Laserowe leczenie otosklerozy

Otoskleroza to choroba kosteczek ucha środkowego, które stanowią ścianę błędnika. Nieleczona może doprowadzić do częściowej lub całkowitej utraty słuchu. Choroba ta polega na nieprawidłowym rozroście kostniny w obrębie kosteczek ucha środkowego, nie ma jednak nic wspólnego ze stwardnieniem rozsianym. Przyczyny zachorowań na tę chorobę nie zostały jeszcze dokładnie zbadane, ale wiadome jest, że ma ono podłoże genetyczne. W przypadku kiedy oboje rodziców cierpi na otosklerozę, istnieje 50% szans, że ich dziecko również będzie na nią chorowało. Kiedy choruje tylko jedno z rodziców, ryzyko wystąpienia otosklerozy u dziecka wynosi 25%. Dolegliwość ta dotyczy 2 razy więcej kobiet niż mężczyzn i 2 razy cześciej rasy białej niż czarnej i najczęściej daje o sobie znać między 15 a 30 rokiem życia. Czynnikiem, który znacznie pogarsza chorobę lub przyspiesza jej rozwój jest ciąża.

Otoskleroza aż w 80% przypadków obejmuje jedno i drugie ucho. Nowo utworzona kość w uchu wewnętrznym stopniowo zaczyna otaczać strzemiączko. Takie nowo powstałe tkanki kostne mogą pojawiać się w każdym miejscu w uchu wewnętrznym, nie tylko w okolicach strzemion i kosteczek słuchowych.

Dlaczego otoskleroza może prowadzić do utraty słuchu?

Słyszymy dlatego, że fale dźwiękowe, które trafiają do naszych uszu pobudzają do drgań błonę bębenkową, która z kolei stymuluje młoteczek. Dalej fale dźwiękowe przyjmowane są przez kowadełko i strzemiączko, które zmienia je w wibracje. Potem dzięki okienku owalnemu trafiają do ucha wewnętrznego, gdzie drgania zamieniają się w impulsy, które mózg jest w stanie odczytać jako dźwięki. Kiedy wokół strzemiączka, lub innych części ucha rozrasta się tkanka kostna, przekazywanie wibracji jest zaburzone, a impulsy dostarczane do mózgu są zniekształcone. Ostatecznie w ogóle przestają docierać do celu.

Jak zdiagnozować otosklerozę?

Otosklerozę można podejrzewać na podstawie wywiadu z pacjentem, który skarży się na postępujący niedosłuch bez konkretnej przyczyny np. zapalenia ucha. W badaniu otoskopowym rzadko stwierdza się jakieś zmiany, a w badaniu audiometrycznym można stwierdzić niedosłuch i brak reakcji mięśnia strzemiączkowego. Na tej podstawie można mieć już niemalże całkowitą pewność, że przyczyną niedosłuchu jest otoskleroza, ostatecznie jednak można ją najdokładniej zdiagnozować tylko w badaniu śródoperacyjnym.

Jak leczyć otosklerozę?

Do tej pory nie wymyślono żadnego sposobu na farmakologiczne leczenie otosklerozy. Stosowanie wspomagających terapię leków poprawiających ukrwienie układu nerwowego i ucha wewnętrznego zalecane jest tylko w niektórych przypadkach. Nie jest to rutynowa metoda leczenia. Najbardziej uciążliwy objaw otosklerozy, jakim jest niedosłuch, może być leczony operacyjnie (stapedotomia). Zabieg umożliwia przywrócenie prawidłowej funkcji łańcucha kosteczek słuchowych. Jego celem jest zmniejszenie lub całkowite wyeliminowanie niedosłuchu, a także zniwelować towarzyszące otosklerozie szumy uszne. Zabieg ten polega na zastąpieniu strzemiączka przez protezę.

Alternatywą dla operacji jest aparat słuchowy. Jednakże trzeba go wymieniać na mocniejszy wraz z postępem choroby, ponieważ niedosłuch będzie się nadal powiększał. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że z czasem aparat słuchowy stanie się całkowicie bezużyteczny, ponieważ niedosłuch może się przerodzić w całkowitą utratę słuchu.

Kolejną opcją jest laseroterapia. Laserowe leczenie otosklerozy istotnie spowalnia postępującą chorobę, a w 50% przypadków nawet polepsza słuch. Laseroterapię zaleca się także przeprowadzać po rekonstrukcyjnych operacjach na kostkach słuchowych, co pozwala uniknąć procesów zapalnych. Zabiegi wykonywane są w cyklu 10 – 15 w zależności od potrzeb w serii w odstępie 3 – 5 tygodni.

Author:

Share This Post On
468 ad