Zespół cieśni nadgarstka – laseroterapia

Nadgarstek jest stawem o dość złożonej strukturze. Składa się z ośmiu kości połączonych ze sobą wieloma więzadłami. Otaczają one przestrzeń zwaną kanałem nadgarstka, przez który przechodzą nerwy, naczynia krwionośne oraz ścięgna mięśni zginających palce. Przestrzeń ta może ulec zwężeniu, dochodzi wtedy do ucisku na nerw pośrodkowy. Zespół cieśni nadgarstka powstaje w wyniku intensywnego i długotrwałego ucisku na ten nerw. Przyczyną tej dolegliwości jest zazwyczaj obrzęk zapalny nerwów i otaczających go tkanek. Do zespołu cieśni nadgarstka może dojść również w wyniku jakiegoś mechanicznego urazu, który spowoduje zwężenie kanału nadgarstka.

Objawy zespołu cieśni nadgarstka:

  • zanik mięśni kłębu nadgarstka
  • osłabienie chwytu
  • brak możności zaciśnięcia dłoni w pięść
  • mrowienie w okolicy kciuka, palca środkowego i wskazującego (nie dotyczy małego palca)
  • wypadanie trzymanych przedmiotów z ręki
  • tzw. objaw Tinela – nerw pozbawiony osłonki mielinowej przy ostukiwaniu daje efekt drętwienia
  • tzw. objaw Phalena – nadgarstek zgięty, a następnie wyprostowany po 60 sekundach daje efekt drętwienia i mrowienia

W początkowym stadium choroby, objawy uwidaczniają się najczęściej w nocy. Są intensywniejsze, kiedy ręka unoszona jest ku górze, lub kiedy wykonywane są czynności narażające nadgarstek na częste zgięcia np. mycie naczyń lub pisanie. Nawet przy odrętwieniu większej części dłoni, mały palec nigdy nie drętwieje. Na początku mrowienie pojawia się tylko przy częstym ruchu, w późniejszym etapie może się pojawić nawet wtedy, gdy dłoń jest w spoczynku.

Zespół cieśni nadgarstka może wystąpić w każdym wieku, jednak najczęściej dotyka ludzi po 50 roku życia. Dolegliwość ta dotyka 1% ludzi na całym świecie i częściej kobiet niż mężczyzn. Zwykle też pojawia się w przebiegu chorób reumatycznych. Zespół cieśni nadgarstka częściej obejmuje rękę, której częściej używamy, jednakże może pojawić się w obu.

Przyczyny zespołu cieśni nadgarstka są różne. Może się rozwinąć w wyniku nadmiernego obciążania mięśni nadgarstka odpowiedzialnych za zginanie palców. Do przeciążenia nadgarstka mogą doprowadzić uprawiane sporty, takie jak: tenis, badminton, squash, gimnastyka lub kolarstwo. Praca również może się do tego przyczynić. Wykonywanie takich czynności jak szycie, stolarstwo czy pisanie na komputerze może forsować nadgarstki. Inne czynniki mogące wpływać na rozwój tej choroby to praca z narażeniem na długotrwałe wibracje, np. praca przy młocie pneumatycznym, ciąża, cukrzyca, reumatyzm lub wrodzone zwężenie kanału nadgarstka.

Leczenie zespołu cieśni nadgarstka

  • przyjmowanie witaminy B6
  • fizykoterapia – wykonywanie ćwiczeń relaksacyjnych
  • przyjmowanie leków przeciwzapalnych
  • unieruchomienie nadgarstka (tylko w niektórych przypadkach)
  • laseroterapia

Laseroterapia polega na leczeniu określonej partii ciała za pomocą promieni lasera, które doprowadzają energię o podwyższonym natężeniu do znajdujących się głębiej tkanek. Promienie docierają do tkanek położonych aż kilka cm pod skórą właściwą. Mają właściwości przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwobrzękowe i rozkurczowe, dzięki czemu skutecznie można stymulować nadgarstek i przyspieszyć jego powrót do normalnego stanu. Laser wysyła impulsy, które pobudzają skórę i wewnętrzne tkanki do szybszej regeneracji, dzięki czemu ręka znowu zaczyna funkcjonować normalnie. Ilość zabiegów zależna jest od stopnia zaawansowania choroby, czasami wystarczy nawet jedna sesja.

Nieleczona choroba może spowodować znaczne ograniczenie ruchu ręki i trwałe uszkodzenie nerwu pośrodkowego nadgarstka, więc kiedy tylko zostaną zauważone pierwsze objawy, należy skonsultować się z lekarzem. W początkowej fazie leczenie nie jest skomplikowane i szybko można pozbyć się problemu.

Author:

Share This Post On
468 ad