Kategorie
Laserowe usuwanie znamion skórnych

Laserowe usuwanie włókniaków

Laserowe usuwanie włókniaków

Włókniak jest zmianą nowotworową o łagodnym charakterze, która może pojawić się w średnim i starszym wieku wieku. Nie ma jednak co do tego ściśle określonej reguły. Zmiany te dzielą się na dwa rodzaje: miękkie i twarde. Miękkie włókniaki charakteryzują się tym, że po lekkim uciśnięciu można je wprowadzić w głąb skóry. Ich kolor jest cielisty, a kształtem przypominają pomarszczone kurzajki. Najczęściej występują w okolicach brzucha i w dużych zgięciach, np. w pachwinach i na szyi u starszych kobiet. Ich wielkość waha się między 2 mm, a 1 cm. Włókniaki twarde są zmianami odczynowo – włóknistymi, które tworzą się bez względu na wiek. W przeciwieństwie do włókniaków miękkich, występują pojedynczo lub przynajmniej w mniejszych ilościach niż miękkie. Najczęściej pojawiają się na rękach i/lub nogach. Kiedy już raz się pojawią, ryzyko pojawienia się ich większej ilości rośnie wraz z wiekiem. Przybierają takie same rozmiary jak włókniaki miękkie.

Do włókniaków miękkich zaliczane są:

  • brodawczaki
  • tłuszczaki
  • znamiona komórkowe miękkie

Do włókniaków twardych zaliczane są:

  • histiocytoma
  • keloid
  • zwłókniały naczyniak

Włókniaki nie są groźne, nie towarzyszą im żadne dolegliwości i nie trzeba ich usuwać, chyba że stanowią duży defekt kosmetyczny dla samego pacjenta. W takim przypadku usuwane są tylko i wyłącznie na życzenie pacjenta.

Laserowe usuwanie włókniaków – metody

  • krioterapia
  • laserowe usuwanie
  • elektrokoagulacja
  • chirurgiczne usuwanie

Laserowe usuwanie włókniaków wykonywane jest w znieczuleniu miejscowym. Zabieg polega na odparowaniu komórek włókniaka za pomocą wysokoenergetycznego lasera i jest zupełnie bezkrwawy. W zależności od wielkości zmiany, zabieg trwa 1 – 5 minut. Czas gojenia ranki uzależniony jest od wielkości zmiany, która została usunięta, ale przeciętnie trwa to ok. 2 tygodni. Na rance powstaje strupek, którego nie należy zdrapywać, kiedy ranka się zagoi, odpadnie sam. Po zabiegu zaleca się kilkumiesięczne unikanie ekspozycji na słońce miejsca, z którego został usunięty włókniak. Nie należy również długo moczyć, pocierać ani drażnić tego miejsca np. drapiąc się lub zakładając zbyt obcisłe ubrania wykonane z szorstkiego materiału. Bezpośrednio po usunięciu włókniaków można bez obaw wrócić do codziennych czynności. Zabieg trzeba powtórzyć jeśli po 6 tygodniach od jego wykonania skóra nie będzie dostatecznie gładka. Cena takiego zabiegu może wynosić 150 – 600 zł za jedną brodawkę.

Efekty estetyczne po zabiegu laserowym są zawyczaj dużo lepsze niż po metodzie chirurgicznej. Niestety, tak jak krioterapia czy elektrokoagulacja, może zostać wykonany tylko w przypadku, kiedy zmiany nie są zbyt duże. Kiedy są bardziej rozległe, jedynym sposobem ich usunięcia jest chirurgia.

Kategorie
Laserowe usuwanie znamion skórnych

Laserowe usuwanie plamek Fordyce’a

Laserowe usuwanie plamek Fordyce’a

Plamki Fordyce’a, zwane inaczej chorobą Fordyce’a, w istocie chorobą nie są – lekarze specjaliści traktują je jako defekt kosmetyczny. Wyglądem przypominają małe, blade lub białe bezbolesne plamki czy guzki. Mają średnicę 1-3 mm i występują na trzonie prącia, jądrach, wargach sromowych, wewnątrz ust, na styku ust i skóry twarzy. Czasem zdarza się, że mogą wystąpić także w innych miejscach: na żołędzi, otoczce sutkowej czy na powiekach Pojawiają się zarówno u kobiet jak i u mężczyzn w każdym wieku, nawet w okresie dojrzewania. Plamki występują u ok. 80% dorosłych mężczyzn, w grupach lub jako pojedyncze zmiany.

Bardzo często można niewłaściwie zidentyfikować jako perliste grudki prącia. Plamki Fordyce’a to objaw pracy gruczołów łojotokowych, powiązanych z mieszkiem włosa. W momencie, kiedy ujście przewodu wyprowadzającego gruczoł ulegnie zatkaniu, masy łojowe gromadzą się pod skórą i prześwitują przez nią jako właśnie blade lub białe plamki.

Plamki Fordyce’a nie są żadną chorobą, to wyłącznie kwestia kosmetyczna. Ich występowanie jest naturalne, niespowodowane chorobą czy zakażeniem wirusem. Nie jest to choroba weneryczna ani żadna postać chorobowa nowotworu. Jedyne co, mogą powodować dyskomfort psychiczny z obawy przed reakcją partnera. Plamki są obecne już w chwili narodzin, a ich liczba może zwiększyć się w okresie dojrzewania, kiedy gospodarka hormonalna zaczyna „wariować”.

Mimo że większość lekarzy dermatologów uważa plamki Fordyce’a za normalne zjawisko, niewymagające leczenia, istnieje możliwość pozbycia się ich u osób, które czują się mało komfortowo. Takim sposobem jest usunięcie plamek laserem CO2 oraz laserem Pulse Dye, stosowanego zazwyczaj przy leczeniu rozrostu gruczołów łojowych, schorzenia podobnego do plamek Fordyce’a. Leczenie laserem jest kosztowne, ale nie pozostawia blizn.

Plamki Fordyce 2

Kategorie
Laserowe usuwanie znamion skórnych

Laserowe usuwanie brodawek starczych i zwykłych

Brodawkami nazywamy grudkowe zmiany skórne, które są wywoływane przez wirusy brodawczaka ludzkiego HVP (human papiloma virus) różnego typu, których obecnie naukowcom udało się wyizolować ok. 150 rodzajów, z czego ok. 50 powoduje powstawanie brodawek. Od momentu zakażenia okres inkubacji może wynosić nawet 3 lata, a okres utajenia, podczas którego nie powstają żadne nowe zmiany, to nawet 4 lata. Wirus HVP może przetrwać w formie zakaźnej nawet miesiącami – szczególnie w sprzyjających warunkach, czyli ciepłym i wilgotnym środowisku. Zakażenia występują częściej u dzieci niż u dorosłych ze względu na ich słabiej rozwinięty układ immunologiczny. Jedną z metod leczenia tej przypadłości jest laserowe usuwanie brodawek.

Brodawkami można się zarazić w sposób pośredni, czyli na basenie, sali gimnastycznej, siłowni i bezpośredni, czyli przez dotyk z osobą zarażoną lub podczas kontaktów seksualnych. Okolicznością sprzyjającą zarażeniu jest uszkodzenie skóry – zadrapanie, rana, otarcie. Samozakażenia można dokonać podczas golenia miejsc wokół już zarażonych części skóry, jak również podczas pielęgnacji rąk i stóp – cążki, pilniki, tarki, pumeksy, a także podczas obgryzania paznokci czy dłubania w nosie.

Brodawki wywoływane przez wirus HVP mogą przyjmować różne postacie kliniczne:

  • brodawki pospolite – guzki o szorstkiej powierzchni, regularnym bądź nieregularnym kształcie, twarde, wielkości od 1 do 10 mm średnicy w kolorach białym, brązowo-żółtym lub szaro-czarnym. Występują przeważnie na dłoniach, palcach, łokciach, kolanach, twarzy i na owłosionej skórze głowy, chociaż nie wyklucza się ich powstawania na innych częściach ciała;
  • brodawki starcze – grudki o nierównej powierzchni, często brunatnym zabarwieniu. Najczęściej występują w okolicach łojotokowych (głównie międzyłopatkowej i skroniowej).
  • brodawki nitkowate – są to długie, wąskie rozrosty, pojawiają się najczęściej na twarzy, szyi, powiekach lub wargach;
  • brodawki płaskie – matowe, gładkie, płaskie, mogą lekko odstawać. Są mnogie – nawet do kilkuset sztuk i szybko się rozprzestrzeniają, dlatego ważne jest ich pilne leczenie. Występują na twarzy, szyi, klatce piersiowe, kolanach, nadgarstkach, przedramionach i wzdłuż zadrapań poprzez samozakażenie. Mają kolor żółtobrązowy;
  • brodawki mozaikowe – to zgrupowania brodawek płaskich o powierzchni od 1 do kilku cm². Granice poszczególnych brodawek dają obraz mozaiki;
  • brodawki „podeszwowe” – występują na powierzchniach dłoniowych i na podeszwach – są płaskie lub lekko wyniosłe, ze względu na stały ucisk. Wrastają dość głęboko, są czasami bolesne i zwykle trudne do usunięcia;
  • brodawki wokół paznokci – mogą pojawiać się w grupach. Szorstkie, nieregularne, odstające, czasem wchodzą pod paznokieć i powodują ból. Trudne do usunięcia, często uszkadzają macierz paznokcia;
  • brodawki w okolicy narządów płciowych i odbytu – atakują kobiety i mężczyzn. Wyróżnia się wśród nich:
  • kłykciny kończyste;
  • brodawki płaskie narządów płciowych;
  • brodawki olbrzymie narządów płciowych.

Brodawki pospolite

Brodawki pospolite, inaczej nazywane kurzajkami (łagodny rozrost skóry i śluzówki) występują u prawie 75% populacji, najczęściej na skórze rąk, stóp i w okolicy narządów płciowych, pojedynczo lub w grupach. Wprawdzie część brodawek ustępuje samoistnie w ciągu kilku lat, jednak w większości przypadków nie ustępują tylko się rozsiewają. W związku z tym leczenie maściami czy płynami jest mało skuteczne, a krioterapia (czyli wymrażanie zakażonego miejsca) jest uciążliwa i nierzadko bolesna oraz nie przynosi zadowalających efektów.

Kurzajka narosła na palcu

Techniki leczenia brodawek:

  • farmakoterapia miejscowa – obejmuje głównie maści, płyny i kremy keratolityczne, cytostatyczne i inne. Polega na regularnej aplikacji leku na zakażone miejsca w celu warstwowego, powierzchniowego niszczenia warstw brodawki aż do jej zaniku. Działanie jest powolne, wymaga aplikacji co 2, 3 dni i częstych powtórzeń. Zwykle nieskuteczna, dodatkowo uszkadza zdrową skórę pozostawiając na niej blizny;
  • krioterapia – polega na wymrażaniu najczęściej ciekłym azotem przy pomocy wacika lub aplikatora. Konieczne jest wiele wizyt, każda jest związana z długim i kłopotliwym gojeniem, szczególnie w przypadku brodawek pospolitych i podeszwowych – pacjent musi dodatkowo dbać o ciągłość terapii we własnym zakresie. Wymrażanie jest nieprecyzyjne, dlatego wiąże się z częstym odrastaniem kurzajek, nierzadko większych. Wycięcie chirurgiczne i łyżeczkowanie są zabiegami krwawymi, pozostawiającymi blizny, po których częste są wznowy choroby;
  • odparowanie laserem chirurgicznym – obecnie najskuteczniejsza metoda usuwania kurzajek. Dzięki odpowiednio dobranej długości fali i czasowi działania lasera metoda ta jest najmniej uszkadzającą zdrową skórę metodą leczenia. W przeciwieństwie do tradycyjnych metod wyróżnia się małą inwazyjnością zabiegu oraz szybkim gojeniem się z pozostawieniem niewielkiej, prawie niewidocznej blizny. Jest on wykonywany przy użyciu nowoczesnych laserów VariLite 532/940 nm i CO2 przez doświadczonego i wykwalifikowanego lekarza.

Laserowe usuwanie brodawek

Laserowe usuwanie brodawek – Zalety

  • wysoka skuteczność terapeutyczna:

– 95% skuteczności przy pierwszym zabiegu;

– 100% skuteczności przy 2-3 zabiegach.

  • duża precyzja – okoliczne tkanki nie zostają uszkodzone dzięki działaniu skupionej wiązki lasera;
  • niekłopotliwe gojenie przy odpowiedniej pielęgnacji;
  • odpowiedni i zadowalający efekt kosmetyczny;
  • prosty, szybki, bezbolesny – wykonywany pod znieczuleniem miejscowym, więc przykre odczucia towarzyszą jedynie podaniu znieczulenia;
  • relatywnie niski i jednorazowy koszt zabiegu.

Ponieważ większość brodawek występuje w miejscach wyjątkowo dobrze unerwionych (dłonie, okolice narządów płciowych), muszą być usuwane pod znieczuleniem miejscowym. Dodatkowo, przy stosowaniu lasera wymagana jest duża precyzja i dokładność, dlatego niekontrolowane ruchy pacjenta powinny być ograniczone w maksymalnie możliwym stopniu. Do znieczulenia używa się 2% roztworu lignocainy z noradrenaliną. Im większa dawka wstrzykiwanego środka, tym uczucie pieczenia i rozpierania jest większe – dlatego problematyczna może być współpraca z dziećmi, zwłaszcza takimi, u których wcześniejsze próby leczenia zakończyły się niepowodzeniem i pozostawiły maluchom przykre wspomnienia. Miejsce iniekcji można przygotować poprzez znieczulenie miejscowe kremem EMLA 5%, tzw. znieczulenie do znieczulenia. Na podeszwach natomiast do znieczulenia przed iniekcją wywołuje się zamrożenie skóry chlorkiem etylu. Przy rozsianych, mnogich brodawkach można rozważyć znieczulenie przez anestezjologa.

Kurzajka na twarzy dziecka

Laserowe usuwanie brodawek – zabieg

Zabieg właściwy usuwania brodawek polega na ich odparowaniu. Energia lasera zamieniana jest w światło, zakażona tkanka wyparowuje, a powierzchnia odparowana jest cały czas jałowa. Dzięki impulsywnemu światłu oraz krótkim dawkom lasera, skóra wokół odparowanego miejsca nie ulega podrażnieniu czy zniszczeniu, dlatego ryzyko powstania blizn jest zminimalizowane.

Miejsca po usuniętych brodawkach płaskich już następnego dnia samoistnie pokrywają się płaskimi, brązowymi strupkami. Skórę można normalnie myć. Do pielęgnacji zaleca się używać środka dezynfekującego na bazie spirytusu, najlepiej z dodatkiem środków natłuszczających (Hospisept lub AHD2000). Również można stosować spirytus rektyfikowany lub kosmetyczny. Miejsca po głębszych brodawkach, np. pospolitych zaleca się myć wodą z mydłem i spryskiwać spirytusem lub Hospiseptem. Roztwory spirytusu działają odkażająco i przesuszają ranki. Nie zaleca się natomiast stosowania spirytusu salicylowego, gdyż przy dłuższym używaniu stanowczo zbyt mocno przesusza skórę. W pielęgnacji miejsc po usunięciu zmian wirusowych na błonach śluzowych narządów płciowych wystarczy przemywanie wodą z mydłem, ewentualnie rivanolem.

Niewielkich ran nie potrzeba opatrywać, wystarczy zabezpieczyć plastrem z opatrunkiem. Ważne jest, aby rana miała dostęp do świeżego powietrza oraz była opatrzona w chłonny materiał do zbierania wysięku. Okres gojenia strupów wynosi do miesiąca.

Kategorie
Laserowe usuwanie znamion skórnych

Laserowe zamykanie rozszerzonych naczyń krwionośnych

Rozszerzone naczynia krwionośne na twarzy, dekolcie i na nogach stają się problemem dotykającym coraz większą ilość społeczeństwa. Zamykanie rozszerzonych naczyń krwionośnych za pomocą lasera jest obecnie jedną z najskuteczniejszych metod leczenia tego typu dolegliwości, dlatego nie dziwi nikogo, że rośnie zainteresowanie tego typu zabiegami i co roku coraz więcej osób decyduje się na przeprowadzenie zabiegu.

Na proces powstawania rozszerzonych naczyń krwionośnych ma wpływ wiele czynników zewnętrznych:

  • zmiany temperatury, ciepła/zimna, wiatru, mrozu;
  • przewlekła ekspozycja na słońce;
  • zbyt częste korzystanie z solarium;
  • duża wilgotność;
  • emocje;
  • wysiłek fizyczny;
  • stres;
  • wzrost ciśnienia tętniczego;
  • przyjmowanie niektórych leków;
  • stosowanie laserów biostymulujących;
  • długotrwałe stosowanie miejscowych sterydów, zwłaszcza na twarz, szyję i dekolt u osób z cienkim naskórkiem, jasną karnacją i u dzieci.

Jako pierwszy objaw kliniczny rozszerzonych naczyń pojawiają się zmiany rumieniowe, czyli miejscowe zaczerwienienie skóry, utworzone przez gęstą sieć naczyń włosowatych. Początkowo rumień mija, ale z biegiem lat utrwala się i pozostaje na stałe. W konsekwencji powstają wyraźnie widoczne przez naskórek czerwone „nitki” – rozszerzone naczynia włosowate splotu podbrodawkowego skóry. W skrajnych przypadkach mogą one przylegać do siebie tak ściśle, że dają obraz czerwonych plam. Takie zmiany nazywamy terminem teleangiektazji.

W zależności od miejsca występowania i wyglądu wyróżniamy typy teleangiektazji:

  • liniowe – nie łączą się i umiejscowione są zwykle na przyśrodkowej powierzchni ud powyżej stawu kolanowego;
  • drzewkowate – występują zazwyczaj na bocznej powierzchni ud;
  • pajączkowate (promieniste) – rozchodzą się na boki od centralnego, najszerszego naczynia;
  • guzkowe – nierównomiernie rozsiane punktowe rozszerzenia naczyń.

Zamykanie naczyń krwionośnych 2

Laserowe zamykanie rozszerzonych naczyń krwionośnych

Podczas zabiegu wiązka światła lasera jest pochłaniana przez czerwony barwnik krwi – hemoglobinę oraz oksyhemoglobinę, a następnie zamieniana na energię cieplną, co prowadzi do termicznej koagulacji naczyń i niszczenia ich ścian. Używanie tej formy terapii do naczyń zarówno niebieskich, jak i czerwonych, możliwe jest dzięki zastosowaniu wiązek o różnej długości fali. W efekcie dochodzi do zamknięcia naczyń bez uszkodzenia otaczającej tkanki. W porównaniu z np. elektrokoagulacją podczas zabiegu laserowego zmniejszone jest ryzyko powikłań oraz dyskomfort pacjenta. Zabieg wykonywany jest przy użyciu systemu laserowego VariLite 532/940 nm przez doświadczonego i wykwalifikowanego lekarza pod znieczuleniem, gdyż jest trochę bolesny. W przypadku większych zmian żylnych i żylaków w obrębie kończyn dolnych stosuje się również kompleksowe leczenie łączone z metodą skleroterapii.

Do usunięcia pojedynczych, drobnych zmian wystarczy przeprowadzenie już jednego zabiegu. Aby zlikwidować większe i bardziej rozległe zmiany naczyniowe zabieg musi być powtórzony w ciągu kilku miesięcy. Wpływ na ten okres ma wielkość, ilość oraz głębokość położenia naczyń.

Przeciwwskazania do przeprowadzenia zabiegu to:

  • mocno opalona skóra;
  • ciąża;
  • zaburzenia krzepnięcia krwi;
  • przyjmowanie leków zaburzających krzepnięcie krwi;
  • przyjmowanie leków fotouczulających.

Po zabiegu skóra jest wymaga wyjątkowo starannej opieki. Jeśli usuwane było tylko jedno naczynko, od razu po zabiegu możemy wrócić do pracy, natomiast w przypadku usuwania rumienia naczyniowego na naszej skórze będzie widoczne zsinienie, rumień i obrzęk. Objawy te znikną po kilku dniach, niemniej jednak w tym czasie skóra wymaga szczególnie troskliwej opieki.

Pielęgnacja skóry po zabiegu usuwania rozszerzonych naczyń krwionośnych:

  • unikanie słońca i smarowanie się preparatami z wysokim filtrem przez co najmniej miesiąc;
  • tak samo unikanie ćwiczeń fizycznych, masaży, gorących kąpieli i sytuacji narażających skórę na urazy przez co najmniej miesiąc;
  • stosowanie kremów z witaminą K i heparyną;
  • ochrona skóry przed zimnem i wilgocią – stosowanie ochronnych kremów w okresie jesienno-zimowym.
Kategorie
Laserowe usuwanie znamion skórnych

Laserowe usuwanie naczyniaków

Laserowe usuwanie naczyniaków

Malformacje naczyniowe, inaczej naczyniaki płaskie, to zmiany skórne o charakterze wrodzonym – nieprawidłowo zbudowane naczynia krwionośne. Mogą występować w postaci różowych, czerwonych i/albo sinych plam, delikatnych wypukłości lub niewielkich guzków. Można je usuwać za pomocą lasera. Podobnie jak w przypadku innych zabiegów, polega on na wprowadzeniu energii świetlnej w naskórek, gdzie jest pochłaniana przez czerwony barwnik krwi – hemoglobinę i zamieniana na energię cieplną, co prowadzi do termicznej koagulacji naczyń i niszczenia ściany naczynia.

Skutki zabiegu widać już po pierwszym zabiegu, jednak optymalny efekt będzie widoczny po przeprowadzonej serii naświetlań. Ich ilość jest zależna od miejsca występowania, koloru, średnicy i głębokości zmiany, a także od indywidualnej reakcji pacjenta na terapię laserową.

Przeciwwskazania do laserowego usunięcia malformacji naczyniowych:

  • mocna opalenizna;
  • ciąża;
  • zaburzenia krzepliwości krwi;
  • terapia doustna lub miejscowa retinoidami;
  • przyjmowanie leków wywołujących wzrost wrażliwości na światło (fotouczulających).