana jest pogorszona ostrość widzenia, czy nasilający się ból oczu. W momencie ich pojawienia się, należy niezwłocznie udać się do lekarza.
Dostępne metody leczenia pozwalają na przeprowadzenie zabiegu w formie mało inwazyjnej, przy pomocy lasera.

Guzy oczodołów powstają, na skutek stanu zapalnego tkanek sąsiadujących z oczodołami. Ich leczenie we wczesnym stadium pozwala na całkowitą neutralizację chorych tkanek, co zapobiega rozrastaniu się guzów. Dzięki laserowej technice, chore tkanki zostają odparowane, następuje koagulacja tkanek, a proces bliznowacenia zostaje zmniejszony do minimum.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe leczenie nadwzroczności

Nadwzroczność (inaczej dalekowzroczność lub hiperopia) to jedna z najczęściej występujących wad refrakcyjnych wzroku. Badacze  twierdzą, że cierpi na nią około 50-60% całego społeczeństwa. Jej przyczyną jest niewystarczająca siła łamiąca układu optycznego oka lub jego zbyt małe rozmiary przednio-tylne. Nadwzroczność wzrasta wraz z wiekiem, ponieważ z upływem lat słabnie sprawność oka i elastyczność soczewki. Jest już możliwe laserowe leczenie nadwzroczności.

Poniższy obrazek ilustruje tor promieni świetlnych nieprawidłowo wpadających do oka. Jak widzimy promień skupia się za jego siatkówką. Dlatego widziany obraz jest nieostry i zamazany. W takim przypadku mówimy o dalekowzroczności.

Leczenie nadwzroczności 2

Mówiąc prościej, osoba, która cierpi na dalekowzroczność słabo widzi z bliska a lepiej z daleka:

Leczenie nadwzroczności 3

Rodzaje nadwzroczności:

  • osiowa – długość gałki ocznej jest zbyt mała
  • refrakcyjna – siła załamywania soczewki i rogówki jest zbyt mała

Nadwzroczność należy do wad dziedzicznych, dlatego cierpią na nią nawet dzieci. Jednak na szczęście oko niemowlaka ze skłonnością do dalekowzroczności wraz z wiekiem będzie się wydłużać, a ten proces zwykle prowadzi do samoczynnej korekcji wady. W gorszych przypadkach wraz z nadwzrocznością pojawia się również zez zbieżny.  U dzieci starszych patologia jest najczęściej niezauważalna, ponieważ soczewka przy nierozwiniętej jeszcze wadzie (kosztem nadwyrężenia oka) wyrównuje braki w widzeniu. W tym przypadku mamy do czynienia z  nadwzrocznością utajoną. Starsi ludzie cierpią na tzw. nadwzroczność starczą spowodowaną zmniejszeniem ośrodków optycznych oka, które są naturalnym symptomem starzenia.

Jak leczyć nadwzroczność?

  • Korekcja okularowa jest najpowszechniejszą formą leczenia nadwzroczności i innych wad refrakcji (do takich należy na przykład krótkowzroczność). Soczewki sferyczne, wypukłe, plusowe i grubsze w centrum przybliżają punkt przecięcia światła – dzięki temu widzenie z bliska jest możliwe.
  • Terapię okularową zastępują soczewki kontaktowe, które dobiera się w zależności od postępu wady.
  • Dość nową metodą jest wszczepienie elastycznych implantów soczewkowych, które są podobne do tych wszczepianych w przypadku zaćmy. Metody tej nie stosuje się w przypadku leczenia wad dziecięcych, ponieważ gałka oczna nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięta. Minusem tego leczenia jest również to, że soczewka nie ma zdolności akomodacji – ostrości widzenia zarówno z bliska jak i z daleka jest jednakowa.
  • Do częstych metod należy chirurgiczne usunięcie wad krzywizny rogówki w obrębie źrenicy. Najpopularniejszymi sposobami mikrochirurgii okulistycznej są dzisiaj metody laserowe.

Laserowe leczenie nadwzroczności:

W przypadku nadwzroczności, podobnie jak przy innych wadach wzroku wykorzystuje się najczęściej dwie metody:

  • LASIK – to metoda dwuetapowa, której celem jest osiągnięcie na tyle wymodelowanej powierzchni rogówki, by prawidłowo skupiała obraz na siatkówkę. Zabieg jest bezbolesny. Bezpośrednio po operacji nie ma przymusu noszenia opatrunku, a okres rekonwalescencji trwa jedynie kilka dni. Laserową metodą LASIK można korygować dalekowzroczność maksymalnie do +6,0 dioptrii.
  • PRK – to inaczej keratektomia fotorefrakcyjna i jest metodą, która działa na rogówkę oka. Natychmiast po zabiegu następuje poprawa wzroku, jednak na całkowitą stabilizację należy czekać przez kilka tygodni. Niestety tą metodą można korygować tylko niewielką nadwzroczność.

Laserowe leczenie nadwzroczności – przeciwwskazania

  • choroby i schorzenia oczu takie jak: zaćma, jaskra, odwarstwienie siatkówki, stany zapalne, patologie rogówki, suchość oczna
  • nieustabilizowana wada
  • choroby autoimmunologiczne, np. łuszczyca
  • choroby metaboliczne, np. cukrzyca
  • skłonność do tworzenia blizn
  • silne alergie i atopia
  • choroby infekcyjne, np. grzybica
  • wszczepiony rozrusznik serca
  • ciąża i okres karmienia
  • wiek poniżej 21 lat (ponieważ wada jest już wtedy ustabilizowana)
  • menstruacja

Jak postępować przed zabiegiem korekcji laserowej oczu?

  • Około miesiąc przed zabiegiem należy przestać nosić szkła kontaktowe.
  • Co najmniej 48 godzin przed zabiegiem zakazane jest spożywanie alkoholu.
  • Na 24 godziny przed zabiegiem należy powstrzymać się od wykonywania makijażu i stosowania kosmetyków.

Ważne!

Jeśli cierpisz na dalekowzroczność to wielce prawdopodobne jest to, że Twoje dziecko również będzie ją miało. Bacznie obserwuj wzrok swojej pociechy już od najmłodszych lat. Nawet, jeśli nie zauważasz niczego niepokojącego profilaktyczna wizyta u okulisty nigdy nie zaszkodzi.

Kategorie
Okulistyka

Laserowe naprawianie odwarstwionej siatkówki

Siatkówka jest światłoczułą warstwą wyścielającą gałkę oczną. Składa się ona z kilku warstw komórek. To właśnie w niej energia świetlna zamieniana jest na impuls elektryczny. W związku z tym bez siatkówki widzenie jest niemożliwe. Odwarstwienie siatkówki jest jedną z najczęściej występujących chorób oczu, która powoduje upośledzenie wzroku i może prowadzić do ślepoty. Lekarze porównują ją do zawału serca, ponieważ  jest tak samo zdradliwym i niebezpiecznym schorzeniem. Najczęściej rozwija się bezobjawowo.W łagodnych przypadkach możemy zdecydować się na laserowe naprawianie odwarstwionej siatkówki.

Występuje kilka rodzajów uszkodzeń siatkówki:

  • odwarstwienie siatkówki z przedarciem
  • rozwarstwienie siatkówki i torbiele siatkówki
  • odwarstwienie siatkówki surowicze
  • przedarcie siatkówki bez odwarstwienia
  • tradycyjne odwarstwienie siatkówki
  • inne postaci odwarstwienia siatkówki

Jednak są pewne zjawiska, które mogą wystąpić i tym samym zasygnalizować nam, że z siatkówką dzieje się coś niedobrego. Najczęściej pojawiające się objawy to:

  • czarne, latające przed oczami „muszki”
  • kropki lub farfocle

Powyższe oznaki świadczą o tym, że najprawdopodobniej w siatkówce powstała wyrwa i pękło naczynko. Lekceważenie tych objawów, może doprowadzić w rezultacie do odklejenia się siatkówki, gdyż „wyrwa” z czasem będzie się powiększać i wraz z krwią zacznie się przesączać płyn wypełniający wnętrze oka – im większe uszkodzenie, tym szybciej płyn przecieka pod siatkówkę.

Oznakami odklejenia siatkówki są:

  • błyski pojawiające się w dzień i w nocy
  • nagłe utraty wzroku obejmujące jedną stronę oka

W przypadku zdiagnozowania odwarstwienia siatkówki należy podjąć odpowiednie kroki. Najlepiej szybko ustalić termin zabiegu, gdyż w przeciwnym razie siatkówka tracąc kontakt z naczyniami krwionośnymi, ulegnie wysuszeniu i przybierze postać, którą można porównać do odklejonej tapety. Czas odgrywa w tym przypadku ogromne znaczenie, ponieważ przy wczesnym wykryciu istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo odzyskania całkowitej ostrości widzenia.

Kto jest na to narażony?

Szczególnie narażone na ryzyko odwarstwienia się siatkówki są osoby cierpiące na krótkowzroczność. W ich przypadku do odwarstwienia może doprowadzić nawet niewielki wysiłek fizyczny, np. dźwiganie większych zakupów. Jednak wiek także odgrywa dużą rolę, ponieważ po 50. roku życia zmienia się struktura siatkówki oraz ciała szklistego. Jeśli łączące je włókna są nie dość elastyczne, to może dojść do ich rozciągnięcia się i w efekcie do oderwania siatkówki. Do grupy ryzyka należą też osoby z upośledzonym układem krążenia, atopowym zapaleniem skóry oraz osoby, które urodziły się jako wcześniaki.

Laserowe naprawianie odwarstwionej siatkówki

Jedną z bezpieczniejszych metod leczenia odwarstwionej siatkówki jest zabieg laserowy, który jednak stosuje się tylko w przypadku niewielkich odwarstwień i przedarć. W innym przypadku koniecznie jest poddanie się operacji chirurgicznej. W przypadku zabiegu laserowego, promień lasera powoduje zbliznowacenia, które zapobiegają dalszemu postępowi choroby. Jednym słowem blizny te sklejają odklejone warstwy i brzegi przetarć. Taki zabieg powinien raz na zawsze zlikwidować ryzyko ponownego odwarstwienia.