Usuwanie brodawek starczych i zwykłych

Brodawkami nazywamy grudkowe zmiany skórne, które są wywoływane przez wirusy brodawczaka ludzkiego HVP (human papiloma virus) różnego typu, których obecnie naukowcom udało się wyizolować ok. 150 rodzajów, z czego ok. 50 powoduje powstawanie brodawek. Od momentu zakażenia okres inkubacji może wynosić nawet 3 lata, a okres utajenia, podczas którego nie powstają żadne nowe zmiany, to nawet 4 lata. Wirus HVP może przetrwać w formie zakaźnej nawet miesiącami – szczególnie w sprzyjających warunkach, czyli ciepłym i wilgotnym środowisku. Zakażenia występują częściej u dzieci niż u dorosłych ze względu na ich słabiej rozwinięty układ immunologiczny. Brodawkami można się zarazić w sposób pośredni, czyli na basenie, sali gimnastycznej, siłowni i bezpośredni, czyli przez dotyk z osobą zarażoną lub podczas kontaktów seksualnych. Okolicznością sprzyjającą zarażeniu jest uszkodzenie skóry – zadrapanie, rana, otarcie. Samozakażenia można dokonać podczas golenia miejsc wokół już zarażonych części skóry, jak również podczas pielęgnacji rąk i stóp – cążki, pilniki, tarki, pumeksy, a także podczas obgryzania paznokci czy dłubania w nosie.

Brodawki wywoływane przez wirus HVP mogą przyjmować różne postacie kliniczne:

  • brodawki pospolite – guzki o szorstkiej powierzchni, regularnym bądź nieregularnym kształcie, twarde, wielkości od 1 do 10 mm średnicy w kolorach białym, brązowo-żółtym lub szaro-czarnym. Występują przeważnie na dłoniach, palcach, łokciach, kolanach, twarzy i na owłosionej skórze głowy, chociaż nie wyklucza się ich powstawania na innych częściach ciała;
  • brodawki starcze – grudki o nierównej powierzchni, często brunatnym zabarwieniu. Najczęściej występują w okolicach łojotokowych (głównie międzyłopatkowej i skroniowej).
  • brodawki nitkowate – są to długie, wąskie rozrosty, pojawiają się najczęściej na twarzy, szyi, powiekach lub wargach;
  • brodawki płaskie – matowe, gładkie, płaskie, mogą lekko odstawać. Są mnogie – nawet do kilkuset sztuk i szybko się rozprzestrzeniają, dlatego ważne jest ich pilne leczenie. Występują na twarzy, szyi, klatce piersiowe, kolanach, nadgarstkach, przedramionach i wzdłuż zadrapań poprzez samozakażenie. Mają kolor żółtobrązowy;
  • brodawki mozaikowe – to zgrupowania brodawek płaskich o powierzchni od 1 do kilku cm². Granice poszczególnych brodawek dają obraz mozaiki;
  • brodawki „podeszwowe” – występują na powierzchniach dłoniowych i na podeszwach – są płaskie lub lekko wyniosłe, ze względu na stały ucisk. Wrastają dość głęboko, są czasami bolesne i zwykle trudne do usunięcia;
  • brodawki wokół paznokci – mogą pojawiać się w grupach. Szorstkie, nieregularne, odstające, czasem wchodzą pod paznokieć i powodują ból. Trudne do usunięcia, często uszkadzają macierz paznokcia;
  • brodawki w okolicy narządów płciowych i odbytu – atakują kobiety i mężczyzn. Wyróżnia się wśród nich:
  • kłykciny kończyste;
  • brodawki płaskie narządów płciowych;
  • brodawki olbrzymie narządów płciowych.

Brodawki pospolite, inaczej nazywane kurzajkami (łagodny rozrost skóry i śluzówki) występują u prawie 75% populacji, najczęściej na skórze rąk, stóp i w okolicy narządów płciowych, pojedynczo lub w grupach. Wprawdzie część brodawek ustępuje samoistnie w ciągu kilku lat, jednak w większości przypadków nie ustępują tylko się rozsiewają. W związku z tym leczenie maściami czy płynami jest mało skuteczne, a krioterapia (czyli wymrażanie zakażonego miejsca) jest uciążliwa i nierzadko bolesna oraz nie przynosi zadowalających efektów.

Kurzajka narosła na palcu

Techniki leczenia brodawek:

  • farmakoterapia miejscowa – obejmuje głównie maści, płyny i kremy keratolityczne, cytostatyczne i inne. Polega na regularnej aplikacji leku na zakażone miejsca w celu warstwowego, powierzchniowego niszczenia warstw brodawki aż do jej zaniku. Działanie jest powolne, wymaga aplikacji co 2, 3 dni i częstych powtórzeń. Zwykle nieskuteczna, dodatkowo uszkadza zdrową skórę pozostawiając na niej blizny;
  • krioterapia – polega na wymrażaniu najczęściej ciekłym azotem przy pomocy wacika lub aplikatora. Konieczne jest wiele wizyt, każda jest związana z długim i kłopotliwym gojeniem, szczególnie w przypadku brodawek pospolitych i podeszwowych – pacjent musi dodatkowo dbać o ciągłość terapii we własnym zakresie. Wymrażanie jest nieprecyzyjne, dlatego wiąże się z częstym odrastaniem kurzajek, nierzadko większych. Wycięcie chirurgiczne i łyżeczkowanie są zabiegami krwawymi, pozostawiającymi blizny, po których częste są wznowy choroby;
  • odparowanie laserem chirurgicznym – obecnie najskuteczniejsza metoda usuwania kurzajek. Dzięki odpowiednio dobranej długości fali i czasowi działania lasera metoda ta jest najmniej uszkadzającą zdrową skórę metodą leczenia. W przeciwieństwie do tradycyjnych metod wyróżnia się małą inwazyjnością zabiegu oraz szybkim gojeniem się z pozostawieniem niewielkiej, prawie niewidocznej blizny. Jest on wykonywany przy użyciu nowoczesnych laserów VariLite 532/940 nm i CO2 przez doświadczonego i wykwalifikowanego lekarza.

Zalety zabiegu laserowego:

  • wysoka skuteczność terapeutyczna:

– 95% skuteczności przy pierwszym zabiegu;

– 100% skuteczności przy 2-3 zabiegach.

  • duża precyzja – okoliczne tkanki nie zostają uszkodzone dzięki działaniu skupionej wiązki lasera;
  • niekłopotliwe gojenie przy odpowiedniej pielęgnacji;
  • odpowiedni i zadowalający efekt kosmetyczny;
  • prosty, szybki, bezbolesny – wykonywany pod znieczuleniem miejscowym, więc przykre odczucia towarzyszą jedynie podaniu znieczulenia;
  • relatywnie niski i jednorazowy koszt zabiegu.

Ponieważ większość brodawek występuje w miejscach wyjątkowo dobrze unerwionych (dłonie, okolice narządów płciowych), muszą być usuwane pod znieczuleniem miejscowym. Dodatkowo, przy stosowaniu lasera wymagana jest duża precyzja i dokładność, dlatego niekontrolowane ruchy pacjenta powinny być ograniczone w maksymalnie możliwym stopniu. Do znieczulenia używa się 2% roztworu lignocainy z noradrenaliną. Im większa dawka wstrzykiwanego środka, tym uczucie pieczenia i rozpierania jest większe – dlatego problematyczna może być współpraca z dziećmi, zwłaszcza takimi, u których wcześniejsze próby leczenia zakończyły się niepowodzeniem i pozostawiły maluchom przykre wspomnienia. Miejsce iniekcji można przygotować poprzez znieczulenie miejscowe kremem EMLA 5%, tzw. znieczulenie do znieczulenia. Na podeszwach natomiast do znieczulenia przed iniekcją wywołuje się zamrożenie skóry chlorkiem etylu. Przy rozsianych, mnogich brodawkach można rozważyć znieczulenie przez anestezjologa.

Kurzajka na twarzy dziecka

Zabieg właściwy usuwania brodawek polega na ich odparowaniu. Energia lasera zamieniana jest w światło, zakażona tkanka wyparowuje, a powierzchnia odparowana jest cały czas jałowa. Dzięki impulsywnemu światłu oraz krótkim dawkom lasera, skóra wokół odparowanego miejsca nie ulega podrażnieniu czy zniszczeniu, dlatego ryzyko powstania blizn jest zminimalizowane.

Miejsca po usuniętych brodawkach płaskich już następnego dnia samoistnie pokrywają się płaskimi, brązowymi strupkami. Skórę można normalnie myć. Do pielęgnacji zaleca się używać środka dezynfekującego na bazie spirytusu, najlepiej z dodatkiem środków natłuszczających (Hospisept lub AHD2000). Również można stosować spirytus rektyfikowany lub kosmetyczny. Miejsca po głębszych brodawkach, np. pospolitych zaleca się myć wodą z mydłem i spryskiwać spirytusem lub Hospiseptem. Roztwory spirytusu działają odkażająco i przesuszają ranki. Nie zaleca się natomiast stosowania spirytusu salicylowego, gdyż przy dłuższym używaniu stanowczo zbyt mocno przesusza skórę. W pielęgnacji miejsc po usunięciu zmian wirusowych na błonach śluzowych narządów płciowych wystarczy przemywanie wodą z mydłem, ewentualnie rivanolem.

Niewielkich ran nie potrzeba opatrywać, wystarczy zabezpieczyć plastrem z opatrunkiem. Ważne jest, aby rana miała dostęp do świeżego powietrza oraz była opatrzona w chłonny materiał do zbierania wysięku. Okres gojenia strupów wynosi do miesiąca.

Author: Selah

Share This Post On
468 ad